บทที่ 67 : การฝึกฝนในถ้ำส่วนกลาง
การสร้างภาพลวงตาของโชไดนั้นเป็นทักษะที่แข็งแกร่งมาก ซึ่งถ้าหากว่าอาคุมุและโทชิไม่ได้เป็นผู้ที่มาเกิดใหม่ล่ะก็… อาจจะหายไปจากโลกนี้แล้วก็เป็นได้
การใช้ความทรงจำในอดีตมาสู้นั้น เป็นเรื่องที่อ่อนไหวและยากจะต่อกร แต่มันจะเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ ถ้านั่นไม่ใช่ความทรงจำในชีวิตปัจจุบัน
อีกทั้งการสร้างภาพลวงตานั้น เป้าหมายก็เพื่อชักนำให้ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อทำตามโดยไม่รู้ตัวว่านี่คือภาพลวงตา แต่ถ้าหากเหยื่อรู้ว่าทุกอย่างคือภาพลวงตาล่ะก็… ทักษะทั้งหมดจะหวนคืนและโจมตีผู้ใช้ภาพลวงตาโดยตรง
“เป็นคนที่แข็งแกร่งมากเลยนะครับ” อาคุมุพูดขึ้นมา
“นั่นสิ แต่ดีนะที่นั่นคือความทรงจำของชีวิตที่แล้ว ไม่งั้นฉันคงยิงตัวเองตายไปแล้ว” โทชิตอบกลับไป
“ชีวิตที่แล้ว? หมายถึงอะไรเหรอครับ? นั่นไม่ใช่ความทรงจำของคนอื่นหรอกเหรอครับ? ผมก็รู้สึกแปลก ๆ ว่านี่มันความทรงจำของใคร แต่ที่แน่ ๆ คือมันไม่ใช่ความทรงจำของผม ผมเลยตอบออกไปเฉย ๆ ว่าผมไม่ได้ชื่อนั้น” อาคุมุพูดด้วยความแปลกใจ
“นี่นาย… จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?” โทชิถาม
“ก็จำได้นะครับ ตอนช่วงฝึกใช้เวทมนตร์กับพ่อ ตอนที่ยังเด็ก ๆ อยู่ ตอนที่ผมทำบ้านเป็นรูเพราะแสงอัสนีบาต และเรื่องอื่น ๆ เต็มไปหมด” อาคุมุพูด
“หรือว่า ความทรงจำจะหายไปแล้วอย่างนั้นเหรอ? แต่ฉันยังไม่ลืมเรื่องราวในชีวิตที่แล้วเลยนี่นา”
สิ่งที่แปลกไปก็คืออาคุมุไม่รู้จักตัวตนของเขาเองในนาม ยามะ โชจิ หรือก็คือตัวเขาก่อนที่จะได้มาเกิดใหม่ในโลกนี้ ซึ่งนี่มีสาเหตุจากอะไรนั้นก็ไม่สามารถทราบได้
“คืออะไรเหรอครับ”
“เปล่าหรอก ฉันน่าจะคิดไปเอง แต่สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือ… นายดูที่แต้ม B ของตัวเองสิ”
“แต้ม B ของผม…” อาคุมุที่ได้ยินอย่างนั้นจึงก้มมองไปยังไหล่ด้านขวาของตัวเอง และนั่นทำให้อาคุมุตกใจเสียยิ่งกว่าเรื่องทั้งหมดที่เจอมา
“น… นี่มันอะไรกันเนี่ย?!! ท… ทำไมถึงมีเยอะขนาดนี้ล่ะ?! เพิ่มขึ้นมาตั้งเท่าไหร่เนี่ย??”
