Sa gitna ng malamig at maagang dapit-hapon sa Baguio, kung saan ang makapal na hamog ay dahan-dahansang yumayakap sa mga pine trees, isang bagong hiyas ang sumulpot sa paningin ng publiko. Isang modernong establisyimento ang itinayo na agad na pumukaw sa atensyon ng lahat—hindi dahil sa ingay nito, kundi dahil sa kakaibang aura na ibinubuga nito sa paligid.
Kakaiba ang enerhiya ng lugar. Ito ay isang modernong obra maestra na nagpapakita ng perpektong balanse sa pagitan ng kontemporaryong sining at ng isang nakareserba, ngunit napaka-kumportableng kapaligiran. Kung ang ibang kainan sa lungsod ay umaasa sa tradisyunal na kahoy at malalamig na ilaw, ang restaurant na ito ay sumalungat sa agos.
Ang buong espasyo ay pinatatakbo ng dalawa lamang na kulay: ang iba't ibang shades ng malalim na violet at ang misteryosong gabi ng purong black.
Mula sa pagpasok mo sa pinto, sasalubungin ka ng makikinis na itim na pader na binibigyang-buhay ng mga neon violet na linyang tila sumasayaw sa dilim. Ang mga lamesa at upuan ay may minimalist ngunit eleganteng disenyo—pawang mga matte black na may violet na mga detalye. Maging ang mga baso, kubyertos, at pati na rin ang mga gamit sa pagluluto na masisilip sa kanilang open kitchen ay sumusunod sa mahigpit na panuntunan ng kanilang tema. Walang espasyo para sa ibang kulay; bawat sulok ay isang sining ng kadiliman at karangyaan.
Bagama’t bago pa lamang itong nagbubukas, mabilis na kumalat ang usap-usapan. Sa mundo ngayon kung saan ang visual na karanasan ay kasinghalaga ng lasa ng pagkain, ang restaurant ay naging isang instant santuwaryo para sa mga kabataan. Dinadagsa ito ng mga magkakaibigan, mga magkakasintahan, at mga nagnanais na makatakas sa ingay ng siyudad upang maranasan ang tinatawag nilang “ultimate aesthetic vibe.”
Sa ilalim ng malamig na klima ng Baguio, ang mainit at makabagong espasyong ito ay hindi lamang naging isang simpleng kainan—ito ay naging isang tagpuan ng mga kwento, mga lihim, at ng mga bagong simula na nababalot sa kulay ng ube at gabi.
Ito ay isang bagong itatayong restaurant na agad naging usap-usapan sa buong lungsod. Sa unang tingin pa lang, mapapalingon ka na sa modernong arkitektura nito na pinaliligiran ng malalaking salamin, ngunit hindi ang disenyo ang tunay na umaakit sa mga tao, kundi ang kakaiba at hypnotic na awra nito. Ang buong lugar ay nababalot lamang sa dalawang kulay: ang misteryoso at malalim na gabi ng black, at ang marangya ngunit nakatutuksong mga shade ng violet.
Mula sa panlabas na pader hanggang sa kaliit-liitang detalye sa loob, walang ibang kulay na nakaligtas. Ang mga makikinis na lamesa, ang mga upholstered na upuan, ang mga nagkikinangang baso, kutsara, at tinidor, hanggang sa mga makabagong kagamitan sa pagluluto na sumisilip mula sa open kitchen—lahat ay perpektong kumbinasyon ng lila at itim. Ang mga neon lights na kulay violet ay nagbibigay ng isang marangyang silid na tila humihila sa iyo pabalik sa isang modernong kaharian ng mahika. Gabi-gabi, ang dapit-hapon ay sumasayaw sa bawat sulok ng silid, na nagbibigay ng isang tiwasay ngunit nakakakilabot na kagandahan.
Kahit bago pa lamang itong nagbubukas, hindi na magkamayaw ang dagsa ng mga tao. Agad itong dinumog ng mga kabataan at mga millennial na gutom sa tinatawag nilang “aesthetic vibe.” Para sa kanila, ito ang perpektong lugar para sa kanilang mga social media feeds—isang backdrop na puno ng misteryo, karangyaan, at kapayapaan. Ang bawat anggulo ay instagrammable, ang bawat anino ay tila may kwentong gustong ipahiwatig.
Pumapasok ang mga kabataan dala ang kanilang mga tawanan, camera, at ingay, nahuhumaling sa ganda ng paligid at sa nakabibighaning amoy ng mga putahe. Ang hindi nila alam, ang modernong paraisong ito ay hindi itinayo para lamang sa magagandang litrato at masasarap na pagkain. Sa likod ng naglalakihang salamin at lilang liwanag, may isang matang tahimik na nagmamasid—naghihintay sa kanilang mga hiling, at handang sumingil ng kapalit na hindi kailanman kayang bayaran ng barya.
