NALALAPIT na ang graduation. Ang lahat ay excited..maliban kay John. Nitong mga nagdaang araw ay napapansin kong laging tahimik at malungkot si John.
"John, tara na punta na tayong auditorium may practice tayo ng graduation. Nandun na mga classmates natin tayo na lang ang naiwan dito sa classroom." yaya ko sa kanya.
"Pwede bang huwag na lang umattend?" pakiusap ni John.
"Ano ba John! Ano bang problema? Hindi ka na nakakatuwa!" medyo tumaas ang boses kong sabi sa kanya.
"Galit ka ba? Sorry na, lika na punta na tayo auditorium." biglang sigla ng boses nya. 
ARAW ng graduation.
"Nay, tay, dito po kayo uupo. Tabi po kayo nila Tita Mel. Pipila na po ako sa likod." paalam ko kila nanay.
Kahit magkaklase kami ni John ay magkalayo kami sa pila dahil hiwalay ang pila ng babae sa lalake at alphabetical pa. 
Naging maayos ang graduation ceremony. Sa unang bahagi ay umakyat isa-isa ang mga estudyante para tanggapin ang diploma. Sa second part, ay puro with honors naman ang tinawag. Pagkatapos ng mga with honors..
"Now let's call on our class salutatorian, Jean Denise Santos." tawag sa kin ng program host. Tumayo ako at umakyat sa stage kasama ang mga magulang ko. Si nanay at tatay ang nagsabit ng medalya ko.
"Congrats anak!" bati sa kin ni nanay at tatay.
Pagkatapos akong sabitan ng medalya ay humarap ako para sa picture taking. Nahagip ng mata ko si John mula sa kanyang upuan na tila nagpupunas ng luha. 
"And now the most awaited, the class valedictorian, let's call on John Denver Tan together with his proud parents." nangibabaw ang palakpakan sa buong auditorium.
Pagkatapos tanggapin ni John ang medalya at magpapicture ay bumaba na ng stage ang kanyang parents. Naiwan sya doon upang magbigay ng speech.
"During my seven years stay here in this school, i can say that my experiences have been the most memorable days of my life as a student. I have learned a lot of things not just in academics but also lessons in life....Before i end this speech, i would like to thank all the special people that inspires me to be the better person that i am today. Thank you to my parents, mom and dad this is for you. And to my bestfriend,, Jean thank you for being there for me always.
Nagpalakpakan at nagtayuan ang mga estudyante sa auditorium. Ako naman ay medyo natulala dahil hindi ko expected na babanggitin nya ko sa speech nya.
Pagkatapos ng ceremony ay umuwi na kami dahil nagpahanda daw si Tita Mel para sa amin ni John. Akala namin ay simpleng handaan lang ngunit nagulat kami dahil ang daming bisita at may patarpaulin pa. At hindi lang yun, dahil kasama ako sa tarpaulin. 
Dumeretso muna ko sa kwarto para magbihis. Pagpasok ko ay nagulat ako dahil may paper bag na nakapatong sa kama. Binasa ko ang card..
To Jean,
      Congratulations! Sana magustuhan mo tong gift ko sa yo. Please wear this at the party. 
                                                   From: John
Napangiti ako ng buksan ko ang paper bag. Isang floral dress ang lamam nito na lagpas ng konti sa tuhod. Isinuot ko ito agad nagulat ako dahil saktong-sakto ito sa kin. Inayos ko na din ang buhok ko at naglagay ng pulbos.
"Wow! Ang ganda!" bulong ko sa aking sarili habang nakaharap sa salamin.
                ___________________________
PAGPUNTA ko sa sala ay nakita ko si John. Nakapagbihis na din ito. Nakatalikod sya kaya hindi nya namalayan ang paglapit ko. 
"Hi pogi! Maganda ba?" hawak ko ang magkabilang laylayan ng dress at isinasayaw-sayaw. 
Paglingon nya ay hindi sya agad nakapagsalita. Nanatili syang tahimik at pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa. 
"Wow! Ang ganda mo Jean! Bagay na bagay sa yo yang dress." 
"Syempre galing sa yo to eh. Ang galing mo pala pumili ng damit. Halika na, kain na tayo nagugutom na ko eh." yaya ko sa kanya.
Inilahad nya ang braso nya kya inangkla ko ang kamay ko sa kanya. Paglabas namin sa garden ay pumunta kami agad sa buffet table. Ang dami at ang sasarap ng pagkain.
"Wow ang sasarap naman nito. Titikman ko lahat." sabi ko habang kumukuha ng mga ulam.
"Hey, hinay-hinay lang baka hindi mo maubos yan. Sige ka baka tumaba ka." saway ni John sa kin.
"Eh ano naman kung tumaba ako? Bakit hindi mo na ba ko magugustuhan pag tumaba ako?"
"Syempre naman magugustuhan pa din. Di ba i told you already i will marry you." pinamulahan ako ng mukha dahil sa sinabi nyang yun.
"Mga anak, ano ba pinagbubulungan nyo dyan. Mabuti pa umupo na kayo at kumain para maipakilala ko kayo sa mga bisita mamaya." si Tita Mel. Buti na lang hindi nya narinig usapan namin ni John.
Mabuti na lang may bakanteng upuan malapit sa buffet table. 
"Wow me videoke pa. Kanta tayo mamaya." yaya ko kay John.
"Ehem sige ba. Baka lalo kang main love sa kin pag narinig mo singing voice ko." bulong ni John.
"Talaga lang ha. O sya kain ng kain ng magkaalaman na." Hindi naman sa pagmamayabang pero may kagandahan din naman ang boses ko. Kaya confident ako. Hindi man kasing galing ng mga professional singers pero pwede na.
Nang matapos kaming kumain ay nilapitan kami ni Tita Mel. Ipapakilala nya daw kami sa mga bisita. Bawat lamesa ay pinuntahan namin. Binati nila kami at ang iba'y nagbigay pa ng regalo. Sa totoo lang ay humanga ako sa mga kaibigan ni Tita Mel dahil kahit mayayaman sila ay mga humble sila. Hindi ko naramdamang mababa ako sa kanila.
"PILI ka na ng kakantahin natin." sabi ko kay John.
"May alam na ko sandali hanapin ko. Duet tayo ha." sabi ni John. Pinindot nya ang number ng kanta at nag-umpisa ng tumugtog ito. 
"Yan talaga?" tanong ko.
"Bakit ayaw mo?" tanong din ni John.
"Hindi naman, gusto ko nga yan e."
"Talaga? E di theme song na natin yan from now on." sabay kindat nya.
"If i had to live my life without you near me,
The days would all be empty
The nights would seem so long
With you I see forever, oh, so clearly
I might have been in love before
But it never felt this strong
Our dreams are young and we both know
They'll take us where we want to go
Hold me now, touch me now
I don't want to live without you
Nothing's gonna change my love for you
You oughta know by now how much I love you
One thing you can be sure of
I'll never ask for more than your love."