Simultaneously with the gust of wind that caresses my face is the beautiful music. I looked out the car window and carefully observed every spot we passed.  Parang kailan lang nong huli kaming pumunta dito. It's been a decade at ang laki na ng pinagbago nito. 
Habang nalunod ako sa malalim na pag-iisip ay hindi ko man lang namalayang nakarating na kami. I removed my headphone before turning to my friend who had been tapping me on the shoulder. "Ang layo ng narating mo bro ah. You should minimize using that thing or else you'll no longer hear your girls moan" Mapang-asar nitong wika.  Inirapan ko lamang ito bago nagpasyang lumabas ng sasakyan. 
I immediately glanced around. Nandito kami sa Badian island resort sa Zaragosa na pagmamay-ari mismo ng  pamilya ni Frauen. it's been a few years since we've last been here. That was the time when everything wasn't complicated. "What's the plan then?" Tanong ko kay Frauen.  I really wouldn't have come here but my friends insisted. They even packed my things without my permission at pinagtulungan pa akong buhatin papasok sa sasakyan nila. 
"I will go to our private investigator. I need to know if there is any updates about my sister." Sagot naman nito. Narito kami ngayon sa suite namin upang makapgpahinga saglit. Almost 4 hours din ang biniyahe namin galing sa lahug. Pabagsak akong humiga sa kama habang naupo naman sa mahabang sofa ang mga kaibigan ko. 
"Come on Frauen, that's why we're here to accompany you." Sambit naman ni Steve habang ang dalawang paa ay nakapatong pa sa kaharap na mini table. Sumang-ayon naman sa sinabi ni Steve ang mga kaibigan ko maliban sakin. Aktong ipipikit ko na ang mga mata ko nang may bumato ng unan saking mukha. I sat down and glared at them. Lahat sila nakatingin sakin na nakataas ang kilay habang si Henry naman ay ngumingisi lang na tila nanalo sa lotto.  
"Don't tell us that you're not coming?" Nakataas kilay na tanong ni Frauen. 
"Oo na! oo na!" Wika ko at walang ganang tumayo. "I'll just clean my body for a while" dagdag ko pa at aktong pipihit na papuntang cr nang pinagtulungan na nila akong hilahin palabas. 'Kung hindi ko lang talaga kaibigan ang mga 'to, kanina ko pa nasapak'
"Kayo nalang pumasok. I'll just stay here." Wika ko nang huminto ang kotse sa isang ordinaryong bahay. Tumango naman sila at pumasok na. Pasado alas tres pa lang naman ng hapon kaya napagpasyahan kong maglibot-libot nalang muna sa lugar. Nakarating ako sa isang pamilihan kung saan marami ang mga panindang nakahilira sa gilid. May mga bata rin na naglalaro sa kalye.
Pipihit na sana ako pabalik sa'king pinangalingan, nang may malamig na bagay na tumilapon saking mukha dahilan upang madumihan pati ang suot kung white t-shirt na tinirnuhan ko naman ng gray cargo shorts. Salubong ang kilay na tiningnan ko ang kung sinong tumapon non. "Pasinsiya na po sir. 'di ko po talaga sinasadyan na matamaan kayo. May aso kasing nagnak-" I cut her words.
"i don't care of that fuckin' reason of yours miss!" Naiiritang wika ko at hinugot ang panyo mula sa aking bulsa upang punasan ang madumi kung damit. "You're so careless!" dagdag ko pa. 
"Pasinsiya na po talaga sir. babayaran nalang po kita" nakatungong wika nito at aktong huhugot ng pera sa bulsa nang inunahan ko itong magsalita. 
"Nagpapatawa ka ba miss? You cannot afford to pay this shirt... oh! let me guess you don't have enough money am I right?" I smirk. I will admit that she has an attractive look pero old-fashioned kung manamit. Dagdagan pa ng makakapal na salaming suot niya. Nag-umpisa namang nagbubulungan ang mga tao sa paligid ngunit hindi ko iyon pinansin at mas pinagtotoonan ng pansin ang babae na ngayon ay naluluhang tumingin sakin.
"Handa ko naman pong bayaran kung magkano ang kailangan niyo sir, p-pero ang manlait ka ng tao dahil lamang sa anyo nito ay wala po kayong karapatan. Kahit mahirap lang kami kaya ko pong magtrabaho para mabayaran kayo" Sambit nito at pinunasan ang luhang naglandas sa kanyang pisngi at padabog na iniligay saking palad ang lahat ng perang hawak niya sabay lakad paalis. Naiwan naman akong nakatulala sa kawalan at pinagmasdan ang perang ibinigay nito. It's not that big amount pero nakukunsinsiya ako. 
"That money was supposed to be for his father's treatment. gwapo ka sana pangit naman ang ugali. here, take this! sabihin mo lang kapag kulang pa yan. kung makapanlait ka naman sa kaibigan ko kala mo kung sino" Pagtataray ng kulot na babae sabay tapon sa mukha ko ng checque. "Oh! and before I frogot...sapian ka sana ng yokai." Nakangising dagdag pa nito bago tumakbo paalis. 'Anong yokai ba pinagsasabi non? tsk. akala niya siguro mahirap ako'
"Where have you been bro? we have been looking for you for about an hour" tanong sakin ni Henry nang makabalik ako sa pinaroroonan namin kanina. Hindi ko ito pinansin at nagtulo-tuloy lang sa pagpasok sa kotse. Sumunod naman sila. Until now, I still feel guilty about what happened earlier. Hindi ko na din pinansin pa ang dumi sa damit ko.
"Bro are you alright? Is there any problem?" Tanong sakin ni Ivan nang makabalik na kami sa suite. Tahimik lang ako kanina hanggang sa nakabalik kami dito. Lahat kami ngayon ay nakaupo sa magkaharap na mahabang sofa. Tumingin naman sila sakin na tila nag-aantay sa sagot ko. I took a deep breath before starting to tell them. They were all depreciated because of what I did.
If the day comes when that happens again, I will promise myself that I will swear, starting today, that it is one of the stupidest things I have ever done in my life.