"BRAT, you should eat.” nakikiusap na sambit ni Warren sa dalagang kanina pa nakabalot sa kumot at ayaw kumain. It's already 11:23 in the evening and they are still wide awake because of this brat.  Sa nakalipas na ilang oras ay hindi manlang gumalaw si Moriz. Kung hindi nga lamang dahil sa hangin ay aakalain ni Warren na hindi na rin ito humihinga. 
Sa gitna ng kaniyang pamimilit ay bumukas ang pinto ng kwarto at iniluwa niyon ang kaibigang si Lans na may dalang tatlong paper bags na puno ng mga gamit na kakailanganin ng dalaga. 
“What’s the problem?” nakakunot-noong tanong ni Lans sa kaibigan habang tinatanggal ang itim na facemask. Lumingon dito si Warren at nagkibit-balikat. 
“She doesn’t like to eat,” aniya sabay turo sa tray ng pagkain. Hindi na nagtaka si Lans nang sabihin iyon ng kaibigan. Of course, sinong kidnap victim ang gugustuhing kumain sa kuta ng mga kidnappers. She might think there's a poison in every bit of the foods. 
“Ano pa ba ang ipinagtataka mo? She’s a brat after all” pagkikibit-balikat ni Lans at ipinagkrus ang mga braso. This is just the first day and look how stressed they were. Hindi nila akalain na magiging instant babysitter sila ng maarteng brat na iyon. Kung hindi nga lamang dahil sa kanilang kaibigan ay marahil nasa Manila pa rin sila hanggang ngayon. 
Hindi lingid sa kaalaman ay naririnig ng dalaga ang pag-uusap ng dalawa. Wala sa loob na napairap ito sa ilalim ng kumot. “Talking as if I’m not here, huh?” she sarcastically said under the blanket. Napalingon rito ang dalawang binata at sabay na napataas ang kilay. 
“Ang mabuti pa ay kumain ka na para mabilis kang makauwi ng Manila” maya-maya’y saad ni Lans, trying to get the brat’s attention.
When she heard the word ‘Manila’, Moriz automatically slip off the blanket. Hindi niya pwedeng palampasin ang bagay na iyon na mabait pa sa kaniya ang kaniyang ‘kidnappers'. Ngunit nang makita ang laman ng tray ay agad siyang nadismaya. 
“Really, corned beef?” nagtatantrums na singhal niya sa dalawa. Natawa naman si Lans at lumapit sa dalaga. They already expected her to react that way. “What? Corned beef is indeed delicious” may bahid na pang-aasar na imik ni Lans. Gustong-gusto niyang makita ang naiiritang mukha ng dalaga. 
“And besides, you have no choice but to eat this” dagdag pa ni Warren, ginagatungan ang pang-aasar ng kaniyang kaibigan. Nagdadabog na umalis ng kama ang dalaga at pumunta sa may glass window. Nakasara na ito at madilim na sa labas, halatang nasa kalagitnaan na ng gabi. 
“Im not going to eat that! I want steak, vegetable salad, or even a fresh milk, a pear or grapes, or lemon juice. Or kung wala talaga, just give me a bread, not that cheap corned beef for freak’s sake! Errr,” nagpapapadyak na sigaw ni Mauriz, animo’y batang hindi nabilhan ng candy. Inis na napahinga ng malalim ang dalawa sa ginagawang kaartehan ng dalaga. 
"Wala itong lason, brat, kaya kumain ka na." Napapapikit na ang mga mata ni Warren dahil sa antok. This woman is always the talk of the town. Hindi niya akalaing sobrang arte pala ng ugali nito sa totoong buhay. 
Ipinagkrus ni Moriz ang kaniyang mga braso at inirapan ang dalawa. Dahan-dahan siyang lumapit sa mga ito at tinitigan ang tray nang may nangungutyang mga mata. The hell she would dare to eat that food. Nakataas ang kilay na tiningnan niya ang dalawa at ngumiti. "This place looks like a private suite." 