ตัวเลขที่ปรากฏให้เห็นนั้นคือ 665.5k (665,500) ซึ่งเท่ากับว่าแต้ม B ของโชไดนั้นมีทั้งหมด 605k (605,000) นับว่าเป็นตัวเลขที่มากเกินกว่าที่เด็กอายุเท่านี้จะมีได้
“อย่าบอกนะว่าผมได้แต้ม B ของตาแก่นั่นมาทั้งหมดเลย?!” อาคุมุถามกับโทชิ
“ใช่แล้ว นายแข็งแกร่งขึ้นมากโขเลยล่ะ จะบอกให้ว่ามีแต้ม B เยอะกว่าฉันอีก” โทชิตอบกลับมา
“ทำไมกันล่ะครับ? ทั้งที่คุณโทชิก็ออกมาจากภาพลวงตานั่นได้” อาคุมุถามกลับไปด้วยความสงสัย
“ก็ถ้าดูจากลำดับ นายทำลายภาพลวงตาได้ก่อนที่ฉันจะออกมาน่ะสิ นายคือคนแรกที่มองออกนะ” โทชิตอบ
“นี่ฉันมีแต้ม B ที่เพิ่มขึ้นมา เรียกว่าแข็งแกร่งขึ้นถึง 10 เท่าเลยอย่างงั้นเหรอ? จากอยู่ในช่วงของจอมเวทระดับ 2 แต่ตอนนี้กระโดดข้ามขั้นไปเป็นราชันจอมเวท?” อาคุมุพูดอยู่คนเดียวพร้อมกับปล่อยออร่าพลังเวทออกมารอบตัว
“ออร่าพลังเวทจากสีส้มข้ามมาเป็นสีทอง? นี่หรือเปล่านะความรู้สึกของพลังที่มีมากขึ้นแบบก้าวกระโดด?”
“แต่ว่า นายต้องควบคุมพลังให้ดีล่ะ เพราะในระดับที่มีออร่าพลังเวทสีทองนั้น ความผันผวนของพลังเวทมีค่อนข้างมากเลยล่ะ หากควบคุมได้ไม่ดี นายอาจจะบาดเจ็บเองได้” โทชิพูดขึ้นมา
“ขอบคุณครับคุณโทชิ”
“ให้การฝึกขั้นต่อไปเป็นตัวทดสอบ ไปกันเถอะ” พูดจบโทชิก็เดินหน้าไปยังประตูทางเข้า อาคุมุที่เห็นอย่างนั้นจึงเดินตามไปอย่างห่าง ๆ ระหว่างกำลังทำความเข้าใจกับพลังที่เพิ่มขึ้น
‘แข็งแกร่งขึ้นมาในระดับนี้ ถือว่ามากกว่าคุณโทชิอีกสินะ ถ้าหากมีพลังในระดับนี้ล่ะก็คงจะต่อกรกับพวกจักรวรรดิได้ไม่ยาก… เดี๋ยวนะ!’
“คุณโทชิครับ?!” อาคุมุที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ก็เข้าไปหาโทชิ
“หืม? มีอะไรน่าตกใจล่ะนั่น”
“ก็ตาแก่นั่นคือจักรพรรดิของจักรวรรดิไม่ใช่เหรอครับ?!” อาคุมุพูด ซึ่งนั่นทำให้โทชิที่ลืมคิดเรื่องนี้ไปก็เกิดตกใจขึ้นมา
“จะว่าไป… งั้นแบบนี้ก็หมายความว่า”
“จักรวรรดิหลุดพ้นจากการยึดครองของจักรพรรดิองค์นี้แล้ว!!” อาคุมุและโทชิพูดออกมาพร้อมกัน
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ องค์ชายชูยะก็คงจะเดินสะดวกแล้วล่ะ รอผมก่อนนะครับ ผมจะรีบแข็งแกร่งและกลับไปให้เร็วที่สุด… ไปเอาดาบด้วย” อาคุมุพูดอยู่คนเดียว
“เอาล่ะ เรามาถึงถ้ำในส่วนกลางระยะที่ 1 แล้ว”
อาคุมุและโทชิเดินมาถึงถ้ำส่วนกลางแล้ว ซึ่งผู้เฝ้าประตูในส่วนนี้ก็คือ…
“ปีศาจเวทมนตร์ระดับ 4 ผู้ใช้พลังเวทที่แข็งแกร่ง” โทชิพูด
