Autumn's POV
"Kuya, bakit di mo sinabi na si Tita pala ang bisita mo?"
"I just want to surprise you, isn't it a sweet way?" - sagot sa akin ni Kuya Shaune
"Hayaan mo na Autumn, gusto ka lang talaga surprisahin ng batang ito. Nga pala nasaan si Shantele?" - sabat naman ni Tita.
"Umalis po may pupuntahan daw po siya."
"Yung mom at dad nyo naman Shaune nasaan?"
"Ahy, Tita nasa isang bahay po sila. Sa isang village po, ayaw niya po kaming papasukin doon eh. Delikado daw po ang place na iyon, di po alam ni Shantele na nandito sila kasi babalik ng Davao yun kapag alam niyang nandito na sila."
"Nandito na po pala sila?"
"Oo Autumn, wag mong sabihin sa kanya. Ayokong umuwi ang kapatid ko sa Davao."
"Ah, okay po Kuya. Pero bakit po delikado yung village na pinasukan nila-"
"Naku, Autumn dami mong tanong. Iwan mo na muna kami ng Kuya Shaune mo at may pag-uusapan lang kami." - saad ni Tita, kaya napanguso nalang ako. Padabog nalang akong umakyat sa taas at pumasok sa kwarto ko. Humiga ako sa kama at napatitig sa kisame, dahan-dahan kong pinikit ang mata ko.
*Kriiiiiiiiiiiinnnnng*
Tunog ng cellphone ko, sino ba kasi itong tawag ng tawag.
"Hello?"
"Hoy! Babae, anong ginagawa mo ngayon?" - tanong nito sa akin. Tiningnan ko yung screen ng phone ko, si Allyza lang pala. Kaklase namin dati sa Davao, highschool friend din.
"ALLY! Ikaw pala, napatawag ka?"
"Gaga, isang taon na kaya na di kayo tumatawag dito sa akin. Buti nalang nanghingi ako kay Tita Fae, ng number mo."
"Ah, hehe. Ganon ba? Sorry."
"Balita ko, pupunta kayong abroad ng Tita mo."
"Teka, anong abroad?" - napabangon ako, sa sinabi niya.
"Oo, bes. Yan yung sabi-sabi dito sa Davao, tsaka alam mo ba bes. May mga lalaking nang- ambush sa bahay nyo dito sa Davao, at di namin alam kung paano nakaligtas ang Tita Fae mo."
"Ambush? Seryoso ka bes? Sino naman gagawa nun?" - gulat kong tanong
"Ewan ko bes, tsaka noong isang araw may mga taong nagtatanong kung kilala daw ba namin yung sanggol sa picture. Kaso ang weird bes, kasi kamukha mo yung baby doon sa picture."
"Kamukha ko? Teka, teka bes, di kita ma-gets."
"Oo bes, mukha silang mayayaman. Pero di namin sinabi kung saan kayo ngayon. Ang weird pa noon, may pinakita silang picture ni Tita Fae kung hindi ako nagkakamali dalawang grupo ng lalaki ang pumunta dito at hinahanap si Tita Fae. May napansin din ako sa kanila, kasi yung unang nagtanong merong mga Tatto sa leeg at yung pangalawa sa kamay."
"Tattoo? Grupo? Lalaki? Anong ibig mong sabihin?" - naguguluhan kong tanong sa kanya
"Hays, paano ko ba ipapaliwanag ito? Ganito kasi yan bes, ang kwento ni Mama at papa di daw isang ordinaryong tao na taga Davao ang Tita mo, dayo lang daw siya dito at ganon din daw ang Lola ni Shantele.".
"Oo bes, alam ko yun. Di naman talaga taga-Davao si Tita, at ang Lola ni Shantele may-ari lang ng isang restaurant diyan sa Davao." - sagot ko naman
"Hindi bes, may sinabi kasi yung lalaki hinahanap daw nila yung reaper daw." - saad niya.
"Reaper? Ano yun Goblin? Hahaha, nagpapatawa ka ba bes? Epekto na siguro sayo yan ng kaka-panood mo ng K-drama." - natatawa kong sabi, hibang na talaga tong kaibigan ko.
"Gaga, di ka ba nagtataka sa mga biglaang pangyayari? Paano kung-"
"Paano kung tigil-tigilan mo nang manuod ng K-drama, masyado na kasing sinasakop niyan ang utak mo kaya kung ano-anu na lumalabas jan sa bibig mo."
"Totoo nga kasi ang sinasabi ko bes, yung unang grupo may Tattoo sa leeg na parang black butterfly. Yung ikalawang nagtanong naman, nasa kanang kamay naman nila ang tattoo, letter A sya na may rose sa gitna."
"Hay, naku kapag ikaw talaga kausap ko Ally. Maloloka ako."
"Yung sa pangalawa kasi bes, para s'yang pamilyar...kamukha s'ya ng kwent-"
"Sige na, sige na...mag-usap nalang tayo bukas. Bye-bye, I love you Ally!" - paalam ko sabay binabaan ko siya ng phone. Tumayo na ako, para lumabas ng kwarto subalit bago ko pa maabot yung pintuan ay bigla nalang itong bumukas.
"Oh, tita? Bakit po?" - tanong ko sa kanya.
"Next week na ang flight natin. Kaya mag-ready ka na ng mga gamit mo." - biglaan nitong tugon.
"Po? Te-teka, akala ko nagbibiro lang si Ally? Flight? Saan po tayo pupunta tita?"
"Magbabakasyon lang naman tayo doon."
"Bakasyon? Pero Tita-"
"Napag-isipan ko lang naman, para naman makapag-bonding tayong dalawa. Tsaka nakausap ko na ang mga kaibigan ko sa US, excited na rin daw silang makilala ka."