Lans and Warren looked at each other. Sa isip nila ay tila gutom na ang dalaga at nais nang kumain ngunit taliwas iyon sa kanilang inaasahan. 
"But this 'thing' doesn't suit this place, so I don't want to eat this trash." Matigas na sambit ni Moriz habang marahas na hinawakan ang handle ng tray at itinapon ang lahat ng laman niyon sa damit ni Warren. 
Napapikit si Warren nang matalsikan ng tubig ang kaniyang mukha. Naramdaman niya ang lagkit sa kaniyang katawan. He put so much effort in cooking that food. He didn't know how to cook but he insists because he cares for her. Even though Warren knew how worst her attitude, he still cares and worried about the girl. 
Lans was shocked. Tiningnan niya ang puting damit ni Warren na nabahiran ng malangis na corned beef at malagkit na kanin. Nabasa rin ang damit nito dahil sa tubig na nasa baso. His youngest friend looks pitiful in his situation, and it is because of the ill-mannered brat in front of them. 
Lumikha ng malakas na ingay ang tray dahil sa mga nabasag na utensils sa sahig. Nagkalat ang mga nalalaglag na kanin at ulam mula sa maruming damit ni Warren. 
Moriz raised her eyebrows at Lans and Warren before forming her lips a smirk. Ni walang pagsisisi na makikita sa kaniyang mga mata matapos ang ginawang kamalditahan. 
"You're too much." Mahinahong sambit ni Lans habang nakatitig sa kaniya. Warren looked at his dirty clothes and to the food he cooked that now put into waste. He silently kneeled at the gray tiled floor and carefully picked up the shattered pieces of glasses. Sa kabila ng kaniyang marumi at basang damit, mabilis at tahimik niyang ibinalik ang mga basag na pinggan at baso sa tray at lumabas ng pinto nang walang lingon-lingon. 
"What?" Mataray na sambit ni Mauriz nang sila na lamang ni Lans ang matira sa loob ng malawak na kwarto. She crossed her arms and rolled her eyes when she saw the dirt and stains on the floor and some parts of the white bedsheet. 
"Why did you do that?" Seryosong tanong ni Lans. Hindi mawala sa kaniyang utak ang hitsura ng kaibigan. His friend was hurt for sure. He knew how sensitive Warren is. 
"I have all the rights to do that, you jerk!" Moriz hysterically said, then raised her right hand to slap Lans in the face. 
But even before she moves, Mauriz suddenly stuck in place when the door opened and she suddenly felt a strong, masculine hand gripping her small wrist, preventing it from doing something violent. 
"Let go," matapang na sambit ni Moriz ngunit hindi niya magawang titigan ng ang lalaking may hawak sa kaniya. She glanced at him once and his eyes feel like ice. His eyes can easily hypnotize someone. 
This face, it’s so familiar. Sa kabila ng kinasasadlakan ay inisip niyang mabuti kung saan niya nakita ang mga matang iyon. Nanlalaki ang mga matang nilingon niya ito at muling nakita ang isang pamilyar na mukha. 
It's... Draco. 
The Draco she met earlier. 
And the Draco she met at Brienne’s party. 
“Are you Brienne’s accomplice? Is she behind this stupid abduction?” she said in stuttering voice. Pinigilan niya ang sarili na manginig ngunit hindi siya nagtagumpay. Napapikit si Moriz nang maramdaman na mas lalong humigpit ang kapit ng maugat na kamay ni Draco sa kaniyang pulsuhan. 
"You are just like your father." Malamig ang bawat bitaw ng mga salita ni Draco. Tila nag-aapoy ang mga mata nito dahil sa hindi malamang kadahilanan ni Moriz. Hindi man niya aminin ngunit ramdam niya ang sariling takot sa tuwing kaharap ang binata. 
