Velvet Victoire, the point of view.
I wrapped the wound here inside the bathroom. Sinigurado kong tightly wrapped ito ng bandaid at bandage para hindi nila maamoy--o ng kahit nino na katulad nila. 
Paglabas ko mula sa banyo ay nadatnan ko si Lily na nakatulalang nakaupo sa higaan. Nilapitan ko siya at tinapik sa balikat para makuha ang atensyon niya.
"Hey," bati ko. 
"Hello, Ate. Pinapunta ako ni Mama dito para asikasuhin ka."
"Naku, hindi naman kailangan 'yon. Kaya ko na sarili ko."
"Hindi mo kaya sarili mo, Ate. This place is not just an ordinary town. It's where the other vampires live, too. Kaya if ever maamoy nilang may dugong tao dito, mababaliw sila kakahanap sa 'yo."
Woah, that's way too scary than what I imagined. 
"Nga pala, Ate Vel. About sa nangyari... Someone wants to abduct you and take granted from you. They've been hunting you since before you lost your memories."
"Ha?" ang tanging lumabas mula sa bibig ko. I mean I understand her. But what I don't understand is... why me?
"You lost your memories for your own good. To hide from them. But what happened is they tracked you, so now they're chasing after you."
"What do they want from me? And sino sila?"
"They're our long time enemies, Ate. They've been wanting your power."
"What power?"
"Well... in that's case, ikaw ang kailangan naming makatuklas n'yan. We have no rights and we can't help you that. Sa ngayon ang kailangan mong gawin ay manatili dito nang ligtas at alalahanin ang nakaraan."
If that's so... Paano sina Tita Aivy at Tito Miguel?
"They're safe, Ate. No need to worry."
"Alam nila ang tungkol sa 'kin?"
"Yes."
"Even from the day that they fostered me?"
"Yes po."
I was left in awe. Binalutan kami ng katahimikan saglit dahil natulala ako. Literal. 
Who would've thought that for six years under their roof, may tinatago pala silang hindi ko alam. I thought na kinuha lang nila ako from foster home para alagaan ako because they see potential in me. 
But the truth is, they fostered me because of this?
"Nga pala, you will call my mom as Tita Bell, if it's okay with you?" medyo nahihiya pa siya kaya nginitian ko lang siya at tumango.
"I'll see you in a while, Ate. May gagawin lang ako sa room ko. Babalik lang ako dito."
Tumango ako bilang sagot at kasabay no'n ang pagkawala niya sa paningin ko. Literal na nawala. And she just left the door open and swinging slightly.
Pasalampak akong humiga sa kama.
Malaki ang kama na 'to, malaki rin ang kwarto. It's just that masyadong madilim para sa isang taong matutulog dito. 'Yung bintana naman, natatakpan ng makapal na kurtina. May mga torchlight naman para magsilbing ilaw dito, but I guess it's not enough.
Pero sa bagay, bampira sila.
I don't know kung uso ba sa kanila ang electricity. Mukhang wala pa akong nakikita kahit isa. Even television, wala. May mini sala dito sa kwarto pero 'yung katapat ay fire place. No television. Great.
Naglibot-libot muna ako dito. Pero syempre hindi ko pinakialaman ang mga gamit. May nakita akong isang pintuan kaya pinihit ko ang doorknob. Isang madilim na silid agad ang tumambad sa akin. Bumalik ako sa dinaanan ko para kumuha ng torchlight at dinala 'yon sa madilim na silid.
And when the torch illuminated half of the room, my jaw almost dropped down to the floor.
Isang malaking library pala 'to! Maraming mga libro sa bawat bookshelves na abot hanggang kisame. Medyo maalikabok na 'to dito. Mukhang hindi nalinisan nang ilang taon. I
Every book title plastered on its side seems so unfamiliar. Para akong isang turistang kakaratin lang dito at halos hindi ko maintindihan ang mga nakasulat.
But this black book got my attention. Its title says Enchants. So I grabbed the book and went back inside the room. Bumalik ako sa kama ko para doon na magbasa.
Bukas, lilinisin ko ang silid na 'yon. Tutal mukhang matatagalan ako dito sa mansyon nila., lilibangin ko ang sarili ko sa pamamagitan ng paglinis ng library na 'yon. And probably read some of them, too.
༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚༊*·˚˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊˚·*༊
As a promise to myself, inihanda ko na ang sarili ko para linisin ang silid. Hindi muna ako naligo at gano'n pa rin ang suot ko simula kagabi para isahang dumi na.
Kanina rin paggising ko ay dumatin si Therese na may dalang tray ng mga pagkain.
"Thank you, Therese."
"Welcome po. May mga damit ka na rin po palang pwede mong magagamit sa aparador."
"By the way, pwede ko bang mapakielaman 'tong kwartong 'to?" I asked her, pointing my finger to the library.
Tumango lamang siya bilang sagot at naglaho sa harapan ko.
Nilantakan ko kaagad ang pagkain at dumiretso sa library. I thought for a second on where to start; so I started at the very end of the room.
Ilang oras ang inabot ko para tanggalin ang mga alikabok at i-section ang mga libro. I also sweeped the floor and wiped the surfaces. After two full hours of cleaning, umupo muna ako sa pinakagitna ng silid, nagpapahinga.
Almost one fourth of this room ay malinis na at ang iba, maalikabok pa at marumi. Nakailang ubo na rin ako at nakailang hulog na ako sa mataas na ladder ng bookshelves. 
Though, it was all worth it. Atleast I've got the chance to read every titles on the book; which was way too old.
"Who told you to clean this room?"
Muntik ko nang maitapon ang librong pinupunasan ko dahil sa biglaang pagsulpot ng lalakeng nasa harapan ko na ngayon. Seryoso siyang nakatayo, nakapamulsa at masama ang titig sa 'kin. 
"S--Sorry, tinanong ko si Therese kanina kung pwede ko 'tong pakielaman."
"And what did she said?"
Oh, shoot. Looks like madadamay si Therese.
"Nothing. She said nothing. Ako mismo yung pumasok dito. Kawawa naman yung mga librong mukhang ilang siglo nang hindi nalilinisan."
Umiwas siya ng tingin mula sa 'kin at naglakad papunta sa pintuan. 
"You don't need to. Hindi mo rin naman maiintindihan ang mga nasa libro. Unless you'll remember everything from your memory."
Hindi ako nakapagsalita, hindi rin ako makagalaw. Titig na titig lang ako sa pinto na nakasarado na at wala na si Jake.
I scanned the whole room containing books and wonder; all of these are part of my memory?