“Ano, ayos lang ba itsura ko?” tanong ko kina Erin. Nasa CR kami ngayon, nag-aayos para sa birthday party ni Erin na gaganapin sa loob lang ng school.
“Oo, mukha kang babae,” sabi ni Michelle sabay tawa.
“Oo nga, bes. Mukha pa ngang ikaw ang may birthday,” dagdag ni Erin habang nag-aayos ng lipstick.
“Ayos na ba lahat, bes?” tanong ko.
“Yup! Nakapagpaalam na ako sa head. Hihiramin natin ‘yung classroom for the celebration, and good news—hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Pumayag agad.”
“Wait, ako na bahala sa hair mo, girl!” sabat ni Michelle, habang kinukulot na ang buhok ni Erin.
Habang naglalakad kami papunta sa classroom, bigla kaming napahinto nang may nagsalita mula sa corridor.
“Saan kayo pupunta?”
Si Lucas. May kasamang dalawang tao — isang babae na naka-black dress at may hawak na planner, at isang lalaking naka-hoodie na may hawak na skateboard.
‘Yung mga kapatid niya. Si Safiera at si Marcus.
“A-ano kasi eh, birthday ko ,” sagot ni Erin, medyo nahihiya. “May konting kasiyahan lang sa classroom.”
“Ganun ba—” simula ni Lucas, pero agad siyang pinutol ni Erin.
“Wag kayong mag-alala, nakapagpaalam naman kami sa mga advisers at sa head.”
“Good. Then... happy birthday,” sabi ni Lucas, medyo naka-smirk.
“Salamat!” sagot ni Erin, nangingiti.
Safiera stepped forward, pinisil ang braso ni Erin lightly.
“Nice setup. Kung may kailangan ka sa faculty or tech room, sabihan mo lang ako. I know people.” Sabay ngiti niya—kalmado, pero powerful.
“Ah! S-sige po, thank you po talaga,” balik ni Erin, halatang na-starstruck.
Si Marcus naman, nakatingin lang sa akin mula sa likod nila. Medyo nakayuko siya pero nung nagtama ang tingin namin, agad siyang umiwas. Parang may gustong sabihin pero natakot.
“T-teka,” biglang sabi ni Erin, pinigilan si Lucas bago ito makalakad palayo.
“Yes?” tanong niya, bahagyang lumingon.
“G-gusto ko lang sana kaayong imbitahan na pumunta sa party… kung gusto nyo lang, kung hindi kayo busy.”
Napailing ako. Erin, please.
“Okay lang kung hindi kayo pupunta. Naiintindihan naman namin—”
“No, it’s okay. Pupunta kami. Wala naman akong gagawin ngayon.”
“Talaga?! Thank you!” masaya niyang sabi.
“Welcome. See you guys at the party.” Sagot ni Lucas.
Safiera, habang palayo, tumingin pa ulit sa amin.
“Nice friends, Lucas. Mas mababait kaysa sa dati mong barkada.”
Lucas: “'Wag ka nga d’yan, ate. Ikaw din naman ‘yung nagsabi sa ’kin na lumayo sa kanila, ’di ba?”
Safiera: “Exactly. Kaya sinasabi ko sayo: huwag mong sirain ’to.” Sabay tingin sa akin at kay Erin.
Marcus, habang papalayo, medyo lumapit sa likuran ko nang bahagya — parang may gustong sabihin.
"See you guys sa party," sabat ni Marcus, pero agad siyang umiwas ng tingin nung nagkatinginan kami.
Tumango lang si Safiera, tahimik pero parang alam niya ang lahat ng nangyayari.
__
Lucas' POV
"Akala ko ba pinapauwi ka ngayon sa inyo dahil may sasabihin sa'yo ang mga magulang mo?" tanong ni Rassel habang iniaabot sa akin ang isang paper cup na may softdrink.
"Nah. Ayos lang. Wala naman akong pake doon," sagot ko, sabay higop.
"Baka importante 'yon?"
"Kung importante, edi maghihintay sila. 'Di ba?"
Napailing na lang si Rassel, pero natawa rin.
__
Mistulang naging mini bar ang classroom. Tinakpan ng makakapal na kurtina ang mga bintana, kaya halos walang liwanag na pumapasok mula sa labas. Dalawang mini disco ball ang umiikot sa kisame, habang soft LED lights na kulay pink, blue, at violet ang nagbigay ng moody glow sa buong silid.