"Tita-"
"Autumn, isipin mo nalang itong regalo ko sayo."
"Pero diba, malayo pa birthday ko tita. Next year pa yun eh."
"Regalo ko, dahil di mo ako kasamang mag-celebrate noong nag birthday ka this year."
"Ah, ganon po. Ehh, ang sweet naman ng Tita ko."
"Oh, siya maghanda ka na jan."
"Ngayon na po tita? Di halatang excited kayong magbakasyon sa ibang bansa ah."
"Hoy, Autumn tigil-tigilan mo ako baka makurot ko pa yang-" - wika niya, sabay kukurutin na sana ako kaso niyakap ko na siya bago pa dumampi ang kamay niya sa hita ko.
"Thank you, Tita. I'm lucky to have you."
"You're just lucky to be unlucky." - bulong niya, pero dinig ko naman ngunit di ko nalang iyon pinansin kasi tama naman siya. I'm lucky to have a happy and simple life but unlucky for don't having a parents without even seeing their faces either hearing their stories.
----------
Shantele POV
Nandito ako ngayon sa company ni Kuya, kasi nanhingi siya sa akin ng favor na ako daw muna ang pumasok ngayon dahil may i-me-meet siyang importante daw na kasusyo niya. So, I was here sitting in this chair in behalf of my CEO's brother. Well, just for almost 3 hours.
"Ms. Shantele, do you need coffee? or you want to order some food?" - tanong sa akin ng Secretary ni Kuya. She's pretty to be my brothers secretary, but I don't like what she was wearing. It's too sassy for my eyes.
"Nothing. But I have a favor."
"What is it ma'am?"
"Can't you not wear, those kind of dresses in front of my brother. Look at your- your boobs, parang kinulang ng tela. Then, that slit it almost showed your underwear."
"S-sorry ma'am, I'll change it tomorrow."
"You better should, you can wear dress but be sure you have your blazers and please choose the one that does not fits to much on your body, so you could breath."
Napayuko nalang ito sa akin at naupo sa kanyang kinauupuan, kahit na mas matanda siya sa akin. I have all their respect, but I don't it. It seems like I control them, wherever they go or whatever they tho. I always feel, like I'm a monster in front of this people. They don't treath me like an ordinary one. Oo, alam kong anak ako ng isang mayaman at may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuan nila but it doesn't mean I the one who makes rule for them.
"Ate Uby, can I ask?"
"Yes, po. Ano po 'yon ma'am?" - magalang nitong sagot, at tumayo ulit sa kina-uupuan niya kanina.
"Pwede naman po kayong sumagot ng nakaupo, bakit kailangan nyo pang tumayo? You're not a puppy...not even my PA. Can you just please talk to me like a normal person, a friend."
"O-okay po ma'am." - sagot niya ulit at naupo.
"Why is it? People or employers here, in this company I mean were so frightened, scared and so much emotions in there eyes when seeing us, me or even Kuya Shaune? Like, hello! We're not montser, we are just human like you-"
"It's because, a king need to rule his kingdom. So, to avoid snakes in a kingdom, a king should be as brave as a lion so he'd be respected by his packs." - malalim nitong paliwanag, pero di pa rin na liliwanagan ang utak ko.
"Pero, it's not right. Dapat big-"
"Shantele, wala ka pang alam sa iyong paligid. Kung baga, isa ka lang sanggol na walang kamuwang-muwang sa mundo. Iningatan ka ng iyong mga magulang sana, wag mo iyong sayangin sa walang-kwentang kuryosidad at katanungang bumabagabag jan sa loob mo. Cause, if you take one step up then your life will change in just a single dint." - seryoso nitong saad, medyo na-offend ako sa mga sinabi niya. Pero bawat salita niya ay para bang may tumuturok na karayom sa dibdib ko. Oo, wala akong alam sa paligid ko ni di ko nga kilala ang mga magulang ko. I just known them by their names, maski si Kuya Shaune even though he's the closest person to me in our family. Pakiramdam ko, di ko pa sila kilala.
"Pero, ganon naman talaga sa isang kumpanya. Kailangan madisiplina mo ang iyong mga empliyado, at para marespeto ka nila you need to be professional so no one can grudge you down not even your competitor." - bawi niya sabay ngiti.
"Sabagay." - patango-tango kong sabi.
"Pero, as a secretary ni Kuya di ka ba nasasakal sa mga pinapagawa niya sayo?" - tanong ko ulit sa kanya.
"Not really. Job is a job, it's all about the loyalty and passion on what you are doing."
"Sa sobrang dami ng inuutos ng Kuya ko sayo di ka talaga nasasakal?"
"For the second time. Not really, because-" - huminto siya bago tumingin sa akin. Napataas naman kilay kulay at naghintay ng isasagot niya.
"One day you'll know, and when that days come you'll understand." - sambit niya at ngumiti ng pilit
"Lahat naman, nagsisikap magtrabaho para magka-pera at matulungan ang pamilya. Maybe, that's the reason why I don't feel any tiredness." - muli itong nagsalita, at tumayo. Napatitig naman ako sa kanya, ang lalim naman ng pinaghuhugutan niya.
"It's almost 5:30, I think you should go home now."
Napatingin naman ako sa relo ko, at napalaki ang mata. Ang bilis naman ng oras , parang kanina lang 1:00 pa lang. Inayos ko na ang mga papers sa mesa ni Kuya at tumayo.
"Mauna na po ako sa inyo Ate Uby, thanks for guiding me. I enjoy my OJT-kuno as what my brothers said."
"My please, Shantele. Careful on driving." - malambing nitong bilin, lumabas na ako ng office at dire-diretsong pumasok ng elevator pababa ng parking area. Dumiretso ako sa kotse ko at pinaandar ko na ito.