logo text
Adicionar à Biblioteca
logo
logo-text

Baixe este livro dentro do aplicativo

Chapter: 4

Dustin
“You're being petty, Destiny Marigold. Did we teach you to punch someone? No right? Besides, what's wrong with being called one? Did it step in your gender? You're still a girl right? Unless you're guilty about it? Besides, being called one is fluttering though because they see you as a tough one. So anong kinakagalit mo?” Saad ni Divinity sa pamangkin niya. She was scolding her in a calm manner, but I already knew kapag ganyan siya. 
Nakatitig lang ako sa kanya, she's so composed and…different. 
Akala ko magugulat siya ng makita niya kami, but she just look at us plainly na para bang isa siyang manghuhula na alam na nandito kami that's why she's having that face. 
Ano bang papel ko dito? Nandito lang yata ako para makiramay? Pwede naman pala isang guardian sinama pa ako nitong isa. Pero kung hindi rin naman sumama, edi hindi ko siya makikita sa sarili kong mata. 
She looks so mature now and she's beautiful. Pero ganun pa rin siya manamit naka masc. 
Umiiyak na yung pamangkin niya habang nakikinig sa sermon niya. 
“Sorry po tata, he just keeps teasing me kasi even though how many times i told him to stop, he is not stopping” ani ng pamangkin niya. 
Napatingin naman si Divinity sa kay Arthur but she still wearing those poker face. 
“Ikaw talagang bata ka!” Pinikot naman ni Kyle yung tenga ni Arthur kaya napadaing ito sa sakit. 
“Sino bang nagturo sayo niyan Arthur? Kami ba ng tito mo? Hindi naman diba? Why the heck you would judge someone based on their appearance?” Napahilot naman ako sa noo ko ng sabihin ko yan. 
“Kaya ka pala nasuntok kasi you're keep teasing her” napailing iling kong dugtong. 
“Humingi ka ng tawad, Arthur or else grounded ka ng isang buwan” taas kilay na sabi ni Kyle. 
Nakayuko lang si arthur habang humingi ng tawad. May binulong naman si Divinity sa pamangkin niya. Lumapit kay arthur yung pamangkin ni Divinity, kahit halata sa mukha nito na labag sa loob niya ang paglapit. 
Inilahad naman ng pamangkin ni ni Divinity yung kamay niya asking for a handshake pero nakabusangot yung mukha.
Hindi ko naman maiwasan lumipat yung tingin ko kay Divinity. The whole time, she was not looking at us naka focus lang yung tingin niya sa pamangkin niya. Tumaas naman ang sulok ng labi niya while looking at her niece habang naka crossed yung dalawang braso. 
Tinanggap naman ni Arthur yung handshake ni Destiny. 
I love seeing children na nagkakabati. Bumalik naman yung pamangkin niya at yumakap lang ito sa kanya. She quickly embrace her niece. 
“So, are both parties settled?” Tanong nung principal. 
“I don't think so. I would like to ask them if they would want me to compensate them on behalf of destiny by punching his nephew” papalit palit yung tingin ni Divinity samin ni Kyle. 
Is she assuming that we're still together? That I'm also the guardian of this child? Sinama lang naman ako ng mokong dito. 
“There's no need for that besides kasalanan den naman ng pamangkin ko kaya siya nabugbog and…” sinusuri ni Kyle yung mukha ni Arthur.
“Hindi naman siya napurahan ng masyado, may pasa nga lang. We can just aid this to the clinic. And them saying sorry is enough” dugtong ni Kyle. 
Tumango naman si Divinity “very well, then we'll take our leave. Can we leave now?” Tanong niya sa principal. 
So is this the end of our interaction? Did we even interact in the first place?
“Yes, before that, please sign this agreement form of both parties then you may take your leave” tumayo naman si Divinity at lumapit sa desk ng principal upang pumerma. 
Pagkatapos niyang pumerma, lumapit siya sa kanyang pamangkin na nakabusangot parin. Biglang pumasok sa isip ko yung araw na kapag hindi nakukuha ni Divinity yung gusto niya nakabusangot lang ito buong araw. 
“Stop making that face, Destiny. If you stop making that face after mommy's birthday i will fly you around the city how's that sound?” She asked. 
Oh…tinupad niya talaga yung pangako niyang magiging piloto siya. As far as i know balita ko den kay Hector na may airline and beverage businesses siya overseas. Hector was one of source sa mga chismiss na nangyayari. 
Pero parang ako, i'm still in the same loop even though i have my own business line. Parang kulang paden. 
Malayo na nga yung narating niya. Well mabuti yun. Natupad niya yung pangakong matagal niya ng sinasabi sakin noon. 
“Since were both settled na, we'll take our leave” she said. Hinawakan niya naman yung kamay ng pamangkin niya at lumabas na sa guidance office. 
So ganun nalang? Walang hi? Or hello man lang? Walang kamustahan?
“She's really different now” rinig kong sabi ni Kyle. 
Kalaunan lumabas na den kami sa guidance office pagkatapos pumerma ni Kyle sa agreement form. 
“Hindi mo ba siya susundan?” Tanong niya sakin habang hawak yung kamay ni Arthur. 
Im somewhat thankful na nabugbog si Arthur kung hindi paano ko siya makikita sa sarili kong mata? 
“Para saan?” I asked at umiwas ng tingin. Alam ko naman hindi ako papansinin nun. It's been years besides were not the same as before. 
“Sino bang niloloko mo, Dustin? I know the way you look at her. Habulin mo na, baka andun pa yun sa gate” he said at binuhat si Arthur. 
“You two seems need something to catch on, ako na bahala dito kay Arthur. Thank you na din sa pagsama sakin and sorry pero i feel like grateful ka naman sa nangyari dahil hindi natin inaakala siya pala guardian nung kaalitan ni Arthur” He said. 
Nakatitig lang ako sa kanya “thanks Kyle. Gotta go” i said at tumakbo palabas ng gate. 
Nang makalabas ako ng paaralan. I saw them and her niece na pasakay palang sa loob ng sasakyan. 
She was assisting her niece to get inside the car. 
Tangina! Lalapit ba ako o hindi? Ano naman sasabihin ko? Hi? Kamusta buhay sa abroad ganun?
I bit my lips, as I couldn't bring myself to come close to her. 
Oh, wow pinagbigyan talaga ako ng tadhana ng biglang humarap ito sakin. Kasi yung driver seat nakaharap sakin, papasok na ata siya sa driver seat. 
Now we were both looking at each other. She was looking at me calmly. 
“Need something?” Tanong niya. 
It feels like i was hit by a thousand ice, or parang nasa north pole ako kasi sa sobrang lamig ng boses niya. 
“Ah, hahah” umiwas naman ako ng tingin habang napakamot sa batok ko. 
Andito kana oh, andito siya sa harap mo. 
“Divinity” tawag ko sa kanya. Pero kalmado pa rin yung tingin niya sakin. 
“K-kamusta kana? N-nakabalik ka na pala” lord naman sa dinami dami ng araw pwede akong mautal ngayon pa talaga!
“Yeah, I just came back yesterday and I'm good. Is that all?” Tanong niya pabalik sakin. 
I pursed my lips “galit ka pa ba sakin?” I asked. 
“May dapat ba akong ikakagalit hanggang ngayon?” Walang gana niyang sabi. 
That actually stung! Did she already forget all the things that happened?

Comentário do Livro (0)

    Ver Todos

Capítulos Relacionados

Capítulos Mais Recentes