May mga study desks sa gilid na ginawang food station. Naka-line up ang mga pagkain: spaghetti, pansit, barbecue sticks, chicken wings, lumpia, chips na may dip, at isang malaking bowl ng fruit punch—na halatang hinaluan ng kaunting alak ng isang kaklase (si Ken daw, sabi nila). Meron din sa isang gilid ng mesa ang cupcakes at birthday cake ni Erin, pink ang design at may number candle na 17.
Sa kabilang sulok, isang DIY photo booth ang set-up—may fairy lights, cardboard frame na may nakasulat na “Erin @ 17,” at props na sunglasses, wigs, at funny signs. May isa ngang cardboard na may nakasulat: “Single, but hopeful.” Tawang-tawa si Michelle habang kinukunan ng selfie ang sarili suot ang rainbow wig at nakalabas ang dila.
"Bes! Picture tayo!" hiyaw ni Michelle habang hinila si Erin at ilang kaklase papunta sa booth.
Sa harap naman, may karaoke mic na konektado sa portable speaker. Isang grupo ng mga lalaki ang kumakanta ng "Hinahanap-Hanap Kita" ng Rivermaya, habang sabay-sabay silang sumisigaw sa chorus na parang nasa concert. May ilan nang tipsy, halata sa pula ng pisngi nila at sa lakas ng tawa. Si Jam, naka shades sa loob, hawak ang softdrink pero parang wala nang laman kundi yelo.
Sa gitna ng classroom, may dance floor. Pinalaya nila ang gitna mula sa silya’t mesa at ngayon ay punong-puno ng energy. Si Erin, ang birthday girl, suot ang cute na pink dress at glitter eyeliner, ay nasa gitna—sumasayaw habang hawak ang tumbler niyang may straw.
"Let’s gooo Erin!" sigaw ng mga kaklase.
Nag-blast ang "About Damn Time" ni Lizzo. Nagsimulang gumiling si Michelle, habang si Rassel ay sumayaw ng awkward moonwalk at tawang-tawa silang lahat. May isa pang grupo na nagti-TikTalk dance sa tabi. May isa nga na napasigaw, “Videoan niyo ‘to, ang galing ni Aira!”
Sa gilid, may mga nakaupo lang at nagku-kwentuhan habang kumakain. Isa na ako roon. Pero kahit anong pilit kong makirelax, parang hindi ko maalis ang tingin sa paligid—lalo na sa direksyon ni Marcus na tahimik lang sa likod, nakatingin sakin pero laging umiwas kapag nagkakatinginan kami.
"B-bes, tara dito. Bakit nasa sulok ka lang?" rinig kong sabi ni Erin habang papalapit.
"Okay lang ako dito. Du’n ka na, sayaw ka na lang," sagot ko, pilit ang ngiti. Pero ang totoo, hindi ko naman talaga maalis ang tingin ko... lalo na sa isang tao.
Nakaupo lang ako sa may dulo, pinagmamasdan silang lahat. Ang saya ng lahat, pero parang wala akong gana makisabay. May music, may ilaw, may tawa, pero parang wala akong tunog sa loob ko. Hanggang sa biglang may sumulpot na lalaki sa harap ko…
"Hi, I’m Mark!" bati niya, sabay abot ng kamay. May hawak siyang cupcake sa kabila, at may ngiting-aso na parang sanay sa harot.
Hindi ko siya napansin kanina. Mukhang bago—o baka transferee? Medyo matangkad, maayos manamit, pero... hindi ko alam kung genuine ba ang ngiti niya o scripted.
"H-hello, I’m—"
"Excuse me. That’s mine," biglang putol ng boses mula sa likuran ko. Pamilyar. Mabigat. Kay Lucas.
Nagulat si Mark. "Huh?" Tumingin siya kay Lucas, tapos sa akin, tapos balik ulit sa kanya. Halatang naguluhan.
"Oh—sorry, I thought..."
"It’s okay. Just leave," malamig na utos ni Lucas.
Napalunok si Mark, at hindi na nagsalita. Tahimik siyang tumalikod at bumalik sa mesa kung saan naroon ang mga tropa niya. Tumawa pa ‘yung isa, tapos tinapik siya sa balikat.
