"พี่เรน!..มายพูดจริงๆนะคะ"มายาบอกอย่างรีบร้อน
"พี่เชื่อ..เพราะพี่ก็ฝันเห็นมายเหมือนกัน..เพียงแต่พี่เห็นและรู้จักมายตั้งแต่ในฝันแล้ว"เรนบอก
"จะ..จริงหรือคะ!?"มายาถามอย่างตื่นเต้น
"ไม่เชื่อ!!"เรนถามพลางมองหน้ามายานิ่งๆ
"ชะ..เชื่อค่ะ..งั้นพี่เรนก็รู้จักและเห็นมายมานานแล้วสิคะ!?"มายาถาม
"ใช่..พี่เห็นมายมาสองปีแล้ว"เรนบอก
"โห้!นานกว่ามายอีก"มายายิ้ม
"มายหิวหรือป่าว!?"เรนถาม
"หิวค่ะ..ว่าแต่มายหลับไปนานมั้ยคะ!?"มายถาม
"สองวัน!"เรนบอก
"ถึงว่า..หิวมากเลยค่ะ..อิอิ!!"มายาบอกยิ้มๆ
"หึหึ..เดี๋ยวพี่ให้คนไปซื้อมาให้..ไอ้เจ!!"เรนยิ้มกับคำพูดและท่าทางของมายาก่อนจะเรียกเจที่ยืนอยู่หน้าห้อง
กึก..แอ๊ด!!
"คับนาย"เจเดินเข้ามาทันที
"ไปซื้อข้าวต้มทะเล..เอ่อ..มายแพ้อะไรบ้างหรือป่าว!?"เรนจะสั่งเจแต่นึกได้จึงหันไปถามมายาก่อน
"มายกินได้ทุกอย่างค่ะ"มายายิ้ม
"ซื้อข้าวต้มทะเลกับผลไม้มาเร็วๆ"เรนสั่งเจที่กำลังงงกับท่าทางของเรนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"คับนาย"เจรับคำแล้วเดินออกไปอย่างอึ้งๆแต่ก็รีบไปทำตามคำสั่ง
กึก..แอ๊ด..ประตูเปิดออกพร้อมกับเอกที่เดินเข้ามาพร้อมกับพยาบาล
"อ้าว!คุณมายาฟื้นแล้วหรือคับ!?"เอกถามเมื่อเห็นมายานั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง
"ค่ะ..คุณหมอ"มายายิ้ม
"งั้นหมอขอตรวจร่างกายหน่อยนะคับ.."เอกบอกด้วยรอยยิ้มหวานเพราะต้องการแกล้งเรนที่นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง
"ค่ะ"มายาบอก
"หลีกหน่อยนะคับ..ญาติไปนั่งตรงโซฟาก็ได้"เอกว่าเรนยิ้มๆ
"อยากตาย!!"เรนพูดเสียงเย็นแม้จะรู้ว่าเอกแกล้งแต่เขาก็ไม่ชอบที่เอกส่งยิ้มให้กับมายา
"คุณมายามีญาติดุจังนะคับ"เอกพูดด้วยรอยยิ้ม
"เอ่อ!..คือ"มายางงๆกับท่าทางและคำพูดของเอกที่เหมือนจะรู้จักกับเรน เพราะเอกไม่ได้มีท่าทีกลัวเรนเหมือนคำพูดเลยสักนิด
"เลิกกวนตีน!!..ตรวจๆจะได้ออกไป"เรนพูดเสียงเรียบๆ
"พี่เรนคะ"มายาเรียกเรนเบาๆเพราะกลัวว่าจะมีเรื่องกัน
"พี่กับมันเป็นเพื่อนกัน..ไม่มีอะไรหรอก"เรนบอกมายา
"อ้อ!ค่ะ"มายายิ้ม
"พี่เรน!?..นี่มึงยอมให้คนอื่นเรียกว่าพี่หรือวะ!?"เอกถามด้วยความแปลกใจ
"พูดมาก..ตรวจเร็วๆ"เรนบอกเสียงเข้ม
"คับๆ..ไอ้หน้าดุ..มาคับคุณมายา...ให้หมอตรวจหน่อย"เอกว่าเรนก่อนจะหันมาคุยกับมายาและเริ่มตรวจตามปกติ
"แผลไม่ติดเชื้อ..และเริ่มแห้งแล้ว..ถ้าไม่มีอะไร...อีก3วันก็กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้คับ"เอกบอกกับมายา
"ค่ะ..ขอบคุณนะคะ..คุณหมอ"มายายกมือไหว้
"เรียกผมว่าพี่เอกก็ได้คับ..เพราะพี่เป็นเพื่อนสนิทกับไอ้หน้าดุนั่น"เอกบอกแล้วยักคิ้วให้เรนที่มองเขาด้วยสายตาดุๆ
"เอ่อ..ค่ะ..พี่เอก..งั้นก็เรียกมายาว่ามายก็ได้ค่ะ"มายาพูด
"ไปได้แล้ว..มายจะได้กินข้าว"เรนไล่ส่งเอกอย่างไม่เกรงใจ เพราะเจเอาข้าวต้มกับผลไม้มาให้แล้ว
