หน้าห้องฉุกเฉิน
เรนออกมานั่งรออยู่ที่เดิมหลังจากให้เลือดกับมายาแล้ว ส่วนเอกยังคงตรวจอาการของมายาอยู่ข้างในห้องฉุกเฉิน
"นายคับ..นี่ประวัติของคุณมายาคับ"เจยื่นซองใส่เอกสารสีน้ำตาลให้กับเรนที่นั่งอยู่
"ส่วนเรื่องคนที่ส่งไอ้มือปืนมา..รู้แล้วคับว่าเป็นฝีมือของพวก'อีธาน'"ตินรายงานตามที่เรนสั่ง
"ดี..ในเมื่อมันกล้าก็ส่งคนของเราไปทักทายมันสักหน่อย..แค่หอมปากหอมคอก็พอ..หึหึ"เรนรับซองเอกสารก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก
"คับนาย"ตินรับคำสั่งแล้วเดินออกไป
เรนเปิดซองเอกสารที่เจเอามาให้แล้วอ่านทำให้รู้ว่า มายาเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าก่อนที่จะออกมาเลี้ยงดูส่งเสียตัวเองเรียนเมื่อ3ปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ นี่มายาต้องลำบากขนาดไหนกันนะ ทำไมเขาถึงไม่เจอมายาให้เร็วกว่านี้ แต่ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมให้มายาต้องลำบากอีกแล้ว
"มายาพักอยู่ที่ไหน..กับใคร!?"เรนถามเจที่ยืนอยู่ข้างๆ
"คุณมายาเช่าห้องอยู่คนเดียวคับ..แต่..เอ่อ!"เจตอบแบบอึกอักเพราะไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้หรือเปล่า
"อะไร!?"เรนถามเสียงเรียบ
"มีรุ่นพี่ที่มหาลัยมักจะมาหาที่ห้องบ่อยๆคับ..แต่ไม่ได้เข้าไปในห้อง..คนดูแลบอกว่ามักจะมานั่งคุยกับคุณมายาหน้าห้องที่พักเกือบทุกวันคับ"เจรีบตอบเพราะกลัวเรนจะหงุดหงิด
"มันชื่ออะไร!?"เรนถามเสียงเข้ม
"ชื่อวาทีคับ..เรียนวิศวะปี4"เจบอก
"มายาเรียนวิศวะ!?"เรนยกคิ้วถาม
"ป่าวคับ..คุณมายาเรียนคอมพิวเตอร์กับเลขาคับ"เจบอก
"ยังไง!?"เรนถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมมายาถึงได้เรียนสองอย่าง
"คุณมายาเรียนคอมพิวเตอร์ภาคปกติ..ส่วนเลขาเรียนภาคสมทบคับ"เจพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะนับถือมายามากที่ขยันเรียนขนาดนี้
"เก่ง!..แต่ในเมื่อมายาไม่ได้เรียนวิศวะ..ไอ้นั่นก็ไม่ใช่รุ่นพี่ของมายา..มึงส่งคนไปตามดูมันไว้..อย่าให้มันมายุ่งกับมายาอีก"เรนสั่งเสียงเรียบนิ่ง
"คับนาย"เจรับคำอย่างแปลกใจเพราะเรนมีท่าทีที่สนใจมายาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเขาที่ติดตามเรนมานานหลายปีพร้อมๆกับตินไม่เคยเห็นมาก่อน
กึก..ปัง!!เอกเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มนิดๆ
"มายาเป็นยังไงบ้างวะ!?"เรนถามทันที
"ปลอดภัยแล้วว่ะ!..เดี๋ยวจะย้ายออกมาพักฟื้นข้างนอก"เอกตอบ
"เอาห้องพิเศษ..ไอ้เจไปจัดการติดต่อด้วย"เรนหันไปสั่งเจที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่
"คับนาย"เจรับคำก่อนจะเดินออกไป
"อ่ะนี่!..สร้อยกับจี้ของมายาที่สวมอยู่"เอกส่งสร้อยที่มีสีเหมือนเงินแต่คนที่ดูออกจะรู้ว่ามันคือทองคำขาวที่มีจี้รูปนกกางเขนสีเดียวกับสร้อยห้อยอยู่ให้กับเรน
เรนรับสร้อยกับจี้มาดูด้วยท่าทางสนใจเพราะจี้นี้มันแปลกๆแถมเหมือนเขาจะเคยเห็นมาก่อนแต่จำไม่ได้ว่าที่ไหนและเมื่อไร
"แปลกใช่มั้ย!?"เอกถามเมื่อเห็นเรนมองสร้อยกับจี้ด้วยความสนใจ
"อืม!"เรนพยักหน้าเบาๆ
"กูก็คิดเหมือนมึง..จี้นี่ไม่เหมือนจี้ทั่วๆไป..แต่เหมือนเป็นสัญญลักษณ์อะไรสักอย่างหนึ่ง"เอกพูดอย่างที่คิด
"ไม่น่าใช่..มายาเป็นเด็กกำพร้า..อยู่บ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้..คงไม่มีคนใหญ่โตที่ไหนจะเอาลูกสาวไปทิ้งไว้ในที่แบบนั้นหรอก"เรนพูดตามที่เจไปสืบมา
"นี่มึง..ให้คนไปสืบประวัติมายามาแล้ว!?"เอกถามอย่างแปลกใจ
