60 Days Of Loving You
Chapter 5
*Koevy's Father's PoV*
Narito na ako at naghahanda ng mga gamit kong dadalhin sa kompanya.
Sandali pa ay lumapit na si Amy upang ayusin ang necktie ko.
"Yes yes I'll be there, hintayin niyo lamang ako sa office ko at isasama ko ang anak ko," saad ko sa kausap ko na nasa kabilang linya.
"Okay no problem Mr. Stylous. By the way I heard about your elder son that he's in the hospital right now? Nakalulungkot isipin ngunit kilala ko ang mga Stylous, palaban sa buhay," ang sabi ni Mr. Hudson.
Mapait akong napangiti matapos kong marinig ang sinabi niya. Tama ang sinabi ni Mr. Hudson, palaban ang mga Stylous at sigurado akong palaban din ang anak ko.
Ipinapangako ko sa sarili ko na sa oras na magising ang anak ko, hindi ako mag-aalangang yakapin siya ng mahigpit at humingi ng tawad.
Ang dami-dami ng pagkukulang ko sa kanya, ipinapangako ko sa kanya na babawi ako. Hindi ko maiwasang sisihin ang sarili ko, kasalanan ko ang nangyari kung bakit siya nagkaganito. Kasalanan ko kung bakit na-comatose ang anak ko.
May kaunting luha ang pumatak mula sa mata ko. Agad ko naman itong pinunas gamit ang panyo ko at sandaling napangiti.
"You're right Mr. Hudson, salamat" nakangiti ko pang sambit dito pagkatapos ay pinatay ko na ang cellphone.
"Anak tapos ka na ba? Bilisan mo na at malapit nang mag alas otso," bungad ko kay Joshua. Mas lalo pa nitong binilisan ang mga kilos niya.
"Sandali lang po Dad, dalawang minuto na lang po" tarantang sabi nito kaya't tumango na ako.
Nakita ko naman ang asawa ko sa kusina na abala sa paghuhugas ng pinggan. Marahan akong naglakad papalapit sa kanya.
"Hindi ako sigurado hon kung makaka-bisita kami kay Koevy mamaya dahil may dalawa pa kaming meeting na kailangan namin i-attend. I-kumusta mo na lang kami sa kanya, huwag mo na ring kalilimutan na bumili ng maraming mansanas para sa kanya alam mo namang paborito iyon ng anak natin," nakangiti kong bungad dito kaya't tumango rin ito nang nakangiti.
"Oo naman," sagot nito. Bago ako umalis sa kusina ay hinalikan ko muna ang noo nito.
Pagkatapos ay naglakad na ako pabalik sa sala upang kunin na ang mga gamit ko.
"Tapos ka na ba anak?" muli ko pang tanong kay Joshua.
"Yes Dad tapos na po ako."
"Okay let's go." At umalis na kami ng bahay.
*Era's PoV*
"Maiwan lang muna kita dito anak ah uuwi lang ako sa bahay saglit. Kapag may nararamdaman kang masakit ay tawagan mo ako agad o ang nars dito. Babalik ako agad," pagpaa-alam ni mama sa akin kaya't mabilis akong tumango ng paulit-ulit.
Yes! Makaka-bisita nanaman ako kay Koevy. Sabik na sabik nanaman ako na makita siya!
Pero sandali, kailangan ko munang bumili ng kahit kaunting prutas man lang para sa kanya. Pero paano? Eh bawal pa ako lumabas ng hospital.
Ayy alam ko na, magpapa-bili na lang ako sa mamang guard sa entrance ng hospital sa ibaba.
Hayystt masyadong nakakapagod maglakad mula third floor hanggang first floor noh, tsk. Pero hindi, maglalakad ako patungo doon...para kay Koevy.
Isinara ko na ang pinto ng kuwarto ko at naglakad na papalayo. Sandali kong pinagmasdan ang nahihigang lalaki sa loob ng kuwarto na iyon, si Koevy ang tinutukoy ko.
Napangiti ako ng malapad at nagpatuloy na sa paglalakad patungo sa first floor.
Mahigit limang minuto akong naglakad sa hagdan upang makarating sa first floor. Habang dumadaan ako ay marami akong nakakasalubong na mga tao. May kaunting bata rin pero kadalasan ay mga matatanda.
Noong makarating na ako sa first floor ay agad na akong lumapit sa guard upang utusan ito na bilhan ako ng prutas.
Mahigit limang minuto rin ako na naghintay bago dumating 'yong guard at hindi pa kalaunan ay dumating na rin ito.
Pagkatapos kong magpasalamat sa kanya ay nagtungo na muli ako sa third floor.
*Someone's PoV*
Agad na bumalik ang malay ko.
Hindi ako makagalaw ng maayos. At kung kapag gumalaw lamang ako ng kaunti ay may mararamdaman na akong sakit.
Sinubukan kong gamitin ang buo kong lakas upang tignan ang sarili kong katawan.
Naka *dextrose ako. Marami akong sugat at masakit ang buong katawan ko.
Nasa hospital ba ako? Nakapang-bihis kasi ako ng hospital gown at hindi ako magkaka-mali sa mga nakikita ko.
Ngunit ang mas nakalulungkot doon ay wala akong makita na kahit isang tao man lang sa loob ng room ko. Walang tao kahit ni isa.
Nasaan sina Mom at Dad? Bakit wala sila dito? Buhay pa kaya ako o nasa langit na ako?
Unti-unti nang humapdi ang mga mata ko kasabay no'n ang pagtulo ng mga luha ko. Buhay pa ako ngunit wala man lang ni isa ang bumisita dito sa akin? Nasaan ang pamilya ko? Bakit hindi ko sila makita? Iniwan na ba nila ako?
Teka anong araw na ngayon? Ilang araw na lang ba ang natitira para sa akin? Kailangan kong malaman kung anong buwan na ngayon. Ang taning ko, malapit nang magtapos!
Kahit mahirap na makabangon ang katawan ko ay sinubukan ko pa rin gamit ang buo kong lakas.
"ARGH!" malakas kong sigaw matapos makabangon mula sa kinahihigaan ko. Sobrang sakit ng katawan ko.
Inilibot ko ulit ang buong paligid ng kuwarto. Wala talagang tao kahit ni isa. Anong nangyayari? Bakit ganito? Bakit wala man lang si mama?
Nagsimula nanamang pumatak ang mga luha ko. Kailangan kong alamin ang mga nangyayari.
Mabilis kong ini-alis ang isang maliit na hose na naka-kabit sa dextrose at tuluyan nang napasigaw.
"ARGH!" malakas ko pang bulyaw dahil sa sobrang sakit.
Pakiramdam kong mas lalo akong nanghina at tuluyang nawalan ng lakas.
Sandali pa ay laking gulat na ang nasaksihan ko noong makita ko ang isang babaeng biglang pumasok sa loob ng kuwarto ko. Isang magandang dalaga.
Hindi niya ata ako napansin?
Pagkatapos ay nakatalikod niyang ini-lock ang pinto ng kuwarto.
"Sino ka?" nagtataka kong tanong sa babaeng nakatalikod ngayon habang isinisirado ang pinto.
Sa umpisa ay hindi niya ata napansin na nagsalita ako ngunit maya-maya pa ay dahan-dahan itong napalingon sa akin.
At biglang sumigaw.
"Multoooooooooo!"
.
.
.
@nicoxx18