"แหม!รีบไล่กูเลยนะมึง..ไปก็ได้วะ!..อ้อ!..พี่ลืมบอกไป..อย่าลืมขอบคุณไอ้หน้าดุนั่นด้วยนะคับ..เพราะมันบริจาคเลือดให้..มายถึงได้ปลอดภัย..พี่ไปล่ะ!"เอกบอกแล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมกับพยาบาล
"นี่พี่เรนบริจาคเลือดให้มายหรือคะ!?"มายาถามด้วยใบหน้าที่ซาบซึ้งใจ
"ใช่..ก็มายต้องเจ็บเพราะช่วยพี่..พี่ก็ต้องช่วยมายสิ"เรนบอกพลางมองตาของมายา
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ..งั้นเราก็หายกันแล้วนะคะ"มายายิ้ม
"หายได้ยังไง!?..ทุกอย่างเกิดเพราะพี่..ถ้าไม่อย่างนั้นมายก็ไม่ต้องเจ็บตัว"เรนบอกตามตรง
"คิดมากค่ะ..ไม่พูดแล้ว..กินข้าวดีกว่า"มายาเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เถียงไม่ได้
"เปลี่ยนเรื่องเก่งนะ"เรนว่ายิ้มๆ
มายาไม่พูดอะไรอีกได้แต่กินข้าวต้มจนหมด ตามด้วยผลไม้อีกเกือบหมด
"เฮ้อ!อิ่มจังเลย"มายาเอามือลูบท้องเบาๆ
"หึหึ!!..ไม่อิ่มก็แย่แล้ว..กินเก่งเหมือนกันนะ"เรนยิ้มแล้วพูด
"ก็มายไม่ได้กินข้าวมาตั้งสองวันนะคะ"มายาเถียงด้วยใบหน้าแดงๆอย่างเขินๆ เพราะปกติเธอกินไม่เก่งแต่วันนี้กลับกินมากเกินไป
"พี่ไม่ได้ว่าอะไร..กินเยอะๆน่ะดีแล้ว..ตัวจะได้โต"เรนบอก
กึก..แอ๊ดประตูเปิดออกพร้อมกับโจเชฟและวิลัยที่เดินเข้ามา
"อ้าว!หนูมายาฟื้นแล้วเหรอลูก!"วิลัยรีบเดินมาข้างเตียงทันทีที่เห็นว่ามายาฟื้นแล้ว
มายามองวิลัยกับโจเชฟอย่างงงๆเพราะไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่เธอรู้สึกคุ้นเคยกับทั้งสองคนอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกคล้ายๆกับเรน เพียงแต่เธอเคยเห็นเรนในฝันมาก่อนเท่านั้น
"นี่ป๊าโรเชฟกับแม่วิลัย..ป๊ากับแม่ของพี่เอง"เรนแนะนำเมื่อเห็นท่าทางของมายา
"อ๋อ!สวัสดีค่ะคุณลุง..คุณป้า..และเรียกหนูว่ามายเถอะค่ะ"มายายกมือไหว้โจเชฟกับวิลัย
"ไหว้พระเถอะลูก..ชื่อจริงมายา..ชื่อเล่นมายน่ารักจัง"วิลัยยิ้มแล้วลูบหัวของมายาเบาๆอย่างเอ็นดู
"แล้วนี่เจ้าเรนไปเป็นพี่กับหนูมายตั้งแต่เมื่อไรล่ะ!?"โจเชฟแกล้งถามเรนพลางยิ้มล้อเลียน
"นั่นสิ!..ปกติไม่ยอมให้ใครเรียกนี่นา!?"วิลัยช่วยแซวด้วย
"ป๊า!...แม่!..ก็มายอายุน้อยกว่าผม..ก็ต้องเป็นน้องสิ.."เรนพูดด้วยท่าทางนิ่งเฉยเหมือนเดิม
"จ้าๆ..แล้วนี่หนูมายกินอะไรหรือยังล่ะลูก!?"วิลัยยิ้มแล้วหันมาถามมายาที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียง
"กินแล้วค่ะ..พี่เรนให้คนไปซื้อมาให้"มายาบอก เธอมองเรนกับโจเชฟและวิลัยคุยกันอย่างสนิทสนมก็อดยิ้มไม่ได้ เธอไม่ได้อิจฉาแต่กลับดีใจที่เห็นครอบครัวของเรนมีความสุข
"ดูแลคนอื่นเป็นด้วยเหรอ..แกน่ะ..ปกติไม่เห็นจะสนใจใคร"โจเชฟหันไปพูดกับเรนที่นั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง
"เป็นสิคับ..พอๆเลิกแซวผมได้แล้ว"เรนพูด
"หนูมาย..ป้าขอถามเรื่องส่วนตัวได้มั้ยลูก?"วิลัยพูด
"ได้ค่ะ"มายายิ้ม เธอคิดว่าไม่มีอะไรที่จะบอกคนอื่นไม่ได้
"พ่อแม่ของหนูรู้หรือป่าวว่าหนูถูกยิงน่ะลูก!?"วิลัยถามตรงๆ