"เออ!!"เรนบอกตรงๆเพราะไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว
"เอาจริงหรือวะ!?"เอกถามอย่างต้องการความมั่นใจ
"ใช่!!"เรนตอบอย่างจริงจังเช่นกัน
"555..งั้นมึงก็เตรียมระวังซีไว้ให้ดีๆ..อย่าให้มาแหกอกมายาได้ล่ะ!!"เอกขำออกมา
"ถ้าไม่กลัวตายก็เชิญ!"เรนพูดอย่างไม่แคร์
"ซีน่ะไม่เท่าไรหรอก..แต่ไรอันพ่อของซีสิวะ!..จะยอมเหรอ..ถึงขนาดลงทุนให้ซีเข้ามาใกล้ชิดกับมึงตั้งหลายปี"เอกบอก
"กูไม่สน..ไม่มีใครบังคับกูได้!"เรนบอกอย่างแน่วแน่
"เออๆ..ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะโว้ย!..เฮ้อ!ดูดีใจจริงที่ไอ้หน้าดุอย่างมึงจะมีคนที่ชอบจริงๆเสียที..555"เอกพูดแล้วหัวเราะอย่างล้อเลียน
"ไอ้สัส!!"เรนด่าเอกตรงๆ
กึก..ปัง!ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับพยาบาลที่เข็นเตียงคนไข้ที่มีมายานอนหลับไม่ได้สติออกมา
"ไปห้องพิเศษชั้นบนสุด"เอกบอกกับพยาบาล
"ค่ะ"พยาบาลรับคำก่อนจะเข็นเตียงไปที่ลิฟต์
เรนกับเอกและเจพร้อมกับลูกน้องของเรนอีกเกือบสิบคนเดินตามไปด้วย
ห้องพิเศษ
เรนนั่งเฝ้ามายาอยู่ข้างเตียงไม่ห่างตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ก็เริ่มเช้าแล้ว เขาเป็นห่วงมายามากถึงแม้เอกจะบอกว่าปลอดภัยแล้วแต่ถ้ามายายังไม่ฟื้น เขาก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ดี
กึก..แอ๊ด!!ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับตินที่เดินเข้ามาพร้อมกับเจ
"มีอะไร!?"เรนถามเสียงนิ่งๆเพราะเขาสั่งไม่ให้ใครเข้ามารบกวน
"ตอนนี้อีธานส่งคนออกตามหาตัวคุณมายาตามโรงพยาบาลต่างๆ..ไปทั่วเลยคับนาย..เหมือนคิดว่าคุณมายาเห็นหน้ามือปืนเลยจะมาปิดปากน่ะคับ"ตินรายงานสิ่งที่รับรู้มาจากลูกน้องที่ส่งออกไป
"ให้คนของเราคอยสอดส่องคนที่เข้าออกโรงพยาบาลไว้ให้ดี..และส่งคนไปตามดูไอ้อีธานกับลูกน้องของมันด้วย"เรนสั่งเสียงเครียด
"คับนาย"ตินรับคำ
"ให้คนที่ไว้ใจได้มาเฝ้าหน้าห้องไว้ตลอด24ชั่วโมง..ห้ามคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้เอกกับพยาบาลเข้าเด็ดขาดถ้าไม่มีคำสั่งของกู"เรนสั่งอีกครั้ง เขาจะต้องมั่นใจว่ามายาจะปลอดภัย
"คับนาย"ตินก้มหัวรับคำอีกครั้ง พลางคิดในใจว่าสงสัยเขาและคนอื่นๆจะได้มีนายหญิงเสียแล้วงานนี้
"ไปได้!"เรนบอก
"คับ"ตินกับเจก้มหัวแล้วเดินออกไปจากห้อง
เรนมองหน้าของมายาที่ยังคงซีดขาว พลางยกมือขึ้นใช้นิ้วเกลี่ยแก้มนวลเบาๆ สายตามมองมายาด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่เคยมองใครมาก่อน
"พี่จะไม่มีวันให้ใครหรืออะไรมาทำร้ายมายาได้อีก..พี่สัญญา!"เรนพึมพำเบาๆจากความรู้สึกภายในใจ
กึก..แอ๊ด..ประตูถูกเปิดอีกครั้งเรนหันไปมองทันทีอย่างไม่ค่อยพอใจเพราะนึกว่าเป็นตินกับเจแต่พอเห็นคนที่มาก็ปรับสีหน้าเป็นนิ่งเรียบเหมือนเดิม เพราะคนที่มาคือโจเชฟกับวิลัยป๊ากับแม่ของเขา ส่วนอีกคนที่ตามมาก็คือซีคนที่เขาไม่ชอบและรำคาญที่สุดนั่นเอง
"ได้ข่าวว่าแกถูกรอบยิง"โจเชฟถามเรนที่หันมามองเขากับวิลัยและซีก่อนที่จะหันกลับไปมองคนที่นอนบนเตียงอย่างไม่สนใจ
"คับ"เรนตอบสั้นๆแต่สายตายังคงมองแต่มายา
"แล้วลูกเป็นยังไงบ้าง!?..ทำไมไม่โทรบอกแม่บ้าง..นี่ถ้าหนูซีไม่ไปบอกแม่กับป๊าที่บ้าน..ก็คงยังไม่รู้"วิลัยบ่นเรนแต่ไม่ได้จริงจังนักเพราะรู้นิสัยของเรนดี
"ผมอายุ30แล้วนะคับ..เผื่อแม่จะลืม!..อีกอย่างผมได้ไม่เป็นอะไรเลย..เพราะมายาเข้ามาบังไว้..ทำให้เธอถูกยิงถึงสองนัด"เรนบอกด้วยเสียงนิ่งๆแต่ติดรำคาญตามนิสัย