หลินเล่อเจินขยับเข้าใกล้บิดา สุ้มเสียงจริงจังมากขึ้น
“ท่านพ่อ สตรีผู้นั้นก็คืออนุถาน”
หลินหานเจ๋อชะงัก “เจ้าว่าอะไรนะ”
“อนุถานเจ้าค่ะ ภายใต้ท่าทีอ่อนหวานบริสุทธิ์             แลดูจิตใจดี ทั้งยังทำตัวอ่อนแอบอบบางต่อหน้าท่านนั้น นางทำทุกทางเพื่อประกาศกร้าวให้ท่านแม่ได้รับรู้เรื่องของท่านพ่อไม่พอ ยังพูดจาทำร้ายจิตใจท่านแม่บ่อยครั้ง”
เด็กหยิงสีหน้าจริงจังยิ่ง “เพียงแต่ท่านแม่ไม่เคยเชื่อว่าท่านพ่อหมดรักเหมือนกับที่อนุถานพูดพร่ำย้ำเตือนให้ฟัง ท่านแม่เพียงรอฟังคำปฏิเสธจากปากท่านพ่อมาโดยตลอด นางรอที่จะอภัยให้ท่าน”
พูดไปพูดมาน้ำตาก็เอ่อคลอ “ทว่าท้ายที่สุดท่านพ่อกลับพาอนุถานมาเหยียบย่ำท่านแม่ถึงเรือนด้วยความจริงที่เคยได้ยินจากปากอนุถานทุกประการ”
หลินหานเจ๋อสูดลมหายใจ ขณะที่เด็กหญิงมิอาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ นางเสียงสั่นเครือ
“เช่นนี้จะมิให้ท่านแม่รู้สึกถูกเหยียดหยามได้อย่างไร  โทสะของท่านแม่ที่เผยต่อท่านพ่อในวันนั้น ล้วนอยู่ในแผนการชั่วช้าของสตรีอ่อนหวานนามอนุถานเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น โต๊ะหนังสือพลันถูกตบดังปัง พู่กันหักระเนระนาด หลินหานเจ๋อเพิ่งกระจ่างว่าสตรีแสนดีที่เขานึกเอ็นดูกลับเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ชั่วร้ายที่สุด
ที่แท้ ถานเจียซินคือต้นเหตุที่ทำครอบครัวของเขาพังพาบย่อยยับ
ทำเขาถูกภรรยาอันเป็นที่รักเกลียดจนต้องหย่าร้าง!
หนทางคืนดีช่างมืดมนไร้ความหวังอย่างสิ้นเชิง    หลินหานเจ๋อรู้ดี สตรีอย่างกัวรั่วหลานฆ่าได้แต่หยามไม่ได้!
ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนกล้ามเนื้อสั่นเกร็ง
หลินเล่อเจินจับมือบิดาเบาๆ ไม่พูดอะไรต่อจากนั้น เรื่องที่เล่าแม้ไม่จริงทั้งหมดแต่ก็นับว่าสมเหตุผล ไม่โทษว่าคนตาดีเกินไป แต่หญิงผู้นั้นเคยเผยตัวให้มารดาเห็นจริงนี่นา การเชื่อมโยงและนำมาแต่งเรื่องจึงไม่ยากเลยว่าไหม
ช่างน่าเจ็บใจยิ่งนักที่นางไม่ทันฉุกคิดแต่งเรื่องเล่านี้ก่อนหน้าตอนที่มารดายังไม่ไป เฮ้อ...พลาดแล้ว
เด็กน้อยหรี่ตา วาจายังคงร้ายกาจต่อเนื่องว่า             “ท่านพ่อ เดิมทีที่ไม่พูดเพราะไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลาย  ที่ไม่บอกกล่าวเพราะคิดว่าสุดท้ายท่านก็คงไปตามง้อท่านแม่ สามีภรรยาย่อมกลับมารักใคร่กลมเกลียวมิใช่หรือ ทว่าท่านกลับหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เลือกวิธีตัดใจโดยการรักใคร่เอ็นดูถานเจียซิน หมายใช้คนใหม่มาแทนที่คนเก่าไปเสียได้ เช่นนี้สตรีที่เปี่ยมสุขไยมิใช่สตรีแพศยาแซ่ถานหรอกหรือเจ้าคะ เจินเอ๋อร์จึงไม่อาจทนให้หญิงชั่วลอยนวลเจ้าค่ะ”
หลินเล่อเจินเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองจะเป็นเด็กชั่วปานนี้
แต่ช่างเถอะ! อนุถานสมควรถูกจัดการเสียที
ท้ายที่สุด ถานเจียซินก็ถูกขังไว้ในเรือนท้ายจวน  นางปรารถนาออกมาตบสั่งสอนบุตรีอดีตฮูหยินปานใด               มีเพียงฟ้าเท่านั้นที่รู้
“นังเล่อเจิน นังเด็กเหลือขอ คิดว่าเป็นคุณหนูใหญ่รึ ฮึ! ข้าจะแก้แค้นเจ้าให้จงได้...”
หลินเล่อเจินคือศัตรูอันดับหนึ่งของถานเจียซิน!
หลินหานเจ๋อนั้น นับเป็นบุรุษรูปงาม ผิวขาวสะอาด เครื่องหน้าคมคาย บุคลิกสง่างามแฝงกลิ่นอายปัญญาชน หน้าตาหล่อเหลาของเขาเรียกได้ว่าโดดเด่นหาตัวจับได้ยาก หากไร้ภรรยาเอก สตรีย่อมเข้าหายาวเท่าถนนในเมืองแน่
ด้วยเหตุนี้ หลินเล่อเจินจึงมีความคิดอันลึกล้ำ
นางต้องการอยู่เป็นตัวแทนของมารดากับน้องสาวอย่างที่ตั้งใจโดยไม่บอกใคร ให้รู้ไว้เพียงน้องสาวคนเดียว
นางทำทุกทางเพื่อมิให้บิดาลืมมารดาได้เลยสักวัน แม้จะค่อนข้างลำบากมาก  แต่นางก็ไม่หวั่น
และก็ได้ผล เพราะว่าทุกคราที่หลินหานเจ๋อมองหน้าบุตรสาวคนโต หัวใจของเขาก็เอาแต่เพรียกหากัวรั่วหลาน
หลังเรือนไม่อาจขาดฮูหยินใหญ่คอยจัดการดูแล   แต่ถานเจียซินที่แม้เก่งกาจมากมารยาปานใดกลับไม่อาจขึ้นเป็นเอกได้ ด้วยเพราะตัวนางเข้าเรือนอย่างไม่ถูกต้องเท่าใด  ที่สำคัญยังมีความผิดร้ายแรง แต่จะถูกเปิดโปงมิได้เด็ดขาด เพราะนั่นย่อมหมายถึงชื่อเสียงที่เสียหายของสกุลหลิน
ถานเจียซินที่มีความชอบด้วยการให้กำเนิดบุตรชายจึงไม่ถูกขับไล่หรือขายออกแต่อย่างใด
นางเพียงถูกละเลยหมางเมินไม่เป็นที่โปรดปราน  กลายเป็นแค่อากาศธาตุเรือนหลัง คล้ายไร้ตัวตนนับแต่นั้น
นายน้อยของจวนหลินยามนี้จึงไร้ฮูหยินเอกข้างกาย