SOMEONE'S POV
Nang marahan naming itulak ang pinto at tuluyang makapasok sa loob ng restaurant na ito, isang pamilyar na kilabot ang agad na gumapang sa aking balat. Isang tingin ko pa lang sa modernong arkitektura na binalot sa anino ng lila at itim, alam ko na agad kung bakit ganito ang disenyo ng kainan. Hindi ito para sa trandisyonal na sining ng mga mortal; ito ay isang altar ng mahika.
Huminga ako nang malalim. Amoy na amoy ng sensitibo kong pang-amoy ang iba't ibang mga mahiwagang sangkap na maingat na inihahalo sa bawat lutuin—mga pampalasang hindi nagmumula sa lupa ng mga tao, kundi sa mga tagagong hardin ng aming pinagmulan.
Nang makatapos na kaming mag-order at makahanap ng pwestong mauupuan, bumaling ako sa aking kasama. "magsi-CR lang ako," paalam ko nang may banayad na ngiti.
Ngunit ang totoo, nang makapasok ako sa madilim na pasilyo, hindi ang banyo ang aking tinungo. Ipinikit ko ang aking mga mata, hinugot ang enerhiya sa aking ugat, at sa isang iglap ay nag-teleport ako diretso sa loob ng nakatagong kusina. Ang hangin sa paligid ko ay saglit na nag-vibrate bago muling kumalma.
Oo, tama ang hinala nyo. Isang Witch din ako. At sa unang sulyap ko pa lang sa eleganteng likod ng babaeng nakatayo sa harap ng nagliliyab na kalan, nakumpirma kong kilala ko kung sinong makapangyarihang nilalang ang nagmamay-ari ng tanyag na kainang ito.
"Hindi ko inakalang magkikita pa tayo rito," malamig na saad ng babae. Hindi man lang siya lumingon, na tila ba ang pag-usbong ng aking presensya at ang biglaang pagbago ng hangin sa kanyang kusina ay matagal na niyang inaasahan. Ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa pagkaing kanyang inihahanda.
"Matagal na panahon na rin ang lumipas, Eleuia," seryosong saad ko habang dahan-dahang naglalakad palapit.
Tiningnan ko ang mga sopistikadong kagamitan na nakapaligid sa kanya. "Hindi ka pa rin talaga nagbabago, Ate. Mahilig ka pa rin sa mga pagkain... at sa paglalaro sa buhay ng mga mortal," dugtong ko pa, sabay upo sa isang marangyang upuan na gawa sa itim na pelus na eksklusibong nakalagay sa sulok ng kanyang malawak na kusina.
Naka-dekuwatro ang aking pagkakaupo, binalot ko ang aking mga braso sa aking dibdib habang pinapanood ang bawat bihasang galaw ng kanyang mga kamay. Ang awra sa loob ng silid ay napakabigat, puno ng mga hindi natapos na kwento ng nakaraan.
"May balak ka pa bang iba bukod sa pagtupad mo sa mga kahilingan ng mga taong nakapaligid sa iyo?" seryoso kong tanong, hinahamon ang kanyang mga motibo sa pagtatayo ng modernong imperyong ito sa gitna ng Maynila.
Dahan-dahang itinaas ni Eleuia ang isang maliit na kristal na vial. Sa loob nito ay may kumikinang na asul na likido—isang likidong may dalang matinding kapangyarihan at sumpa. Ibinuhos niya ang ilang patak nito sa kumukulong putahe bago sa wakas ay humarap sa akin gamit ang kanyang malamig at walang emosyong mga mata.
"Alam mong ang lahat ng hiling sa mundong ito ay may kapalit," seryosong tugon niya, habang ang asul na liwanag mula sa pagkain ay sumasalamin sa kanyang mukha. "At ang restaurant na ito? Ito lang ang aking paraan upang singilin ang uniberso sa kung anong nararapat na sa akin."
"At ang anak mo... nararamdaman ko sa kanya ang kakaibang enerhiya. Isang pamilyar na puwersa na huli kong naramdaman noong nakasama ko ang mga Tarahoro sa isang piging daan-daang taon na ang nakalipas."
Ang mahabang litanya ni Eleuia ay tila isang malamig na patalim na bumaon sa aking dibdib. Ang kanyang boses ay walang panginginig, diretso, at puno ng nakatatakot na katiyakan.
Sa isang iglap, ang kapayapaang pilit kong itinayo sa loob ng maraming taon ay gumuho. Hindi ko alam pero bigla akong nagpanik dahil sa sinabi ng aking kapatid. Ang malamig na semento ng kusina ay tila umikot, at ang hangin ay naging masikip para sa aking baga.
"Hindi ako papayag na maging isang Tarahoro siya, Ate!" Halos may panginginig ngunit puno ng pait ang aking boses. "Di baleng maging katulad natin—isang Witch na nagmamanipula ng tadhana—pero huwag na huwag lang siyang magiging isang Tarahoro! Hindi mo alam kung anong uri ng sumpa ang pasan ng mga nilalang na iyon!"
Dahan-dahang hinarap ako ni Eleuia, ang kanyang mga mata ay walang kahit anong bakas ng awa o simpatya. "Wala akong magagawa kung iyon ang nakasulat sa kanyang tadhana. Alam mo ang batas ng uniberso, Althaia." Binigkas niya ang aking tunay na pangalan nang may diin, bawat pantig ay tila babala habang ang kanyang mga kamay ay patuloy sa paglalagay ng kumikinang na mahika sa ibabaw ng bawat pagkaing nakahain sa kanyang harap.
"Pero normal na tao ang ama niya!" Giit ko, pilit hinahanapan ng lohika ang isang sitwasyong binuo ng kababalaghan. Ang aking mga kamao ay nanggigigil na sa ibabaw ng aking hita. "Isang mortal ang lalaking minahal ko, walang kahit anong bahid ng mahika sa kanyang mga ugat! Kaya paanong mangyayaring magiging Tarahoro ang anak ko?!"
"Alam mo kung gaano kamakapangyarihan ang mga Tarahoro, Althaia. Hindi sila sumusunod sa lohika ng genetics ng mga mortal," walang emosyong saad niya, tila ba isang simpleng tula lang ang binabasa at hindi ang kapalaran ng aking sariling dugo.
Isa-isang inayos ni Eleuia ang mga plato sa ibabaw ng mahabang stainless counter ng kusina. Sa isang kumpas ng kanyang daliri, ang huling usok ng mahika ay tuluyang sumapi sa mga putahe.
Agad namang pumasok ang mga waiter para kunin ang mga tray. Sa isang sulyap ko pa lang sa kanilang mga blangkong mata, mabilis na pagkilos, at tila hindi humihingang mga dibdib, batid kong tama ang hinala ko—ang mga nilalang na nagsisilbi sa restaurant na ito ay hindi rin mga normal na tao. Sila ay mga nilalang na nakatali sa kapangyarihan ni Eleuia.
Habang pinapanood ko silang lumabas bitbit ang mga mahiwagang pagkain patungo sa dining area, ang aking utak ay nag-uunahan sa takot. Kung totoo ang sinasabi ni Eleuia... ang anak ko, ang aking pinoprotektahang anghel sa mundong ito, ay unti-unti nang ginigising ng kanyang sariling dugo. At ang mas malala, nandito siya ngayon sa loob ng restaurant na ito—ang lugar kung saan ang bawat hiling ay may kaakibat na paniningil.
"Bumalik ka na sa anak mo" Walang emosyong saad nito at sa isang iglap ay bigla akong napunta sa cr, inayos ko ang aking sarili at nag tungo na lang muli sa aming upuan