ปีศาจเวทมนตร์ที่อยู่ตรงหน้าอาคุมุนั้นมีรูปร่างผอมบาง ความสูงประมาณ 1.5 เมตร ไม่ต่างจากปีศาจเวทมนตร์ระดับ 2 ผิวหนังสีเขียวอ่อน ดวงตาสีม่วง อีกทั้งยังมีออร่าสีม่วงออกมาจากดวงตา จมูกและหูแหลมยาว มีฟันที่แหลมคม รอบๆตัวมีออร่าสีม่วงปกคลุม มือสองข้างมีเล็บที่ยาวเพียงเล็กน้อย มีออร่าสีส้มปกคลุมที่มือทั้งสองข้าง
“ระดับ 4 ก็มีออร่าสีส้มแล้วเหรอครับ?” อาคุมุถามกับโทชิ
“ต้องเรียกว่ามีพลังเวทที่แข็งแกร่งเกินระดับ แต่ก็ไม่ได้เกินระดับไปมากขนาดนั้น ความน่ากลัวของตัวนี้คือสติปัญญาเช่นเดิม แต่เป็นสติปัญญาในการใช้พลังเวทโจมตีระยะไกล ใช้ได้ทั้งพลังเวทที่มีออร่าสีม่วงและสีส้ม นายต้องหาวิธีรับมือเอาเองนะ” พูดจบ โทชิก็ถอยออกไป
“แล้วก็ ระดับสีทองอย่างนายน่ะ ชนะได้ไม่ยากหรอก แต่ให้เรียนรู้วิธีการใช้เวทมนตร์ของเจ้านี่เอาไว้”
“ขอบคุณครับ” อาคุมุตอบกลับไป
‘เอาล่ะ เริ่มจากอะไรก่อนดี–’
ตู้มมมม!!!
อาคุมุยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น การโจมตีของปีศาจเวทมนตร์ก็เกิดขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว อีกทั้งยังรับรู้ไม่ได้ด้วยว่ามาจากทางไหน
“บ้าน่า… เร็วเกินไปแล้ว”
อาคุมุยังไม่ทันหายตกใจในการโจมตีเมื่อครู่ เขาก็ต้องตกใจสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้
“นี่มัน ก้อนเมฆเนี่ยนะ?”
ได้มีก้อนเมฆก่อตัวขึ้นเหนือหัวเล็กน้อย เพราะถ้ำนั้นไม่ได้สูงนัก มากกว่านั้นคือการที่เกิดเสียงฟ้าร้องดังขึ้นมา
ฝนเริ่มตกลงมาจากกลุ่มก้อนเมฆนั้น ซึ่งนั่นทำให้อาคุมุต้องตั้งรับและเตรียมเคลื่อนไหวในทันที
“ซวยแล้วไง! ในเมื่อมันเล่นฝนแบบนี้ นั่นก็หมายความว่า…”
เปรี้ยง!!
สายฟ้าฟาดลงมายังพื้นด้วยความรุนแรงหนึ่งครั้ง และต่อจากนั้นจึงมีสายฟ้าฟาดลงมาหลายต่อหลายสายจนอาคุมุที่ใช้บาทาไร้เงานั้นหลบแทบไม่พ้น
“อึก?! ตาข่ายอัสนี!!” สายฟ้าได้พุ่งโจมตีมายังกลางหลังของอาคุมุขณะที่เขากำลังเคลื่อนที่ แล้วจึงใช้ตาข่ายอัสนีป้องกันไว้ แต่นั่นกลับไร้ผล
“นี่มันอะไรกัน?!”
สิ่งที่เขาเห็นนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ซึ่งก็คือการที่สายฟ้าหลบตาข่ายอัสนีของเขาไปและโจมตีมาที่เขาตรง ๆ
ตู้มมม!!!
“อืม… บ้าจริง สู้ไม่ได้เลยเนี่ยนะ” อาคุมุไม่ได้พ่ายแพ้พลังโจมตีที่รุนแรงแต่อย่างใด แต่สิ่งที่เขาพ่ายแพ้นั้นคือการประยุกต์ใช้พลังเวท
…