ดังนั้นหลินเล่อเจินจึงจัดการเป่าหูท่านย่าในอีกครา
“ท่านย่า ข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา เหตุใดท่านพ่อที่แลดูชื่นชอบฮูหยินคนใหม่ปานนั้นถึงกลับไปหาถานเจียซิน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ท่านพ่อหมดความโปรดปรานไปแล้วแท้ๆ  ไม่แน่ว่านางอาจมีของดีที่คาดไม่ถึงเจ้าค่ะ บางทีอาจเป็นเครื่องรางต่ำช้า”
เด็กหญิงพูดโน้มน้าวจนผู้เฒ่าเริ่มคล้อยตาม นางเองก็เคยมีเครื่องรางที่ว่านั่น แน่นอนว่ามันใช้ได้ผลกับสามีตน
“ไม่อันตรายหรอกหลานย่า”
“กับผู้ใหญ่อาจไม่เป็นไร แต่กับเด็กเล่าเจ้าค่ะ”
ผู้เป็นย่าชะงักเล็กน้อย
หลินเล่อเจินพูดอีก “เพื่อป้องกันทายาทผู้สืบทอดถูกปีศาจร้ายครอบงำจิตใจ สมควรยกบุตรชายของอนุถานขึ้นเป็นบุตรของเหอรั่วซีเสียจึงจะดีเจ้าค่ะ”
แน่นอนว่าได้ผล ผู้เฒ่าคนชราล้วนเชื่อเรื่องผีสาง หลังจากวันนั้นถานเจียซินจึงได้รู้ซึ้งว่าควรสำรวมตนเช่นไร
หลินเล่อเจินคือสตรีนางน้อยที่หน้าหวานตาใส                แต่แอบจัดสรรอำนาจเรือนชั้นในให้จวนหลินอย่างคาดไม่ถึง
เพราะวิธีแยบยลของนางสามารถกำราบหน้าเชิดๆ ของถานเจียซินลงได้ถนัดตา
เมื่อมิอาจครองตำแหน่งฮูหยินเอกยังต้องเสียลูกชายให้ฮูหยินคนใหม่ ถานเจียซินจึงตรอมใจจนหมดความงาม ยังไม่ทันได้แก้แค้นคุณหนูใหญ่กลับพ่ายแพ้ยับเยินในพริบตา มารยาแพรวพราวขั้นสูงก่อนหน้าที่นางสามารถชกชิงดึงตัวหลินหานเจ๋อกลับมาหาได้พลันเปลี่ยนเป็นมารยาทต่ำตม
ถานเจียซินมิอาจหยุดยั้งอารมณ์ นางจึงเอาแต่ด่าทออย่างขื่นขมถึงความลำเอียงแล้งน้ำใจของหลินหานเจ๋อที่ยกบุตรชายคนสำคัญของนางไปให้ฮูหยินคนใหม่ ยิ่งไม่สามารถควบคุมตนให้รักษาจริตมากมารยาได้อีกต่อไป
“เพราะท่านมันไร้ความสามารถ หานเจ๋อ!”
“เจียซิน!”
“เอาลูกข้าคืนมานะ”
“สามหาวนัก! เจ้าก็อยู่ในเรือนร้างต่อไปเถอะ”
“เจ้าคนชั่ว กลับมาเดี๋ยวนี้ ไม่นะ! ปล่อยข้า...”
หลินหานเจ๋อไม่ไปหาถานเจียซินอีกเลย
ส่วนเหอรั่วซีก็ให้นึกเกรงใจหลินเล่อเจินหลายส่วนด้วยรู้ดีว่าทั้งหมดเป็นฝีมือผู้ใด
ฝ่ายถานเจียซินเองก็สิ้นลายไร้ความสามารถเอาคืน ทำได้เพียงฝืนยิ้มรับชะตากรรม ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตน ไม่กล้างัดข้อกับหลินเล่อเจินอีก หลังเรือนจวนหลินยามนี้ ใครเลยจะรู้ว่ามีเพียงแม่นางน้อยผู้หนึ่งลอบกุมบังเหียนขับเคลื่อนเรือนหลังแทนอดีตฮูหยินใหญ่ที่อยู่ห่างไกล...
************************
เจ็ดปีผันผ่าน
ภายใต้การลอบจัดการของเด็กหญิงหลินเล่อเจิน จวนหลินจึงอยู่ในความสงบสุขไร้ความยุ่งเหยิงวุ่นวาย             นางเป็นพี่หญิงใหญ่ที่น้องชายเชื่อฟังทุกคำ บิดาเองก็ตามใจ ผู้เฒ่าล้วนไว้วางใจ ทั้งฮูหยินเอกคนใหม่อย่างเหอรั่วซีและบรรดาอนุที่บิดารับมาเพียงเพื่อปรนเปรอล้วนไม่มีใครกล้าล่วงเกินนางสักคน แม้แต่ถานเจียซินเองที่ยังคงเศร้าใจเรื่องลูกชายตัวเองที่กลายเป็นลูกคนอื่นมิคลาย นางคลั่งแค้นเจียนตายแต่ทำอันใดมิได้กระทั่งคล้ายหนูป่วยใกล้ตายเต็มที
เรื่องราวเป็นเช่นนี้ หลินเล่อเจินล้วนรู้สึกพึงพอใจ เพียงแต่...หญิงสาวรู้ดีว่ามารดาไม่มีวันกลับมาหาบิดา กระนั้นนางยังคงคาดหวังว่าความรักของพวกเขายังคงอยู่ ตลอดเวลาหลินเล่อเจินจึงทำให้บิดาคิดถึงมารดาทุกวัน              ไม่ว่าท่านจะทรมานปานใด แต่ต้องจดจำไว้ห้ามลืมเลือน
ทว่าสุดท้าย นางก็ได้ตระหนักและรู้ซึ้งว่าการจมปลักกับคนรักที่หนีหายไม่หวนคืนนั้นคือดาบสองคม
ความทุกข์ตรมไม่เคยปราณีใคร
ทุกวันหลินหานเจ๋อยังคงเอาแต่คิดถึงอดีตภรรยานามกัวรั่วหลานจนไม่เป็นอันทำอะไร เขาหมกมุ่นครุ่นคิด ระลึกถึงเรื่องราวผิดพลาดจนฟุ้งซ่านบ่อยครั้ง กระทั่งส่งผลให้กระบวนการขบคิดต่องานราชการที่ทำเกิดความล่าช้า กลายเป็นช่องโหว่ให้ผู้อื่นแทรกแซงเล่นงานจนเพลี่ยงพล้ำ ทำให้ดำรงตำแหน่งเดิมในสำนักราชบัณฑิตหลวงมาช้านาน                 ไม่ก้าวหน้าขึ้นสูงกว่านั้นมาหลายปีแล้ว โชคดีที่ไม่ถูกปลด อาจเพราะความดีที่สั่งสมและไร้ความผิดให้ถึงขั้นเอาโทษ แต่ผลงานที่ไม่ถูกต่อเติมจะสามารถยืนหยัดในราชสำนัก รักษาอำนาจบารมีได้นานเท่าใดก็สุดรู้
นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าได้แต่กลัดกลุ้มอย่างทำอะไรมิได้นอกจากเรียกมาตำหนิก่อนค่อยๆ เอ่ยเตือนสติ แต่ก็เหมือนบุตรชายฟังหูซ้ายทะลุออกหูขวามาโดยตลอด ยังคงทำตัวเอื่อยเฉื่อยไม่กระตือรือร้นในหน้าที่การงาน เหมือนคนไร้ความสามารถไม่มีวาสนาในราชสำนักไปแล้ว