Chapter 5
The cafeteria was filled with laughters and voices that came from the students whose eating their foods. Everyone was busy with their colleagues, sharing story for today happenings while the others were happily showing their powers. Its the second day of school but it seems like first day again.
Bigla kong naisip si Mama, miss ko na siya gusto ko siyang makita. Kamusta na kaya siya? Kumakain ba siya ng tama? Nag-aalala ako para sa kanya solo lang siya sa bahay wala siyang ibang kasama. Walang ako nagawa kung hindi mapabuga ng hangin dahilan para mapatingin sa akin ang dalawang kasama ko ngayon.
"Charlotte, okay ka lang? Hindi mo ginagalaw ang pagkain mo kanina ka pa nakatulala diyan." Hindi ko namalayan na kanina pa pala nila ako pinagmamasdan. I tried not to looked sad nor show any emotions I wear my expressionless face and looked at them.
"I'm fine," saad ko.
That was before I saw who was walking towards our direction. The room that filled with noise a while ago became a place like saying a word is a sin. I only heard whisper from the four corner of the room. Ganyan ba sila tuwing dumadating ang tatlo na 'to. They are not Gods to be treated like this, but, in case of Conor Cambridge they should know how to behave well.
"Hey girls," ani Chase ng makarating ang mga ito sa aming table.
Kasama ko ngayon sina Louise at Violet nakasalubong ko sila kanina pagkatapos ng klase. Ayaw ko sanang sumama sa kanila pero wala din akong nagawa ng hawakan nila ako sa magkabila kong braso at sabay na naglakad papasok sa cafeteria.
Umupo silang tatlo sa bakanteng silya sa table namin dahilan para maging kaharap namin silang tatlo.
"Umamin nga kayong tatlo, bakit lagi kayong nakasunod sa amin?" Biglang tanong ni Violet sa kanila natigil naman sa pagkukulitan si Ken at Chase.
Nagkatinginan silang dalawa at sabay pang nagkibit-balikat habang si Conor naman ay walang pakialam sa sinaad ni Violet. Hindi ko nagawang tumingin sa kanilang tatlo dahil oras na magtaas ako ng tingin alam kong siya ang unang kong makikita dahil magkatapat ang silyang aming inuupuan. Hindi ko pa nalilimutan ang nangyaring insidente sa training namin. It always lingered on my memory to the point that I don't want to meet him again.
"Napansin mo din pala 'yon, parang noong nakaraang taon lang takot na takot kayong sasama samin dahil ang ingay-ingay naming kasama tapos ngayon kulang na lang sumama kayo samin pati sa comfort room," dagdag pa ni Louise.
"Not me," taas kamay na pahayag ni Ken.
"Pwede ba baby?" May nakakalokong ngiti sa labi ni Chase dahilan para umusok ang tenga ni Louise sa pagkainis. "Bastos ka talagang bakla ka umalis ka sa harapan ko baka ipalamon ko sa'yo 'tong plato."
Agad namang nagtaas ng kamay si Chase na parang sumusuko. "Joke lang, baby, highblood ka na naman, heto juice palamig ka muna."
"Uhm!" Napatigil ako sa pagkain ng marinig ko ang kanyang boses gano'n din si Chase na kanina pa kinukulit si Louise. His voice echoed inside my head screaming authority and power. Its like a crystal ice that covered with coldness.
"Baby, bili ka na lang bago mukhang bawal sayo 'to," sabay bawi nito ng juice.
Bumalot ang katahimikan sa aming anim tanging mga tunog lamang ng kubyertos ang maririnig at ang ilang bulungan ng mga estudyante sa paligid. Sa pagkakataong ito hindi ko napigilan ang aking sarili na ibaling ang tingin sa kanya at katulad nga ng inaasahan ko sumalubong sa akin ang kanyang malamig na titig. Wala akong nagawa kung hindi salubungin ang kanyang tingin. I keep on telling myself to fight of what I feel behind those stares. Dapat masanay na ako sa kanya dahil maliit ang lugar na 'to para sa amin, magtatagpo at magtatagpo ang aming landas.
"Hey, I heard siya daw ang trainor mo sa Attribute Techniques, Charlotte?" The sudden electric between our stares immediately disappeared as I heard Violet asked a question. It makes me uncomfortable.
Tumingin ako sa kanya na walang emosyon na makikita sa aking mukha. "Yes."
I looked on the other side to avoid his gazed but I can still seen how his lips turned into slight curve.
He's paying too much attention to me. Does he really enjoy annoying me? Does he know how my body reacts whenever he's near? It almost takes my breath away.
"So, can you still handle him?" It caught my attention, I looked at her with a confused looks. "I mean you know his attitude."
The way she talks about him it's like he's not here I dont know where she got those courage. I'm not afraid of him but my body was rebelling against me as I feel his presence. Hindi ko alam kung dapat ko bang sagutin ang tanong ni Violet. Does my answer is that important?
"Yes, she can." He's the one who answered her question.
I don't like the atmosphere here in our table its like someone was going to explode any moment.
