Work of fiction. Any resemblance to names, places, events, is purrly coincidental.
             PLAGIARISM IS A CRIME!
     ©All rights reserved | Luna Margaret
* * * * *
   Ang hero sa story na 'to na si Art San Martinez ay may cameo role sa story nina Jio & Cess (Just Maid for Triplets 3).
Art: the creation of beautiful or significant things.
* * * * *
"FINALLY!" pagkabulalas niya niyon ay satisfied na ibinagsak ni Arthur ang sarili niya sa sofa.
Nang makaupo ay inililis niya ang long sleeve niya hanggang sa kaniyang siko, sinunod niyang kalasin ang unang tatlong butones niyon sa may gawing dibdib niya. Pagkatapos ay inalis niya na rin ang sapatos niya't medyas. Dinama ng mga paa niya ang carpet niyang matagal na rin niyang hindi nakapiling.
"Welcome home, self," usal pa niya sa sarili.
Na-miss niya ang bahay niya. Mahaba-haba na rin kasi ang halos tatlong buwan na hindi niya 'yon nauwian dahil nando'n siya sa pinsan na si Jio. Matalik niya ring kaibigan ang huli kaya buhat nang maaksidente 'to ay sa kaniya lang nagsabi ng mga nangyari rito. Kasama na nga ro'n ang pagkalabo ng memorya nito. So, to the rescue naman siya. Siya ang nagsilbing memory ng pinsan hanggang sa maging stable na ang memorya nito.
Napangisi siya. Hindi nga pala niya inabutan ang pagiging stable. Ang alam niya ay may mga limot pa naman ang pinsan pero iilan na lamang at kaya naman na 'yon ng kinuha nitong maid slash assistant na si Cess.
Sa pagkaalala niya sa dalawa ay naalala niyang i-update ang mga 'to na nakauwi na siya. Dinukot niya mula sa bulsa niya ang phone niya to text his cousin and his cousin's girlfriend as well.
Kaso lang, hindi pa man niya naipapadala ang tinipang mensahe ay tumunog na ang naka-install na buzzer sa pintuan niya, indikasyon na may tao sa labas niyon. Na may bisita siya.
Bisita na nagmamadali pa dahil sinunod-sunod na ang pindot do'n.
Without further ado, he hurriedly checked the door intercom. "Who's there?" tanong niya sa seryosong tinig sa kung sino man na istorbo na nasa kabilang panig ng pinto.
"Hoy, lalaki! Buksan mo ang pintong 'to at mag-usap tayo!"
Er...
Of course kilala niya ang kung sinong nagsalitang 'yon.
Hindi mo naman siguro gagawan ng hindi kagandahan ang isang tao kung hindi mo 'to kilala, hindi ba?
Oo, may nagawa siyang hindi maganda sa taong nasa kabilang panig ng pinto niya ngayon and obviously ay narito 'to upang singilin na siya sa atraso niya rito.
But also of course, bahay niya ang binubulahaw nito ngayon kaya...
"What can I do for you, miss?" 'yon ang binungad niya nang buksan niya na ang pintuan ng unit niya at tumambad sa kaniya ang bisitang mabilis na nakatunog na nakauwi na siya.
Isang babaeng kulay matingkad na mais ang maiksing buhok na lumagpas lang sa ilalim ng mga tainga at may full bangs, nakasuot ng de gradong salamin sa mata at may braces, ang nabungaran niya.
Dinuro siya nito. "'Wag mo 'kong matanong na parang hindi mo alam kung ano ang dapat mong gawin sa 'kin."
He smirked. "Ikaw na naman pala," he simply said. Prenteng namulsa siya at sumandal sa hamba ng pinto upang maiparating sa kausap na kalmado siya at hindi natitinag sa presensya nito.
"Oo, ako na naman nga!" maangas na sagot nito sa kaniya. Nakapamewang na tiningala siya dahil mas mataas siya rito, inayos din nito ang may kalakihan na salamin nito sa mga mata. "Tumabi ka nga!"
"Tumabi-" naputol ang sasabihin niya sana. Hindi niya napaghandaan din ang sumunod na ginawa ng babae-basta lang naman 'tong pumasok sa unit niya pagkatapos siyang malakas na itulak sa dibdib niya!
Dahil payat siya o dahil nga nabigla siya sa ginawa nito, hindi siya nakahuma nang tuloy-tuloy na 'tong pumasok sa loob ng bahay niya.
"Hey," naiinis niyang saway rito. Inis na kaagad naman napalitan ng pamimilog ng mga mata niya nang makita niyang may hila-hila ito na maleta!
"Anong hine-hey mo?" matapang pang saad sa kaniya nito.
Nanliit ang mga mata niya sa babae. "Lizzie Ang, business journalist, gusto ko lang namang ipaalala sa 'yo na hindi ako kasama sa mga negosyanteng hinahabol ng mga taong tulad mo. I am a businessman but I'm not famous," wika niya rito sa naiiritang tono.
Tinaasan siya nito ng kilay. "Hindi nga, who told you ba na famous ka?" parang nang-uuyam pang sambit nito sa kaniya.
"Then why are you here? This is my house to begin with," paalala niya lang, baka nakalimutan nito 'yon e.
Tinumbasan nito ang panliliit ng mga mata niya. "Hindi mo na 'yan dapat na tinatanong pa. Alam mo na dapat sa sarili mo ang sagot sa tanong na 'yan the moment na hindi mo ako isinama sa list ng mga mahahalagang tao na dapat ay kilala ni Jio San Martinez."
He creased his eyebrows. May pakiramdam siyang hindi niya magugustuhan ang iba pang sasabihin ng babaeng kaharap. "What are you talking about?"
Pinagkrus nito ang mga braso sa sariling dibdib at matapang siyang tiningala ulit. "I'm talking about you and me. Together, in one roof, Mr. Art San Martinez."
"What the hell?!"
"Uh-huh, hindi ako nagbibiro. Mananatili ako sa poder mo bilang parusa sa ginawa mong pananabotahe sa 'kin. Nang dahil kasi sa 'yo ay wala na 'kong trabaho. Are you happy now?"
Napaamang siya sa narinig. "W-Wala ka nang trabaho?"
"Oo. Napakahusay mo kasi," panunumbat pa nito sa kaniya.
Makokonsensya ba siya? Tsk, tinatanong pa ba naman 'yon?! Totoo ang sinasabi ng babae na dahil sa kaniya kaya wala na 'tong trabaho, dapat lang na makonsensya siya!
He let out an air. "I'm sorry to hear that, pero kahit ako ay wala na kay Jio-"
"E 'di quits," pabalewala pa nitong tugon. Kinumpas pa ang mga kamay.
"Haist, 'yon na nga e, ano pa ang ginagawa mo rito kung gano'n?"
"Magkakatulong sa 'yo. Wala kasi akong pambayad e. Binangga ko kasi 'yong sports car mo sa 'baba. Sa 'yo 'yon 'di ba? 'Yong kulay pula na sports car na may plakang..."
Nabingi na yata siya't hindi na naunawaan ang iba pang sinabi ng babaeng kaharap niya, dahil nang banggitin nga nito ang siyang plaka nga ng kotse niya ay kaagad na tinakbo na niya ang daan patungo sa parking lot ng building na 'yon!