Chapter 3
Life is precious. It’s the best thing God has given to us. So instead of cutting it, love it and live it to the fullest. Be thankful for the good life. May iba kasing mga taong gustong gusto pang mabuhay pero hindi na nila kaya, gustong gusto pa nilang i-enjoy ang buhay pero mahirap na.
I’m so thankful I’m still alive right now after what happened to me. I also learned a lesson. To not trust a guy you just knew through internet. That’s my mistake. I’m so desperate to find a guy who will love me to the point I didn’t think the negativity. I’m so determined to meet and see him that’s why I immediately fly here pero hindi ko man lang napa background check kung anong klaseng tao siya. I have the money pero hindi ko man lang nagamit sa kapakanan ko.
I search at the internet to find where’s the nearest and popular hotel here in Cebu. I find Marco Polo located at the Apas, Cebu City so I grab a taxi at nagpahatid doon. Nakarating ako agad at nagbayad.
Hila-hila ko ang maleta habang tinignan ang kabuoan ng building. This is so freaking big, expensive and nice. Nakakalulan ang ganda ng lobby, this is freaking nice. Nag check in agad ako at ibinagay sa ‘kin ang key card. I sat at the bed at napakalambot nito. I stared at the ceiling at nahiga sa kama. This day is so tiring. Kakadating ko pa nga lang anrami ng nangyari sa ‘kin. I close my eyes and dozed off to sleep, not minding my clothes.
Nakapaa ako habang nilalakbay namin ang kahabaan ng kalsada. Dala-dala ni Mama ang isang bag na may lamang mga damit ko. Umiiyak ako kasi kahit kinse anyos pa lang ako ay may muwang na ako sa mundo at alam na kung ano ang ibig sabihin nito.
"Ma, saan po tayo pupunta?"
Tinitigan ko si mama at may namuong luha sa gilid ng mga mata niya. Hindi niya sinagot ang tanong ko at hinila lang ako sa kamay. Patuloy kaming naglalakad hanggang sa makarating kami sa palengke. Alas sais na ng umaga at marami ng mga tao sa palengke. Tumigil kami sa paglalakad at ibinaba ni mama ang bag na dala niya.
"Aalis na kami papuntang Bohol, kulang ang aming pera para ipambili ng ticket. Ang nakayanan lang namin ay ang akin, sa papa mo, kay Marielle, Marie, Marina at Maya. Iniwan namin sa kabilang kanto ang Kuya Mark mo dahil nandoon ang kanyang mga kaibigan, si Marlo at Manro naman ay sumama sa mga barkada niya tapos ikaw wala ka namang kaibigan kaya rito ka na."
"M-Ma... Parang awa mo na... ‘Wag mo akong iwan dito. Isama niyo na lang po ako sa Bohol. Magpapakabait po ako promise..." Umiiyak na sabi ko.
Tinanggal niya ang mga kamay kong nakahawak sa braso niya.
"Hindi. Dito ka na. Napakarami niyong magkakapatid Maria! Hindi ko na kayo kayang buhayin lahat! Hirap na hirap na ako sa inyo kaya ikaw naman ang maawa sa ‘kin. Iiwan na kita rito."
"Anong kaibahan ko sa mga kapatid ko Ma? Bakit sa lahat ng babae ay ako lang ang maiiwan? Hindi naman po ako naging pabigat sa inyo..." Tuluyan na akong napaluhod at napahikbi.
Umiwas siya ng tingin at iwinaksi ang aking kamay. "Tumigil ka sa drama mo Maria. Ito na ang mga damit mo. Bahala ka na sa iyong buhay." Sabi niya at tumalikod.
Tuluyan na akong nanghina at napahiga sa gilid ng kalsada. Umiyak lang akong nakatanaw kay mama na tuluyan ng naglaho.
Napabalikwas ako at agad pinunasan ang noo sa sobrang pawis. I look at the Aircon and it’s open. It’s still seven thirty in the evening. Nakatulog ako ng higit tatlong oras lang. I striped off my clothes and enter the bathroom to freshen up. Hinayaan kung dumaloy ang tubig sa buong katawan ko. I close my eyes as I remember my dream. It’s been a month since I dreamed of those. Ngayon lang bumalik ang trauma ko, maybe because someone triggered it—the rapist.
What happened to my childhood brought trauma to me. Nasaktan ako ng sobra. How could my own parent leave me?
I let my tears fell and let myself cry again. I thought I’m already okay pero mali pala ako dahil nasasaktan pa rin ako sa t’wing naalala ang pag iwan niya sa ‘kin.
Lumabas ako sa banyo at tapis ang tuwalyang nakita ko rito. I look at myself in the mirror and take the blower para sa buhok ko. I put lotions at nagbihis ng self tie striped dress partnered with white shoes. I’m planning to do my vacation here alone since that Ryan the rapist deceived me.