"I don't know what you’re saying—" 
Namuo ang luha sa mga mata ni Mauriz nang muling higpitan ni Draco ang hawak sa kaniya. For the first time in her life, she regrets talking back to someone. She is not the type of person who easily get lost... but at the right moment, she was froze to death. 
"A thief and an ill-mannered b*tch—" 
"That's enough, bro" Sinubukang pigilan ni Lans ang kaniyang kaibigan. He can't take this anymore. Even he knew there's a reason behind Draco's anger, he can't let his friend hurt a mere woman. 
Draco harshly let go of Moriz and push her in the tiled floor. Tiningnan muna niya ng masama ang dalaga bago mabigat ang mga hakbang na umalis ng silid. 
When she fell right down the floor, Moriz automatically shed tears from her eyes. She was scared and didn't know why she can't even fight with him. Sa dami ng taong nakasalamuha niya sa loob ng maraming taon ay ngayon lamang siya natakot ng ganoon. 
"Here," Lans said. "Wipe your tears." 
Nakita ni Moriz ang isang kulay puting panyo nang iangat niya ang kaniyang ulo. Kahit na hilam ng luha ang kaniyang mga mata ay sinubukan niyang tumayo. Tiningnan niya ng masama si Lans at malakas na tinapik ang kamay nito, dahilan upang malaglag sa sahig ang panyo. 
"Get out." Sambit niya. Tinalikuran niya ito at muli siyang bumalik sa kama upang magtalukbong ng kumot. When she reached underneath the blanket, her tears fell off continuously while her eyes blankly stared at nothing. 
Naramdaman ni Moriz ang maingat na pagsara ng pinto, senyales na wala nang tao sa loob ng silid maliban sa kaniya. Nagmamadali niyang inalis ang kumot na nakatakip sa kaniya only to find out that Lans is still inside, sitting on the couch beside the round glass table while turning on the television. 
"I'll stay right here. Just tell me if you already wants to talk to your father," Lans said in between sighs. Moriz only rolled her eyes and cover herself with the blanket. She didn't even have the energy to fight anymore. She didn’t want to call her father either. 
Hindi niya alam kung hanggang kailan niya makakayanan ang ganito. Hindi siya sanay at parang gusto niyang sisihin ang ama dahil sa pagiging spoiled niya ngayon. She doesn’t have any idea where she is. Mukha namang mayaman ang kidnappers niya kung kaya’t wala siyang makitang dahilan upang kidnappin siya ng ganoon. But then suddenly, one thing comes to her mind.  
Brienne Aviona. The last person who threatened her at the party. Hindi pa rin maalis ang duda niya rito. But it doesn't even make sense. What is her connection to Draco? 
And why does her father involved in this kidnapping scheme? 
                                     *** 
“WHEN do you plan to bring her home?” Lans said before drinking a glass of beer. They are having a shot in the mini bar of Draco’s vacation house in Sabtang Island in Batanes. 
Agad namang umalma ang binata at umiling.
“Not until her father returns the ring.” 
Napabuntong-hininga ang dalawa sa sagot ng kaibigan. Mukhang pursigido talaga itong makuha ang singsing. Hindi si Draco ang tipo ng taong gagawa ng isang delikadong desisyon... kung wala iyong malalim na dahilan. They just shrugged their shoulders thinking that he is not the old Draco they knew. 
“Hinahanap pa rin ng awtoridad si brat.” walang halong takot sa boses ni Warren at bahagya pang natatawa. 
“Catch me if they can,” seryosong saad ni Draco. 
"But the media is continuously spreading the fake news. The last time I checked, may nahuli nang suspect ang mga pulis. Look how fast it is. It's not even 24 hours yet.” dagdag pa ni Warren. 
“That's good, though,” Draco explained. "I don’t like hassles and besides, I can control the media in my hands." 
Lans and Warren looked at each other. Worries were written all over their faces. Hindi nila alam kung ano ang iniisip ni Draco. 