Ako naman, nanatiling tahimik. Parang may tension sa hangin, pero hindi ko rin alam kung anong mararamdaman ko.
Naramdaman kong may nakatingin. Paglingon ko, si Marcus, tahimik lang sa gilid. Nagkatinginan kami saglit. Agad siyang umiwas ng tingin, at kunwaring uminom mula sa baso niyang walang laman.
"Are you serious? You’re talking to someone you don’t even know?" tanong niya, halatang may tono ng selos.
Napairap ako. "So what?!" balik ko agad.
"Anong so what? You don’t even know him!"
"Nagpakilala naman siya. Sabi niya Mark daw siya," sagot ko, sabay cross arms. Drama ba ‘to?
"What if he’s a bad guy? Huh? What you gonna do?"
Ngumiti ako, pa-cool. "Well, I love bad guys." Kindat. Pikon ka?
Natawa siya nang bahagya, pero ‘yung tingin niya—parang may laman. "Really? What if I’m a bad guy?" dahan-dahan siyang lumalapit.
"Lahhh!" Kunyari wala lang, kahit medyo bumilis ang tibok ng puso ko.
"Boring. Let’s go somewhere," yaya niya bigla.
"Saan naman?" tanong ko, medyo naiilang pero curious.
"Basta. Tara."
Tumayo siya. Saglit akong natigilan. Pero nang tumingin ako sa kanya, parang alam ko na—wala akong mapapala sa panonood lang ng iba. Kaya kahit ‘di ko sure kung saan kami pupunta…
Sumunod ako..
Paglabas namin, nasalubong namin si Erin na paakyat ng hagdan dala ang isang tray ng cupcake.
“Oh, mabuti naman at nakapunta ka, Lucas!” bati niya, kita ang tuwa.
“Yeah. I enjoyed your party. Happy birthday. Pero kailangan na naming umalis — may pupuntahan pa kasi kami nitong kaibigan mo,” sabi ko, sabay tingin kay Rylie na nasa likuran ko.
Napatingin si Erin kay Rylie, parang may tanong sa mga mata niya.
“Ah... sige. Alis na kayo,” sagot ni Erin, pero halatang curious siya kung anong meron.
“T-tekaa—” bulong ni Rylie habang hinahatak ko na siya palayo.
_
Erin’s POV
Napatingin ako sa pintuan nang makitang palabas na sina Lucas at Rylie.
“Grabe, ‘yon na ba ‘yon?” bulong ko sa sarili habang sinusundan ng tingin ang dalawa. Pero bago pa ako makapag-react, may tumapik sa balikat ko.
"Uy, happy birthday." Si Rassel. Naka-all black siya pero may accent na red sa shoelaces niya. Classic Rassel.
"Oh, salamat!" Sagot ko, nginitian siya.
"Ang ganda mo ngayon ah. Parang hindi ikaw." Nakangiti siya, medyo pilyo.
"Hoy! Compliment ba ‘yon o insulto?" natawa ako.
"Compliment, of course. Pero in fairness, glow-up! Siguro dahil birthday girl ka. Special lighting ka ba ngayon?"
"Hmm, baka naman dahil lang ‘yan sa disco ball." biro ko habang tinuro ang umiikot na ilaw sa kisame.
Tumawa siya. "Pwede rin. Pero kahit walang ilaw, ikaw pa rin ang pinakakumikinang dito."
Napailing ako. "Ang corny mo."
"Pero ngumiti ka pa rin."
Pshh. Gago 'to ah. Pero hindi ko mapigilang mapangiti.
"Sayaw tayo?" tanong niya bigla.
"Nako, hindi ako magaling d’yan."
"Perfect. Kasi hindi rin ako marunong. Tayo ‘yung pinaka-offbeat na magpapasikat ngayon."
Tumingin ako sa dancefloor—puno na ng estudyanteng tila nakikipag-TikTok battle. Yung iba nakaupo lang, kumakain ng chips, at yung iba nagpipicture gamit ang disposable cam. Pati si Marcus nakaupo sa gilid, tahimik na pinapanood si Rylie habang sinusundan niya ng tingin si Lucas. Si Safiera naman nasa isang sulok, may hawak na libro kahit party. Classic sila.
Tumingin ulit ako kay Rassel.
"Okay, pero isang kanta lang ha."
