"หมายความว่ายังไง..ไอ้ลูกชาย!?"โจเชฟถามพร้อมทำท่าทางเหมือนจะรู้ว่าเรนคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆก็คงดี
"นั่นสิ!..ปกติลูกไม่ชอบให้ใครเข้าไปวุ่นวายที่บ้านไม่ใช่เหรอ..หรือว่า..!!"วิลัยพูดแต่สายตาจับผิดเรนอย่างเต็มที่ ด้วยรู้ว่านิสัยของลูกชายคนเดียวเป็นคนที่ไม่ชอบความวุ่นวาย โดยเฉพาะผู้หญิง แต่ที่พูดออกมาอย่างนี้น่าจะสนใจมายาเข้าให้แล้ว และถ้าเป็นจริงเธอก็จะสนันสนุนเต็มที่เลย
"ไม่ต้องมองอย่างนั้นคับ..ผมชอบมายา"เรนพูดตรงๆเพราะรู้ว่าปิดโจเชฟกับวิลัยไม่ได้
"หึ!"โจเชฟยิ้มมุมปากที่ได้ยินเรนบอก
"แต่ลูกเพิ่งเจอกับน้องแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ"วิลัยพูดแม้จะดีใจแต่ก็ต้องการความมั่นใจ
"ผมเจอมายามา2ปีแล้วคับ.."เรนบอก
"เจอที่ไหน!?"วิลัยถาม
"....ในฝันคับ..ผมฝันเห็นมายามาตลอด2ปีเต็ม"เรนบอกความจริง
"งั้นที่แกให้คนของเราตามหาคน..ก็คงเป็นหนูมายาใช่มั้ย!?"โจเชฟถาม
"คับ..ผมอยากเจอมายา..ผมรักมายาอยากดูแลและปกป้องมายา..แต่ไม่ใช่ว่ามายาเป็นลูกของลุงโรแนลนะคับ..เพราะไม่ว่ามายาจะเป็นใคร..ผมก็รักและจะรักแค่มายาเท่านั้น"เรนพูดตรงๆเพราะรู้ว่าโจเชฟกับวิลัยต้องการความมั่นใจจากปากของเขา
"ได้ยินอย่างนี้..แม่กับป๊าก็วางใจ..แต่ต้องระวังหนูซีให้ดีๆ..เธอร้ายเหมือนตรีมาแม่ของเธอ..เธอคงไม่ยอมแน่ๆ..และยิ่งถ้ารู้ว่าหนูมายาเป็นผู้สืบทอดตระกูลเอลด้วย..แม่เป็นห่วง"วิลัยบอกอย่างกังวล
"ผมจะไม่ยอมให้ซีหรือใครมาทำร้ายมายาได้แน่นอน..ว่าแต่ผมสงสัยว่าทำไมมายาถึงนามสกุลพิมศรล่ะ!?..ทำไมไม่ใช้นามสกุลเอล!?"เรนบอกก่อนจะถามในสิ่งที่ค้างคาใจ
"พิมศรเป็นนามสกุลเดิมของเมยาวีก่อนจะแต่งงานกับโรแนล..และที่ใช้นามสกุลนี้คงเพราะโรแนลไม่อยากให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของหนูมายา..เพราะน่าจะกลัวคนที่คิดร้ายจะมาทำร้ายหนูมายาน่ะ!"โจเชฟบอกและเขาคิดว่าโรแนลคงรู้ว่าคนที่ทำร้ายเป็นใคร
"คับ.."เรนพูด
"เอาล่ะเรื่องยุ่งๆคงต้องค่อยๆบอกหนูมายาเรื่อยๆก็แล้วกัน..ตอนนี้สิ่งสำคัญคือทำอย่างไรก็ได้ให้หนูมายายอมไปอยู่ที่บ้านของเรา"โจเชฟสรุป
"เรื่องนั้นผมจัดการเองคับ"เรนบอก
"เออ..ป๊าว่าจะถาม..ทำไมถึงมีคนของเราอยู่ภายในโรงพยาบาลและรอบๆด้วยล่ะ..เกิดอะไรขึ้น!?"โจเชฟถามเพราะเขาสังเกตุตั้งแต่ที่เข้ามาแล้ว
"ไอ้อีธานที่มันส่งคนมายิงผม..มันส่งคนตามหาตัวมายาเพราะคิดว่ามายาเห็นหน้าไอ้มือปืนเลยจะตามมาปิดปากน่ะคับ"เรนบอกด้วยเสียงที่ดุดัน