“I think everyone will say you’re crazy for kidnapping a girl just because of a ring” pang-aasar na sabi ni Warren. 
Dagling nagbago ang ekspresyon ni Draco. Palihim na sinipa ni Lans si Warren kung kaya't napapahiyang nagtungo ito ng ulo. He shouldn’t say that. They witnessed everything that happened to him for the past year. 
“It’s not just a ring…” makikita ang pait sa mga mata ng binata. Sa loob ng maraming taon, ngayon lamang niya handang isugal ang lahat. 
“How is she?” pagbabago ni Draco ng usapan. He doesn’t want to be near with that girl. He is annoyed with her attitude. Absolutely brat. 
“She didn’t want to eat corned beef. Ang gusto raw ay steak, prutas, fresh milk, pancake, at kung anu-ano pa. Halatang inispoiled ng ama” ani Lans. Napangisi si Draco sa isiping lahat ng pagkaing iyon ay nasa loob lamang ng ref. 
"You okay?" Draco pointed at Warren. Tandang-tanda pa niya ang hitsura ng kaibigan kanina habang malungkot na bitbit ang tray na puno ng basag na mga baso at pinggan. Only the brat would do that. 
Tumungga ng beer si Warren at tumawa ng mahina. "She's a witch brat, but I know there's still something good about her." Napakunot ang noo nina Draco at Lans. Sa tono ng kanilang pinakabatang kaibigan ay tila may gusto itong ipahiwatig. 
"Do you—" 
"NO, I DON'T LIKE HER!" malakas na sigaw ni Warren, hindi naman halatang defensive. Hindi lang niya nais na magkaroon ng maling interpretasyon ang dalawa kung kaya't inunahan na niya ang mga ito. 
"That's good," Draco murmured. "I hate to see you crying just because she breaks your bone. Look at her, kulang na lang ay lumaban siya sa wrestling." 
Agad na nagtawanan ang tatlo. For some quite time, they missed hanging out together like this. They missed the old Draco... for they knew he's not like this before.  
It's past 3 in the morning when they finished drinking. Sa kanilang tatlo ay si Warren lang ang low tolerance sa alcohol. Kaya naman kahit beer lang ang kanilang ininom ay tila tumungga na ito ng limang case na liquor. 
"YUCK! WHY DID YOU THREW UP THERE, THIS IDIOT! YUCK!" Hindi mapigilang mapatili ni Lans nang sumuka sa kinauupuan si Warren. Hindi na ito masiyadong gumagalaw at panay na rin ang pagsasalita sa lengguwahe ng mga alien. Sadyang ganoon si Warren sa tuwing nalalasing, tila ba nagtatawag ito ng mga nilalang sa ibang dimensyon. 
"Like who the f*ck will clean this mess?" Dahan-dahang tumingin si Lans kay Draco na noo'y nakatitig lamang sa kaniyang cellphone. 
"Bro—" 
"I'm going upstairs. Have a good night, buddy!" Draco said in a serious tone. 
"HEY!" 
Dagling tumayo si Draco at tumakbo paakyat sa kaniyang kwarto. Unang linyahan pa lang ay alam na niya ang gustong sabihin ni Lans. He doesn't want to clean Warren's mess. 
"How the fuck I'm going to have this shitty good night." Lans complained while covering his nose and disgustedly looking at Warren's vomit. 
This vacation house was Draco's favorite among his other houses. It is a vintage-like house made of marble and stone. It has 5 comfortable rooms and 3 floors bukod pa ang rooftop. 
The sea was his happy thought that's why this vacation house is near the shore of the Morong Beach in Sabtang Island. 
For the past year, ang vacation house na iyon ay tila naging isang makulimlim na tahanan. Makalipas ang tatlong taon, ngayon na lamang muli nagkaroon ng ingay sa loob ng bahay-bakasyunan. 
And this might also be the start of building memories among the people inside the captor's den.