Diretso sa ibaba ng modernong menu na nakasabit sa tapat ng cashier, may isang bagay na pumupukaw sa atensyon ng bawat kostumer bago sila magbayad. Hindi ito ang listahan ng mga presyo, kundi isang kakaibang paalala na nakasulat sa isang makinis na plake na kulay itim, na may eleganteng mga titik na kulay makinang na violet.
Isang kakaibang batas na tila isang laro, ngunit may dalang kakaibang bigat sa bawat salita:
“Humiling ka habang kinakain mo ang pagkaing nakahain sa inyo. At ang mga inuming base sa inyong emosyon ay pagkatapos lang ng pagkain niyo maaaring inumin.”
Para sa mga kabataang dumaragsa, isa lamang itong kakaiba at astig na gimik—isang bahagi ng tinatawag nilang experience sa isang modernong kainan. Tinatawanan nila ito habang nag-oorder, nagbibiruan kung ano ang hihilingin: mataas na grado sa exam, pambili ng bagong gadget, o kaya ay ang pag-ibig ng taong crush nila. Marami ang sumusunod nang may ngiti sa mga labi, pumikit pa habang isinusubo ang unang tikim ng pagkain, sabay tawa pagkatapos.
Ngunit walang sinuman sa kanila ang nakapapansin sa totoong hiwaga ng huling utos.
Habang dahan-dahan nilang inuubos ang pagkain sa kanilang plato, ang mga baso sa kanilang tabi na naglalaman ng mga makukulay na likido—mga inuming tila nagbabago ang kulay at lapot base sa kung ano ang nararamdaman ng taong may hawak nito—ay nananatiling bawal galawin. Poot, inggit, pagnanasa, o lungkot; ang mga inuming iyon ang sumasalamin sa pinakamalalalim na sikreto ng kanilang puso.
At kapag ang huling subo ay natapos na, at ang mahiwagang baso ay tuluyan nang itinuwid sa kanilang mga labi upang inumin... doon pa lamang magsisimula ang totoong singilan. Ang akala nilang libreng regalo mula sa uniberso ay selyo na pala ng isang kasunduan kung saan ang Witch na may-ari ang may huling salita.
“Madam, merong mga taong naunang uminom bago kumain.”
Ang seryoso at malamig na tinig na iyon ay nagmula sa kanang kamay ng may-ari ng restaurant. Sa gitna ng abalang kusina na nagliliyab sa lilang liwanag, nakatayo si Eric, ang kanyang tapat na assistant. Agad namang napaharap ang babae sa kanya, dahan-dahang binitawan ang kristal na sandok na hawak nito.
“Binalaan ko na sila. Wala na akong magagawa pa roon,” walang emosyong tugon ng babae.
Siya si Madam Eleuia(Eluia). Sa likod ng kanyang eleganteng tindig at mukhang walang katulad na ganda, nakakubli ang kanyang tunay na pagkakakilanlan—siya ang Witch na nagmamay-ari ng tanyag na restaurant na ito. Kung iisipin ng mga ordinaryong tao, isa siyang mabait na nilalang; isang hulog ng langit na tumutupad sa mga nakatagong pangarap at kahilingan ng bawat mortal na pumapasok sa kanyang kaharian. Ngunit ang hindi alam ng marami, ang bawat batas sa loob ng kanyang restaurant ay may kaakibat na sumpa. Ang sinumang lumabag sa pagkakasunod-sunod ng pagkain at pag-inom ay nakatadhanang makaranas ng mas maagang paniningil. At para kay Eleuia, ang kamangmangan ng tao ay hindi niya responsibilidad.
Ilang sandali pang binalot ng katahimikan ang silid bago muling nagsalita ang Witch. Sa pagkakataong ito, may kakaibang bigat at seryosong tono ang kanyang boses habang nakatitig nang diretso sa mga mata ng kanyang assistant.
“Natagpuan mo na ba siya?” tanong ni Madam Eleuia. Ang kanyang mga mata ay tila naghahanap ng kasagutan na matagal na niyang hinihintay.
“Nahanap ko na siya, Madam,” seryoso at determinadong sagot ng lalaki.
Siya si Witch Protector Eric. Higit pa sa isang simpleng assistant o waiter, siya ang tagapagtanggol ni Eleuia sa lahat ng oras—ang kalasag at espada ng Witch laban sa mga panganib ng mundo ng mga mortal at ng iba pang mahiwagang nilalang. Sa kanyang mga salita, alam ni Eleuia na ang takbo ng kanilang tadhana sa Baguio ay magsisimula na namang magbago.