Nabigla ako ng siya ang sumagot sa tanong ni Violet kaya naman kakaibang tingin ang ipinukol sa akin nilang dalawa ni Louise. Nag-iwas ako ng tingin sa kanilang dalawa dahil ayaw kong mag-isip sila ng kung ano. But why do I even care of what will they think, it's sounds like I have something on my sleeve.
Pagkatapos naming kumain sa cafeteria mabilis nila akong hinigit papunta sa library hindi ko alam kung anong meron pero dali-dali sila sa paglalakad na parang may humahabol sa amin. Ayaw pa nila akong bitiwan dahil baka daw hindi ako sumunod sa kanilang dalawa.
"I can walk, you don't need to drag me." I struggled. Tumigil lang sila sa paghila sa akin nang makarating kami sa harap mismo ng library.
I don't know what's with them. Weird. "Lets go inside." Like what Violet said we walked inside the library.
Sumalubong sa amin ang malawak na espasyo sa loob  madaming table ang bakante iilan lamang ang tao sa loob at lahat sila ay busy sa pagbabasa. Naglakad kami sa pinakadulong pwesto kung saan nasa tabi namin ang malaking bintana kung saan makikita ang isang malawak na hardin na puno ng ibat-ibang halaman at bulaklak. The view was nice, it's relaxing.
"Kukuha lamang kami ng libro Charlotte babalik din kami agad." Isang makahulugang ngiti ang namutawi sa kanilang labi bago sila umalis sa harap ko.
And they left, I turn my head outside the window and to my surprised I saw him in the garden with Headmaster. Even in a faraway distance the features of his face were still clear in my eyes. His authorative looks that screamed danger and his prominent jaws that give shivered whenever I pissed him off. Even in his side view I still felt how his deep eyes penetrate my soul like he was staring at me for a long time. This man was-
I swallowed my own saliva when I saw him staring at me, literally. He caught me staring at him I didn't see it coming. Kung gano'n kanina pa niya ako nakikitang nakatitig sa kanya. Mabilis akong tumayo at lumayo sa bintana naglakad ako papunta sa mga shelves at nagpanggap na naghahanap ng libro.
Why do I need to be nervous? Because he is Conor and he's not good for you. Pagkausap ko sa sarili ko na parang wala sa tamang pag-iisip.
Dinala ako ng mga paa ako sa isang sulok sa library, tiningnan ko ang mga libro halos lahat ay mga luma at napaglipasan na ng panahon. Isang libro ang nakaagaw ng atensyon ko, nasa dulong bahagi ito ng shelves na naglalaman ng mga lumang libro. Kumapit ang alikabok sa aking kamay nang kunin ko ito. Halatang matagal ng walang gumagamit nito.
'Unang Akalat ng Karunungan'
'Yon ang nakasulat sa pabalat ng libro, bubuklatin ko sana sa unang pahina pero nagtaka ako dahil hindi mabuklat ang libro. Sinubukan kong muli pero ayaw talaga makapal ang pabalat nito na kulay lupa, saka ko lang nakapa ang isang butas sa likod nito.
Susi. Kailangan ng susi para mabuksan ang librong ito.
"Hija, hindi mo dapat pinapakailaman ang librong 'yan." Kamuntikan ko ng mabitawan ang ibrong hawak ko ng may nagsalita mula sa likod ko. Nakita ko ang librarian na nakatingin sa hawak kong libro.
"Ibigay mo sa'kin ang librong 'yan hindi dapat ito pinapakialaman ng kung sino lang." Mabilis nitong inagaw ang libro na parang may mahalagang nilalaman. Ibinigay ko naman dahil hindi naman ako interesado dito. Umalis din agad ang babaeng nagbabantay ng library nang makuha ang libro, ako naman ay naiwang nagtataka sa kanyang inasta. Binalewala ko na lang at bumalik na ako sa pwesto namin kanina, naabutan ko doon sina Violet at Louise na abala sa pagbabasa.
"Oh, Charlotte, saan ka galing akala namin umalis ka na," saad ni Louise habang nakatingin sa akin.
"I look for good books to read," sagot ko at saka umupo sa bakanteng silya.
Tumango silang dalawa saka muling nagpatuloy sa pagbabasa. Nagbabasa si Louise ng libro tungkol sa mga halaman at bulaklak habang si Violet naman may hawak na lumang libro. Hindi ko alam kung tungkol saan ang nilalaman no'n pero mukhang nagtataka siya sa kanyang binabasa dahil kumukunot ang noo niya.
After an hour, umalis na din kami sa library habang naglalakad kami palabas ramdam ko ang matang nakatitig sa akin nahagip ng mata ko ang librarian na matiim na nakatingin sa akin. Siya 'yong kumuha ng libro kanina sa akin, sa paraan ng pagtitig niya parang binabasa niya ang buong pagkatao ko. Nag-iwas agad ako ng tingin saka nagpatuloy sa paglalakad namukhaan niya lang siguro ako.
