Divinity Naalimpungatan ako ng may tumatawag sa phone ko. Kay aga aga may tumatawag na, as far as i know my secretary knew i don't like being disturb in my leave. “Fck, who's this?” I said habang kinukusot yung mata ko. My voice we’re kinda husky kasi kakagising ko lang. “Am i a fck now, huh?” I knew who this voice was. “Hello? I'm your sister? Anastasia? Remember me?” Dugtong niya. Umupo naman ako sa kama at nakatingin sa bintana. Its morning already, what time is it? Tinignan ko yung phone ko, its 9:30 in the morning. “Sup, sis” i said, my voice was still shaky since i just woke up. I heard her groan in the other line. “I hate to disturb you, but I really needed your help this time,” she said. Nakapikit paren yung mata ko habang nakikinig sa kanya “so what's this kind of help? Im okay lending my help, pero incase may ipapadukot ka sakin. I would likely declined it respectfully” walang gana kong sabi. Bumuntong hininga naman siya sa narinig niya “siraulo, anyways please puntahan mo si Destiny sa guidance office ng school niya. It was supposed to be me and James who will attend the meeting kaso may emergency sa hospital and we had to change track ni James” Kunot noo naman ako sa narinig ko “why the heck Destiny is in the guidance office?” “Yan den ang hindi ko alam, puntahan mo please and take note dapat dalawa yung guardian na needed na pupunta kaso busy kaming dalawa ni james and i also don't want to disturb mom about it. Sabihin mo na lang sa principal na busy yung aattend kaya ikaw muna” i could feel her voice was shaking. “That's not a problem, I'll just prepare and be there any minute,” I said and ended the call. “Omg what did you just do Destiny Marigold” i said habang napasapo sa mukha ko. Hindi na ako nagalinlangan at pumasok na sa banyo. Pagkatapos kong maligo, i quickly dressed myself up. A navy blue long sleeve polo and a beige trouser at brown belt, paired with gold earrings, rings and white heels. Nakalugay lang yung buhok ko tas nagsalamin lang din ako. Paglabas ko ng bahay i quickly ride in my roll royce and drove to destiny's school. Mabuti nalang nag send ng address yung kapatid ko kung saan yung school niya. Nang makarating ako sa school niya muntik pa akong harangan ng guard. Mabuti na lang i explained to the guard why was i am here at agad naman akong pinapasok. Taena sa laki ng paaralan kanina pa ako pa ikot ikot dito. Saan ba yung guidance office na to? “Hi, do you know where is the guidance office?” I asked dun sa isang estudyante na lalaki na dumaan sa harap ko. Nakatulala lang itong nakatingin sakin. My head wrinkled, mukha ba akong multo sa paningin niya? That is the way he's looking at me right now. I wave my hand and smile lightly para gisingin yung diwa niya. “Uh, straight lang po kayo dun at makikita niyo na yung guidance office” saad nito sakin. I just smiled and thank him. Taena bat sa dinami dami ng paaralan ipasok si destiny dito pa talaga. Pwede naman dun sa pinapasokan namin noon. I quickly open the door to the guidance office “Destiny Marigold” kalmado kong sabi habang nakatingin sa pamangkin kong nakaupo sa upuan habang nakatingin dun sa isang bata nakaharap niya. Ngunit dumako yung paningin ko sa dalawang taong kasama noong isang bata. Natuyo lahat ng lalamunan ko, parang gusto kong magwala sa buong mundo. Kakasabi ko palang ayoko ng makita siya. Pinaglalaruan yata kami ng tadhana? Ngayon nakatingin lang kami sa isa't isa. He was surprised seeing me pero mabuti nalang i stopped myself on reacting that way. I remained my composure at walang gana lang nakatingin sa kanya. Lumipat yung tingin ko sa kasama ni Dustin. It was kyle, obviously naman sila pa rin hanggang ngayon ano bang ineexpect ko. I coughed, which made them shift their stares at me. “Tata!” Masayang lapit sa akin ni Destiny. Talagang bata ka pinapahamak mo talaga yung tita mo, eh no? “Destiny, who teach you to get into troubles?” Napahilot ako saking noo habang si Destiny naman nakayakap lang sa paa ko. “You must be one of the guardian of Ms Silverio” napatingin naman ako sa principal medyo hindi katandaan. “Im her, aunt. Ako yung aattend ngayon since hindi makakarating yung ina niya at isa kong kapatid due to emergency. Would it be okay?” Paliwanag ko. Tumango naman sakin yung prinicipal “upo ka Ms, Silverio” saad niya sakin. I sat down sa isang upuan at gayundin si Destiny. Masama pa rin itong nakatingin sa batang kaharap namin ngayon. I couldn't help but raise my eyebrow. Feel ko talaga namana niya to sa kapatid ko. Even though I could sense the stares of the both people whom i don’t want to encounter for my whole lives isiniwalang bahala ko nalang ito. My focus was not with them, I'm here for my niece. “What seems to be the problem, bat umabot sa ganito na yung dalawang bata napunta rito?” I asked. Tumikhim naman yung dalawa, kaya napalingon ako sa gawi nila pero hindi naman gaano katagal. “Im glad you asked Ms, silverio. What happened is that your niece punch Mr Buenavista’s nephew” paliwanag sakin ng principal. “That is not true!” Nagulat naman ako sa pagtaas ng boses ni destiny as she interfere in middle of conversation. She looked at me helplessly. Napasinghap naman ako ng malalim. “Destiny, when did you learn to interfere in someone's conversation? Did you learn that from us?” I asked. However even though my voice was in a calm manner alam ni Destiny im just testing my patience. “Pero tata!” She was about to cry. “I know, I know. But let me figure it out okay? You wouldn't be here if you didn't do something wrong "I said while caressing her cheeks with both of my hands. Tumango naman ito. “Is it true Arthur?” Napalingon naman ako kay Kyle ng tanungin niya yung pamangkin niya. Tumango naman yung batang Arthur sa tanong niya. “Because you started it!” Masamang sabi ni Destiny dun sa pamangkin ni Kyle. Basta alam ko hindi ito nagmana sakin. “So why did she punch you?” I asked. Hindi naman makatingin sakin yung pamangkin ni Kyle at parang naiiyak. Really kids nowadays. Kung may ikakasama si Destiny, ganun din ka hinhin itong pamangkin ni kyle. “Hey, it's okay. I won't get mad. Im just asking so that me and your guardian can fix this” i said trying to calm down the child. Baka anytime soon umiyak pa at ako pa yung dahilan. Tumikhim naman si Dustin ng marinig yun. “Arthur tell the truth” ani ni kyle. “Kasi po…tinawag ko kasi siyang tomboy” saad ng pamangkin ni Kyle. Napasinghap naman si kyle sa narinig niya. Napasapo naman sa noo si dustin. I couldn't help but to look at Destiny in disbelief. Talaga naman para naman kasing tomboy kung damitan ng ina. “Is it true Destiny Marigold” nakataas ang kilay na tanong sa kanya. Tumango naman ito habang nakayuko ang ulo niya. Para akong binagsakan ng langit at lupa “say sorry” utos ko. Hindi naman makapaniwalang tumingin sakin si Destiny “tata, he just insulted me!” Depensa niya.
Obrigado
Apoie o autor para lhe trazer histórias maravilhosas
Ver Todos