"งั้น..หนูมายาก็มีอันตรายน่ะสิ!?"วิลัยถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่ต้องห่วงหรอกคุณ..เจ้าเรนมันไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายหนูมายาได้หรอก..จริงมั้ย!?..หึหึ!?"โจเชฟบอกกับวิลัยก่อนจะหันไปมองเรนด้วยรอยยิ้มนิดๆ
"คับ..แม่ไม่ต้องห่วง..ผมจะดูแลมายาอย่างดีคับ"เรนรับคำอย่างหนักแน่น
"ดีจ๊ะ..งั้นแม่กับป๊ากลับก่อนนะ..แล้วจะมาใหม่"วิลัยพูดอย่างสบายใจ
"คับ"เรนบอก
โจเชฟกับวิลัยจึงพากันเดินออกไปด้วยความสบายใจอย่างที่สุด เพราะสิ่งที่ตามหามาอย่างยาวนานก็ได้เจอเสียที แล้วที่โล่งมากที่สุดคือการที่เรนลูกชายคนเดียวได้พบเจอกับคนที่รักแถมคนๆนั้นก็เป็นคนที่ทั้งสองคนตามหาด้วย
วันต่อมาตอนเช้า เรนยังคงเฝ้ามายาโดยไม่ยอมไปไหน เขาให้ตินไปเอางานที่สำคัญมาให้เซ็นที่โรงพยาบาลแทนการเข้าบริษัท ส่วนการประชุมต่างๆให้ยกเลิกไปก่อน เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่ามายาที่นอนหลับยังไม่ฟื้น
"อือ!!อือ.."
มายาค่อยๆรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาแล้วกระพริบตาเพื่อปรับแสง ก่อนจะมองไปรอบๆจนสายตาไปสบกับดวงตาคมเข้มของเรนที่นั่งมองมาที่เธออยู่ข้างเตียง เธอจึงลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจ
พรึ่บ!!"โอ้ย!!"มายาร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็บที่หลัง
"ลุกทำไม!!?..นอนลง!"เรนรีบลุกขึ้นมากดตัวของมายาให้นอนลงที่เตียงเหมือนเดิมแล้วพูดด้วยเสียงดุๆ
มายานอนลงอย่างว่าง่ายเพราะกลัวกับสีหน้าและน้ำเสียงของเรน
"จะเอาอะไร!?"เรนถามเสียงนิ่งๆ
"นะ..น้ำ!!"มายาบอกเบาๆ
เรนจึงหันไปหยิบแก้วน้ำที่มีหลอดเสียบไว้ส่งไปที่ปากของมายา
มายายื่นมือออกมาเพื่อจะจับแก้วเองแต่เรนก็เบี่ยงหลบแล้วเอาหลอดไปจ่อที่ปากพร้อมกับสายตาที่กดดัน
มายาจึงก้มดูดน้ำในแก้วโดยไม่ได้ขัดขืนอีกเพราะกลัวสายตาที่เรนมองมาอย่างกดดัน
"ขอบคุณค่ะ..คุณ...เอ่อ!"มายาพูดแต่เธอไม่รู้จักเรนเลยไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
"เรน"เรนแนะนำตัวเอง
"ค่ะ..ขอบคุณค่ะ..คุณเรน!"มายายกมือไหว้เรนเพราะรู้ว่าเรนอายุมากกว่าเธอแน่นอน
"พี่!"เรนบอกเสียงนิ่งๆ
"คะ!?"มายาไม่เข้าใจที่เรนบอก
"เรียกพี่ว่าพี่เรน"เรนบอก
"เอ่อ!..แต่ว่า"มายาอ้ำอึ้งเพราะไม่ชินถ้าต้องเรียกคนที่เพิ่งเจอครั้งแรกและไม่สนิทว่าพี่
"เรียก!!"เรนสั่งอย่างกดดัน
"เอ่อ!..ค่ะ..พี่..พี่เรน..มายขอบคุณนะคะที่พามายมาส่งโรงพยาบาล"มายายิ้มให้เรนแล้วพูด
"มาย!?"เรนย้ำคำแทนตัวเองของมายา
