มือเนียนขาวผ่องกอบกุมมือใหญ่ไว้อย่างแนบแน่น  นางกัดกลีบปากเล็กน้อย ค่อยๆ เอนร่างอ่อนนุ่มของตนกับต้นแขนแข็งแรงของบุรุษอย่างอ่อนระทวยราวคนไร้กระดูก ท่วงท่างดงามหยาดเยิ้มแสนอ่อนแอเช่นนี้ แลดูอ่อนหวานปานน้ำผึ้งเจียนหยาดหยดจากกลีบบุปผาอย่างไรอย่างนั้น
หลินหานเจ๋อรีบกระชับโอบกอดมิให้นางล้มลง
ทรวงอกของกัวรั่วหลานราวมีไฟสุม นางกลั้นน้ำตากำหมัดแน่น แต่สองตาที่ร้อนผ่าวกลับมองเสื้อคลุมของสามีที่อยู่บนเรือนร่างเปล่าเปลือยของสตรีอื่นอย่างเย็นชา
ความอบอุ่นอ่อนโยนและความห่วงใยที่เคยมีให้กันล้วนถูกถ่ายโอนให้สตรีอีกคนจนหมดสิ้นผ่านเสื้อคลุมนั้น  
นางชาหน่วงไปหมดทั้งหัวใจ
ขณะสะกดกลั้นอารมณ์ขุ่นแค้นใกล้คลุ้มคลั่งของตน สุ้มเสียงทุ้มต่ำของสามีพลันดังเล็ดลอดเข้าโสตประสาท
“รั่วหลาน เจ้าใจเย็นก่อนได้หรือไม่? สิ่งที่ข้าทำลงไปล้วนเป็นเหตุเป็นผลสมควรกระทำอย่างยิ่ง สกุลหลินไม่มีทายาทชายไม่ได้ เจ้าควรเข้าใจในข้อนี้ เจียซินเองก็เป็นเพียงคุณหนูในห้องหอ นางอ่อนแอบอบบางไร้กำลัง ไม่อาจต่อกรกับเจ้าได้อยู่แล้ว เจ้าในฐานะภรรยาเอกไม่ควรอิจฉาริษยา จิตใจคับแคบหึงหวง พวกเจ้าสองคนล้วนเป็นภรรยาของข้า พวกเราสามคนสามีภรรยาอยู่ด้วยกันอย่างปรองดองเถิด”
วาจายาวเหยียด น้ำเสียงอ้อนวอนของสามี ทำให้สตรีผู้หนึ่งที่ไม่เคยทำความเข้าใจธรรมเนียมสามภรรยาสี่อนุของคนเมืองหลวงคล้ายกลายร่างเป็นปีศาจร้ายในสายตาใครต่อใคร แววตากัวรั่วหลานยิ่งนานยิ่งแดงก่ำด้วยโทสะ นางได้ฟังยิ่งใจสั่น หวั่นจะฆ่าพ่อของลูกในพริบตาเหลือเกิน
หญิงสาวไม่เคยคิดยอมรับธรรมเนียมนี้
ไม่สักนิด!
เพราะความรักความผูกพันต่อให้มากมายยาวนาน แต่ความสัมพันธ์ชายหญิงมิอาจปล่อยวาง หากให้สามีรับอนุ มีหรือใจบุรุษจะต้านทานความยั่วยวนของสิ่งแปลกใหม่ได้
อนุภรรยาหากยอมให้มีคนที่หนึ่งได้ ย่อมมีคนที่สองคนที่สามได้เช่นกัน
นางจึงปฏิเสธทุกครั้งที่เขาขอรับอนุเข้าเรือน
และเพราะเหตุนี้...
