ปัญหาขาดคนดูแลหลังเรือนนี้ทำให้หลินหานเจ๋อต้องตบแต่งสตรีเข้ามาอีกคนเป็นภรรยาเอกตามคำสั่งประกาศิตของนายท่านผู้เฒ่า  
แม้หลินเล่อเจินจะออกตัวคัดค้านปานใดล้วนไร้ผล เด็กหญิงตัวน้อยจึงทำได้เพียงยินยอมไปตามเนื้อผ้า
เจ้าสาวคนใหม่เหมาะสมยิ่ง นางมีนามว่าเหอรั่วซี หญิงสาวเป็นคุณหนูลูกขุนนางแต่มีชื่อเหมือนภรรยาเก่าอยู่หนึ่งอักษร ลักษณะนิสัยยังซุกซนเอาแต่ใจคล้ายคลึงกัน
หลินหานเจ๋อยังไม่เคยเห็นนางแต่สะดุดใจตรงชื่อจึงพยักหน้ายอมรับ หรือต่อให้ปฏิเสธก็เกรงว่าต้องจำยอมอยู่ดี เพราะครั้งนี้ทั้งนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าไม่ใจอ่อนแล้ว
การแต่งงานครั้งที่สองผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
คืนเข้าหอหลินหานเจ๋อให้รู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด
ภาพของกัวรั่วหลานพลันปรากฏซ้อนทับเหอรั่วซี ทั้งดวงตาและรอยยิ้มรวมถึงท่าทีขัดเขินสะเทิ้นอายซึ่งแฝงความร้อนแรงนี้ช่างน่ารักน่าชังประหนึ่งเป็นคนเดียวกัน ใบหน้านวลเนียนและดวงตาสุกสกาวล้วนไม่มีสิ่งใดแตกต่าง ชายหนุ่มมองนางอย่างตื่นเต้น
คืนมงคลครั้งแรกนั้น กัวรั่วหลานก็มีกิริยาเช่นนี้ นอกจากน่ารัก กัวรั่วหลานยังจิตใจดี และกล้าหาญเกินสตรี
ภายในห้องหอ กลิ่นกำยานคุ้นเคยอย่างประหลาด ทั้งม่านปักลาย แจกันดอกไม้ เครื่องเรือนเครื่องใช้ที่เห็น ล้วนเป็นแบบเดียวกับที่เคยใช้กับคนในอดีต
ชายหนุ่มก้มมองเจ้าสาวในคืนมงคลครั้งที่สองนี้นิ่งๆ แววตายิ่งนานยิ่งเผยความคิดลึกซึ้ง
ทว่าในห้วงภวังค์กลับปรากฏเงาร่างของสตรีที่ฝังลึกในห้วงคะนึง ท่าทีเกรี้ยวกราดมิผ่อนปรน วาจาตัดรอนที่คาดไม่ถึงยังคงติดตรึงไม่เสื่อมคลาย
สุดท้ายหลินหานเจ๋อที่เดิมทีกำลังผลักร่างนุ่มหอมของเจ้าสาวกดลงบนเตียงนอนกลับผละออกลุกขึ้นเดินโซเซออกจากห้องหออย่างเงียบงัน
เพราะความเหมือนนี้กำลังตอกย้ำทุกความเจ็บช้ำที่มี หลินหานเจ๋อเดินออกจากเรือนหอคล้ายวิญญาณล่องลอย
เมื่อประตูเรือนถูกเปิดออก เสียงเล็กๆ พลันดังขึ้น
“ท่านพ่อ...”
คือหลินเล่อเจินที่ยืนอยู่หน้าเรือนหอของบิดา
สาวน้อยสะอึกสะอื้นพุ่งตัวกอดบิดาเอ่ยเสียงเครือ “ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะ คิดถึงเหลือเกิน”
หลินหานเจ๋อย่อตัวลง โอบกอดบุตรสาวแน่น
“พ่อก็คิดถึงเช่นกัน...”
หลินเล่อเจินยกยิ้มอ่อนหวานทว่าซ่อนนัย
หลังจากวันนั้น
หลินหานเจ๋อก็เพียงปฏิบัติต่อเหอรั่วซีอย่างให้เกียรติสมฐานะฮูหยินเอกทุกประการ
เพียงแต่เพราะรูปโฉมที่เหมือนภรรยาเก่ามากเกินไป เขาจึงไม่เคยร่วมหอกับเหอรั่วซีอีกเลย แต่เลือกไปหาถานเจียซินในบางครั้งที่เกิดอารมณ์จนทนไม่ไหวแทน
นั่นจึงทำให้ถานเจียซินได้ใจลุกมาเชิดหน้าอีกครั้ง ทั้งยังหมายมาดในการรังแกหลินเล่อเจินเพื่อระบายแค้นเก่า
หลินเล่อเจินมีหรือจะไม่รู้ เดิมทีนึกว่าสงครามจะจบกลับต้องพบว่าหลังเรือนไม่เคยสงบจริงๆ เลยสักครา
เช่นนั้นอย่าหาว่านางใจร้ายก็แล้วกัน
มีความจริงอยู่หนึ่งประการคือในตอนที่กำลังคัดเลือกฮูหยินคนใหม่เข้าจวนหลิน หลินเล่อเจินห้ามมิได้จึงแอบเป่าหูท่านย่าแทนว่าให้เลือกเหอรั่วซี
“ท่านย่า สตรีผู้นี้เหมาะสมกับท่านพ่อทุกประการ ไม่ว่าชาติกำเนิดหรือนิสัยใจคอเจ้าค่ะ”
“ดีหรือ? หึ! เหมือนแม่เจ้าเกินไปกระมัง ข้าไม่ชอบ”
“โธ่! ท่านย่า นางย่อมมีดีแน่นอนเจ้าค่ะ”
“เจ้าพูดเหมือนรู้จักนาง”
“แน่นอนว่าข้าเคยเจอนาง”
“เช่นนั้นเจ้าก็ลองพิสูจน์ให้ย่าเห็นว่านางมีดีอันใด”
กว่าท่านย่าจะยอมคล้อยตามไม่ง่าย ยังต้องจัดฉากวีรสตรีนางน้อยช่วยหญิงชราในตลาดถึงสองครั้ง
ครั้งแรก นางเสนอพาท่านย่าไปเดินตลาดตามที่ลอบนัดแนะกับเหอรั่วซี นางวิ่งเล่นไม่พักจนท่านย่าเป็นลม เหอรั่วซีจึงเข้ามาช่วย
ครั้งที่สองห่างจากครั้งแรกไม่มาก นางเป็นไข้ลมแดด เปิดโอกาสให้เหอรั่วซีแสดงน้ำใจ จากนั้นนางก็หายป่วยทันที เรียกได้ว่ากินแรงเด็กหญิงผู้หนึ่งมากพอควร แต่ก็คุ้มค่า
สุดท้ายก็ได้แต่งอีกฝ่ายเข้ามาเป็นฮูหยินเอกและเป็นพวกเดียวกับนางที่เป็นบุตรสาวคนโต แต่กลับกลายเป็นได้ผลจนเกินไป ผลประโยชน์กลับไปตกที่ถานเจียซินเสียได้
ท่านพ่อหลบเลี่ยงเหอรั่วซีตามแผนนาง โดยการไปค้างแรมกับถานเจียซิน!