"เอ่อ!..ขอโทษค่ะ..พอดีมันชินกับการแทนตัวเองว่ามายน่ะค่ะ..พี่เรนคงไม่ว่านะคะ"มายาเอียงคอถามอย่างน่ารัก ด้วยความที่เธอเข้ากับคนอื่นได้ง่ายทำให้แสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
"อืม!..ไม่ว่า"เรนอึ้งไปสักพักกับท่าทางน่ารักๆของมายาก่อนที่จะพูดออกมา
"เอ่อ!..พี่เรนช่วยย้ายมายไปที่ห้องรวมได้มั้ยคะ!?..เพราะห้องแบบนี้..มายไม่มีเงินจ่ายหรอกค่ะ"มายบอกหลังจากมองสำรวจห้องแล้ว และเธอเดาว่าคงจะแพงมากๆแน่
"พี่จ่ายเอง..เพราะมายช่วยพี่ไว้"เรนบอกอย่างจริงจังแต่อดขำในใจไม่ได้กับท่าทางของมายาตอนที่บอกเรื่องเงิน
"แต่จริงๆไม่ต้องให้มายอยู่ห้องแบบนี้ก็ได้ค่ะ..มันแพง..เปลืองเงินแย่!"มายาบอกพร้อมกับยู่หน้าเล็กน้อย
"ไม่ต้องห่วง..พี่มีเงินจ่าย..มายมีหน้าที่พักผ่อนและหายไวไวก็พอ"เรนบอก
"ค่ะ..ตามใจ"มายาพูดอย่างจำยอม
"แล้วเจ็บตรงไหนหรือป่าว!?"เรนถามพลางมองสำรวจมายา
"เจ็บที่หลังค่ะ..แต่ไม่มาก..มายถูกยิงหรือคะ!?"มายาถาม
"ใช่..สองนัดกระสุนฝังใน..หมอผ่าออกให้แล้ว"เรนบอกแต่แววตามีความรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้มายาต้องเจ็บตัว
"ค่ะ..แล้วพี่เรนไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ!?"มายาถามพลางมองเรนเช่นกัน
"ไม่..แต่ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก..พี่ไม่อยากให้มายเจ็บตัวเพราะพี่หรือคนอื่นอีก..เข้าใจมั้ย!?"เรนบอกด้วยท่าทางจริงจัง
"ก็..เอ่อ..เข้าใจค่ะ"มายาก้มหน้าตอบเบาๆ
"แล้วทำไมถึงช่วยพี่ล่ะ!..เราไม่เคยเจอหรือรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ"เรนถาม เขาอยากรู้ว่ามายาจะเป็นเหมือนกับเขามั้ย
"คือ..ถ้ามายบอกแล้วพี่เรนจะเชื่อหรือป่าวคะ!?"มายาถาม เพราะกลัวว่าถ้าเธอบอกความจริงแล้วเรนจะไม่เชื่อ
"เชื่อ!!"เรนบอกอย่างจริงจัง
"คือ..มายฝันเห็นพี่เรนมาเกือบปีได้แล้วค่ะ..แต่ไม่เห็นหน้าเห็นแต่ข้างหลังตลอด..จนคืนก่อนที่จะเจอพี่เรน..มายฝันว่าเห็นพี่ถูกยิง..เลือดของพี่ไหลเต็มเลย..แล้วมายก็ตื่น..จนคืนนั้นมายเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นหลังของพี่เรนเดินไปทางหลังร้าน..มายรู้สึกคุ้นๆจึงเดินตามมา..แล้วพอเห็นชายอีกคนกำลังยืนถืออะไรส่งมาทางพี่เรน..มายนึกถึงที่ฝันเลยวิ่งเข้าไปแบบไม่รู้ตัวเลยค่ะ"มายาเล่าอย่างละเอียด
เรนได้ฟังก็ถึงกับอึ้งไปเพราะมายาก็ฝันถึงเขาเหมือนที่เขาฝันถึงมายา เพียงแต่เขาเห็นหน้าและรู้จักมายาในฝันมาตลอด แต่มายากลับไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้าของเขาเท่านั้น