"Deal." Sabay offer niya ng kamay niya na parang nag-aya ng prom.
"Corny mo talaga," sabi ko habang tinanggap ang kamay niya.
"Pero sumama ka pa rin."
___
Absolutely! Here’s your **revised rooftop scene** with the **shooting star wish** conversation added. It keeps the soft, romantic tone and adds more intimacy and emotional depth.
---
"Saan ba talaga tayo pupunta?" tanong ko kay Lucas, pero hindi siya sumagot. Tuloy lang siya sa paglalakad, parang may inaabot.
"Tssk. Hmp." Napaikot ako ng mata pero sumunod pa rin ako.
Pagdating namin sa tapat ng pinto sa dulo ng corridor, inilabas niya ang keychain niya—mga sampung susi ‘yon. Ilang beses siyang nagkamali.
"Baka wala naman talaga diyan ‘yung susi," pang-aasar ko.
"NANDITO YUN!" tugon niya, halatang pikon.
"Oh, bakit ang init agad ng ulo mo?"
"Mukha ba akong galit?!" sabi niya, habang nakatitig nang diretso sa akin.
"Eh, sumisigaw ka kasi!"
"Gan’to talaga ako!"
Biglang—click. Nabuksan niya ang pinto. Napangiti siya, proud na proud.
"Oh, ‘di ba?" pagyayabang niya.
"Tssk. Hmmp." Inunahan ko na siyang umakyat sa hagdan
Pagdating ko sa rooftop… Wow.
May kama sa gilid, may string lights na nakapulupot sa railing, malamig ang hangin, at ang mga bituin — parang sobrang lapit. Tahimik. Parang ibang mundo.
"Gulat ka, noh?" tanong niya habang papalapit.
"Ang gandaaa," sabi ko, di makapaniwala. Ang presko ng hangin. Parang wala na kami sa school.
"Pero mas maganda ka."
"Tse! Bolero." Umupo kami sa kama. Humiga. Tahimik.
"Ang sarap talaga mag-stargazing," bulong niya.
"Sobra. Lalo na kapag kasama mo ‘yung mga taong mahal mo."
"So… mahal mo ‘ko?" tanong niya, nakangisi.
"Oum… joke lang!"
"Arruy! Binawi!"
"HAHAHA!"
"Madalas ka ba dito?" tanong ko, habang nakatitig sa langit.
Umiling siya. "Hindi masyado."
"Ha? Eh parang ikaw ‘yung tipo ng taong laging may sariling rooftop spot."
"Si Safiera ‘yung ganun." ngumiti siya. "Siya talaga ‘yung may favorite sa lugar na ‘to. Lagi siyang nandito, lalo na ‘pag gabi. Akala ko dati ang weird niya kasi tahimik lang siya sa isang sulok, pero ngayon naiintindihan ko na."
"Dahil sa mga bituin?"
"Dahil sa tanawin. ‘Yung pakiramdam na kahit magulo ‘yung mundo sa baba, tahimik dito. Kaya pala gustong-gusto ni Ate Safi ‘to."
Tahimik lang kami habang nakahiga sa kama sa rooftop. Hangin lang ang maririnig, at ‘yung mahina pero steady na tunog ng lungsod sa malayo.
Biglang —
"Uy, tingnan mo!" bulong ni Lucas, sabay turo sa langit.
"Shooting star."
Agad akong tumingin. Maliit lang ‘yung liwanag pero mabilis. Dumaan lang saglit — parang lihim ng langit.
"Bilis, mag-wish ka," sabi niya.
Pumikit ako.
“Sana… maranasan ko kung paano ‘yung may pamilya. ‘Yung hindi ako mag-isa.”
Pagdilat ko, si Lucas nakatingin na sa akin.
"Nag-wish ka?" tanong niya, medyo seryoso ang tono.
Tumango ako. "Ikaw?"
"Oo."
"Anong wish mo?"
Sandaling tumahimik. Tapos ngumiti siya — ‘yung tipong pilit niyang tinatago kung gaano kahalaga ‘yung sasabihin.
"Wish ko... na matupad ‘yung sayo."
"At sana… ako ‘yung kasama mo pag dumating na ‘yon."
Hindi ako agad nakasagot. Parang may mainit na humaplos sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil sa hangin, sa bituin, o sa boses niya.
Pero parang… ang sarap mapaniwala.