Uunahin kung gagawin ngayon ay ang kumain sa baba ng hotel . I ordered my food and wine. I just waited for five minutes then the food came. I prayed before I started eating. The food here is also delicious. I take a picture of my food and take a selfie to post it in my Instagram since alam kung nag-aabang si Ate Annie ng update ko.
Hindi ako nagsising nakarating ako rito. This place is literally a heaven and maybe I can find my safe haven here. Ang pinagsisihin ko lang talaga ay ang pagiging tanga at uto-uto. I believe easily on him. Nandidiri ako sa t’wing naalala ang mga chat’s namin at ang mga ginawa niya sa hotel.
This is what I’m saying. I forgot to think before I click. Now I am facing the consequences of my impulsive action. My peaceful life just became chaotic.
I finished eating and paid the bill. I walk to the elevator at pinindot ang rooftop. I heard kapag nasa tuktok kana ay makikita mo ang kabuuan ng City. May nakasabay akong dalawang babae sa elevator. They smiled at me and I smiled shyly too. I don’t know how to interact with them so I just lean at the back and stared straightly.
"Hi! Taga dinhi ka? (Hi! Taga rito ka?)"
I look at the beautiful girl and she’s smiling at me. Tinuro ko ang sarili ko at gulat na tinitigan siya. I told you I am not used to this.
"Me? Ahh hindi po,"
Tumaas ang kilay niya at siniko ang katabi niya. "Girl unsa’y iyang giingon? (Girl anong sinabi niya?)." Tanong niya sa katabi niya.
My mouth dropped. Oh she can’t understand tagalog.
"Oh sorry. Abi kog kasabot kag tagalog, pasensiya na, (Akala ko nakakaintindi ka ng tagalog, pasensiya na)." Paghingi ko ng paumanhin.
The other girl smiled at me at inilahad ang kamay niya.
"I’m Neshie by the way and this is my bisdak friend, Ainah!"
"Hi Neshie and Ainah! I’m Isha by the way!"
"Taga saan ka ba Isha? At saka pasensiya ka na sa kaibigan ko ha? Pure bisayang dako kasi siya tapos hindi pa nakakapunta ng manila kaya minsan hirap siyang intindihin ang tagalog while me? I’m living at Manila at pa minsan-minsan ay nagbabakasyon dito sa Cebu." Neshie said.
"I’m from Leyte but I understand tagalog and english also bisaya kasi bisaya rin ang dialect namin,"
"Ahm hi! Naa pa ko! (Nandito pa ako!)."
Natawa kami sa turan ni Ainah. They’re also planning to go to rooftop so nagsabay na kami. We became friends constantly at kapag nag uusap kami ay bisaya lang para magkaintindihan. They are good actually. I didn’t expect na  ganito ang magiging buhay ko rito. Bunch of friendly people.
"Ahm Neshie!" I called her. "Can you take me a picture?" I asked shyly.
"Sure. Pose ka na." She said at kinuha ang phone ko para makunan na ako ng litrato.
We also did take a picture, kaming dalawa ni Ainah then kami namang dalawa ni Neshie, may picture rin kaming tatlo. Nagpag-alaman ko ring magkatabi lang pala kami ng hotel room.
"Hangtod kanus-a ka diri Isha? (Hanggang kailan ka rito Isha?)" Ainah ask.
"Wala pa ko kabalo. (Hindi ko pa alam.)" I said and shrugged.
I’m still enjoying and I still don’t want to go home.
"Hmm gusto mo sumama sa ‘min bukas? Maliligo kami sa Moalboal,"
Tumango ako agad sa sinabi ni Neshie. At least may kasama ako sa bakasyon na ‘to. Uninom lang kami ng wine at nag usap. Taga Lapu Lapu City pala si Ainah at sinamahan lang si Neshie rito. They’re best of friends since at the age of fifteen. Ka-inggit. Ako kasi nun ay walang naging kaibigan.
Bumaba na kami at bumalik sa hotel room ng mag bandang alas diyes ng gabi. Kailangan kasi naming matulog ng maaga dahil malayo pa ang biyahe bukas. Good thing I brought bikini.
"Goodnight!" I said and kiss their both cheeks. They also did it to me.
This day isn’t bad after all. May naging kaibigan ako slash travel buddy. I changed my clothes into nighties and remove my make up. I charged my phone and ready my bags. Tomorrow is another day to spend and I’m so excited with our Island hopping.
I strongly believe na kahit may masamang nangyari sa akin nang nakarating ako rito, may igaganda pa rin ang pagpunta ko rito. This place is a better place, a better place to unwind and leave all the bad thoughts behind.
Sometimes you just have to embrace the bad in you so you could realized better things ahead.