กัวรั่วหลานหลับตาลงอย่างเชื่องช้า สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดความเจ็บปวดในอก
เป็นนางที่ผิดเองปิดกั้นเขาด้วยหึงหวงเกินไปเช่นนั้น               เขาจึงเลือกวิธีการอันหยาบช้า ลักลอบสานสัมพันธ์สตรีอื่นลับหลังนางแรมปี รอจนคลอดบุตรชายตัวอวบอ้วนจึงพากันมาบีบคั้นให้นางไร้ซึ่งคำโต้แย้งต้องยอมรับแต่โดยดี
สิบปีที่อยู่กินกันมานางคลอดบุตรสาวฝาแฝดให้เขาจนร่างกายอ่อนแอเกินไป
กระทั่งครรภ์ที่สอง ต้องรอแล้วรอเล่า
และเหตุนี้นี่เองที่นางผิดต่อเขา ผิดต่อสกุลของเขา
นางผิดเองที่มิใช่สตรีในห้องหอ มิใช่คุณหนูสกุลชั้นสูง มิใช่บุตรสาวในขุนนางราชสำนัก
นางไม่ใช่คนของเมืองหลวงด้วยซ้ำ
กระนั้นในราตรีไร้ดาวท่ามกลางอากาศเหน็บหนาว  เหตุใดหลินหานเจ๋อต้องอดทนคุกเข่าหลายชั่วยามเพื่อขอร้องให้มารดาของตนยอมรับนางจนได้แต่งงานด้วยเล่า?
เขาที่เป็นทายาทสำคัญหนึ่งเดียวของขุนนางใหญ่ เหตุใดต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้นางที่เป็นเพียงหญิงชาวยุทธ์มาเป็นเจ้าสาวของเขาด้วยเล่า?
และเหตุใดนางถึงไร้เดียงสากระทั่งหวั่นไหวหลงใหลในตัวบุรุษเมืองหลวงด้วย
หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเองสินะ! โง่เง่าสิ้นดี!
กัวรั่วหลานไม่มีสิ่งใดจะเจรจาตกลงกับสามีอีก
นางหมุนกาย ย่างเดินออกจากเรือนอย่างเด็ดเดี่ยว สุ้มเสียงที่เอ่ยเย็นเยียบหาใดเทียม
“เราขาดกันเท่านี้เถอะ ข้าจะหย่า!”
“รั่วหลาน!” หลินหานเจ๋อแทบไม่เชื่อหูตัวเอง               คาดไม่ถึงว่าจะถูกตัดรอนไร้เยื่อขาดใยเช่นนี้ “หย่ารึ?               เจ้าพูดสิ่งใดออกมารู้ตัวหรือไม่?”
“รู้สิ!” รั่วหลานหยัน “ท่านอยากสมสู่กับใครก็เชิญ!           ข้าไม่คิดลดตัวแย่งชิงบุรุษกับหญิงอื่น ช่างไร้ค่าสิ้นดี!”
วาจาสามหาวเช่นนั้นสุภาพชนผู้หนึ่งมีหรือจะรับไหว หลินหานเจ๋อให้รู้สึกเดือดดาลทันใด “ดี...ดีเหลือเกิน”             
ชายหนุ่มขบกรามกรอด กัดฟันเอ่ยเสียงเครียด               “ข้ารักเจ้าถึงเพียงนี้  ทุกสิ่งทุกอย่างที่รักษาและเพียรสร้างล้วนทำเพื่อเจ้าทั้งสิ้น เหตุใดเจ้าไม่เข้าใจ เจียซินไม่เคยคิดมาแทนที่เจ้าแม้แต่น้อย นางยอมเป็นอนุเพื่อมอบบุตรชายให้ข้ารักษาตำแหน่งทายาทผู้นำตระกูลไว้ได้เท่านั้น”
กัวรั่วหลานปรายตามองสตรีแสนดีที่สามีเอ่ยถึง   แต่นางเห็นเพียงความทะเยอทะยานในแววตาอ่อนหวานนั่น
มารยาสาไถยขนาดนี้แต่สามีนางกลับมองไม่ออก
“โง่งม!” ด่าแค่นั้นก็เดินจากไปไม่เหลียวหลัง
“รั่วหลาน...”