Paglabas namin ng library naghiwa-hiwalay na kami dahil may klase pa daw si Louise habang si Violet naman ay may gagawin pa, pabor naman sa'kin na maiwan akong mag-isa.
Sa paglalakad ko dinala ako ng mga paa ko sa isang lugar na puno ng mga halaman at bulaklak. Ito din ang lugar kung saan ko na encounter ang isang lalaki no'ng unang gabi ko sa academy. Bumalik sa ala-ala ko ang baritonong boses ng lalaking 'yon, tila ba naririnig ko ang mapanganib niyang boses. Napailing na lang ako dahil kung ano-anong naiisip ko. Hindi ko alam kung bakit biglang bumalik sa ala-ala ko ang pangyayaring 'yon.
The place begun to turn into golden yellow like the shadow of the sky that passed through the glass window. The sun goes down until the place enveloped by darkness. Kasabay nito ay ang pag-ihip ng malamig na hangin dahilan para liparin ang buhok ko. Kasunod nito ay isang baritonong boses ang pumailamlam sa malamig na simoy ng hangin.
"Enjoying the place?" Anong ginagawa niya dito?
He sat in one of the bench near the fountain. I stiffed in my position, like I lost my will to move.
"Sinusundan mo ba ako?" May diin sa aking tono dahil hindi na ako natutuwa sa inaakto niya na kahit kailan hindi ako natuwa.
An evil smile appeared across his lips, like he's up to something. He turned his head to me. He moved his hand telling me to sat beside him. He gave me a death glare but I don't care, I remained standing in my position and not moving like he's not with me in the same place.
"Kung hindi ka aalis ako ang aalis," I don't want to be with him alone in a place like this, it might kill me.
Pero bago pa ako makaalis sa lugar na 'yon bigla niya akong hinigit sa aking braso dahilan para mapasubsob ako sa kanyang dibdib sa lakas ng pagkakahigit niya. Mabilis naman akong lumayo sa kanya dahil pakiramdam ko parang lalabas ang puso ko sa aking dibdib sa sobrang bilis ng tibok. Pero hindi ko nagawang lumayo masyado dahil hawak niya pa din ako sa aking braso.
"Get your hands off me." Pagalit na sigaw ko dito pero parang bingi ito dahil mas lalo lamang humigpit ang hawak niya sa aking braso.
Nakatitig lang siya sa akin ako naman ay hindi malaman ang gagawin dahil hindi ako komportable sa kanyang pagtitig. Pero hindi ko pinahalata ang kabang nararamdaman ko, tinapangan ko ang aking mukha kahit abot-abot ang aking kaba at panghihina ng aking tuhod.
"You're interesting, did you know that?" Paos ang kanyang boses habang binibigkas ang mga katagang lumalabas sa kanyang labi. Parang nagtaasan ang balahibo sa buo kong katawan.
"I'm not interested to you, so you better take your hands off," balik kong sagot dito. Pero imbes na makitaan ko ito ng pagkadismaya sa mukha, isang ngiti ang ibinigay nito sa akin. Ngiting nakakakilabot dahil mula ito sa kanya. I know what he was capable of and it makes me felt more uncomfortable.
"Charlotte Grandidge, I'm watching you." He said as if I'd done ridiculous thing. He left me shocked. I don't know what he's talking about.
I tried to gain my strength as he left me dumbfounded. Katulad ng mga nakaraan naming pagkikita walang pinagbago kung paano siya makaapekto sa pisikal na lakas ko. Parang unti-unting hinihigop ng kanyang existence ang aking lakas. Is it just because of his aura and presence or is it more than that?
Malalim na ang gabi pero hindi pa din ako makatulog kahit nagpa ikot-ikot na ako sa aking higaan gising na gising pa din ang diwa ko. Tahimik na ang paligid wala akong naririnig na kahit anong ingay maliban sa mga maliliit na insekto na naninirahan sa kagubatan sa likod ng academy. Bumangon ako para uminom ng tubig, sa hindi malamang dahilan pakiramdam ko may mali ngayong gabi parang may hindi tama... hanggang sa isang katok mula sa pinto ang biglang nagpakaba sa akin. Shit! Why I felt something not right?
"Charlotte, come with us." If I have a heart attack I would be in the infirmary right now. Louise and Violet was in front of my room with their bags, wearing their a rubberized cloth, the same with the training gear.
"What's with the two of you? Its midnight for Petes sake!" I said in frustration.
"Dress up Charlotte, you'll come with us." Violet said in a hurry and pushes me to my cabinet. They even get my bag pack and put some clothes and foods. I am confused, very confused that makes me stunned for a moment.
"Charlotte move, we don't have enough time." Louise handed me a pair of clothes it was a thick layered rubberized black pants like what they wearing and a long-sleeved top that is tightly woven that matched with my pants.
"What is happening? Where are we going?" I remained calm despite of the rampaged inside my chest.
"We'll explain later,  just put your clothes on. We have to hurry, they might on their way right now." And I do what they say, I wear the clothes they gave me and get my bag after they finished putting things inside my it without realizing what will happened to us that night.