Flashback...
Alanganin man ang panahon ay tinuloy pa rin ni Penny ang lumabas ng bahay upang katagpuin si Henry. May sasabihin daw itong importante sa kanya at hindi matigil-tigil ang kaba sa dibdib niya. Umuulan at bahagyang malakas na ang hangin nang makababa siya ng jeep. Natagpuan naman niya ito sa waiting shed na wala ng tao at nakasuot ng yellow raincoat.
Bitbit ang payong na harang niya sa ulan ay tinungo niya ito. Sandali siyang nangamba nang maaninag ang seryusong mukha nito. Tumigil siya isang metro ang layo rito. Masyado bang importante ang sasabihin nito at gusto talaga siyang kausapin kahit may bagyo?
"Henry? May problema ba?" panimula niya, alanganin ang ngiti. Nag-iwas ito ng tingin at doon na naglaho ang ngiti ni Penelope. Humigpit ang hawak niya sa payong.
"I miss the old Penny." usal nito.
"A-ano?" Tila nanigas ang gilid ng mga labi niya. Pinigilan niya ang sariling magsalita. At manumbat. Old Penny? Nagbabago ang tao at kabilang na siya roon?
"Kung sino ka dati. I was— I'm sorry." It is the most cruel honest words she heard from his mouth. Mukhang nahihirapan ito sa sasabihin ito at hinahabi ang mga angkop na salitang sasabihin pero kailangan ba talagang maging angkop? Pareho lang naman iyon. Masasaktan pa rin si Penny.
"I'm breaking up with you."
"B-Bakit?"
Tinibayan na niya ang loob niya. Nitong nakaraang araw, nagkakalabuan na silang dalawa at wala na itong oras sa kanya. Kulang na lang mamalimos siya ng bonding time nilang dalawa. Kung hahantong lang naman sa ganito. Why not sabihin na lang niya ang saloobin niya? Aminin niya ang totoong unfair nga siya noong una dahil ito ang nag-effort. Kailangan ba talagang sukatin ang efforts ng isang tao?
"Dahil mas gusto mong si Hani ako? Ang idol mo? Ang babaeng hinahangaan mo dahil nasa kanya na ang lahat? O mas gusto mo si Kath na kapareho kong mahilig sa denim? Bakit, Henry? Malabo na ba ang similarities ko sa kanila? W-wag mo ring itanggi na nabanggit mo ang pangalan ni Hani nung nagkasakit ka. Ako ang girlfriend mo Henry pero ibang babae ang hinahanap mo. Masyado ba akong unfair sa'yo during our first months kasi ikaw lang 'yong nagmamahal ng mga oras na 'yon? Aminin mong hindi mo na sila nakita sa 'kin kaya ayaw mo na sa 'kin."
Nagulat ata ito sa outburst niya kaya matagal bago ito nakahuma. Dahil totoo ang pinagsasabi niya. Di na rin niya alintana na nababasa na siya ng ulan nang bitawan niya ang payong niya. Inilipad na rin iyon ng hangin. Wala na rin siyang pakialam kung nanlalabo ang mga mata niya sa mga luha niya.
"M-minahal kita." He was as if forcing those words and it pained Penny even more. Those words supposed to be make her happy but it pierced through her heart, hurting her.
"Tama na. Tama nang naging pantasya mo ako. Tama nang ako ang niligawan mo dahil kaya mo akong abutin. Hindi mo sila kayang abutin, Henry kaya ako ang pinili. Pinili mo lang." She was through with it. Ang siya na gustong-gusto nito.
Nagkasundo na namang magkita-kita ang mga former classmates niya noong highschool at sa pagkakataong ito ay hindi na siya puwedeng mag-alibi na hindi pupunta. Tapos na rin kasi ang sem at ilang beses na siyang missing-in-action sa gathering ng mga ito. May pagka-sadista talaga ang mga ito kahit alam na ng mga itong wala na sila ni Henry.
Sa isang kainan malapit sa Fuente Circle nagtipon-tipon ang mga ito at kaagad naman niyang naspott-an ang mga ito sa ingay ng mga ito. Kinayawan siya ng isang kaklase niya nang makita siya nito. Na-conscious tuloy siya bigla nang maglingunan ang lahat sa kanya kabilang na roon si Henry. Ni hindi ito nagulat pagdating niya at mukhang masaya pa katabi si Kath. Huminga siya nang malalim at pumeke ng malawak na ngiti.
"Hi, napatagal lang ako. May hinapit lang ako sa uni." Pagkaupo niya ay tununog ang cellphone niya bagay na may nag-text sa kanya. Ngumiti muna siya sa mga ito bago iyon binuksan.
"Akala ko hindi ka na naman makakarating. Alam mo na." makahulugang sambit ni Therese sa kanya na tinapunan pa ng tingin si Henry na uminom lang ng tubig. Isa pa ito, parang nananadya pa. Lihim lang siyang napairap
.
From: Riley
Reresbak na ba ako? Sunduin na ba kita?
Bago pa silang magkakilala ni Riley simula nang ikuwento niya rito ang tungkol sa kuwento nila ni Henry at kung paano iyon nagtapos.
To: Riley
Katabi niya yung first crush niya. Mukhang close na silang dalawa.
From: Riley
Selos ka?
Mukhang nahawa na siya sa pagsinghal ni Riley. Ibinaba na lang niya ang phone niya'y uminom ng tubig. Parang naging tuyo ang lalamunan niya nang makita ang pasimpleng paghawak ni Kath sa braso ni Henry na tatawa-tawa lang.
"Kumusta ka na, Pen? May bagong lovelife na ba?" tanong ni PJ sa kanya, boyfriend ni Therese. Binigyan siya ng simpatiyang tingin ni Willy, ang nag-iisang taong kumampi sa kanya noon sa break-up nilang dalawa ni Henry.
"Naku, wala." Di na niya sasabihing may dalawang nagpapalipad-hangin sa kanya sa Engineering Department kung saan siya kabilang. "Abala ako sa pagme-memorize ng compounds at chemicals para sa lovelife na 'yan. Sakit lang 'yan sa ulo." dugtong pa niya na ikinangiwi ng mga ito.
Akmang magsasalita si Henry pero pinigilan lang ni Kath. Lihim na tumaas ang kilay niya. Nabuwisit siya, hindi nagselos. Kung sana'y si Kath na lang ang niligawan nito. Nag-aaral kasi sa isang university ang mga ito at pareho pa ng kurso na kinuha. Naglakas-loob siyang tanungin si Kath. "Kailan pa kayo naging malapit? Sorry, mali yata pagkakapili ko ng mga salita. Halos hindi mo na kasi kibuin noon si Henry e patay na patay 'yan sa 'yo."
Biglang nagkaroon ng nakakabinging katahimikan.
Ngayon lang niya napagtanto kung gaano siya kagalit kay Henry. Ngayon lang nagsink-in sa kanya ang lahat. Sa gilid ng mga mata niya, nakita niyang napangisi lang si Willy, aliw na aliw sa magaganap na eksena.
"We are study bud. I was sorry, hindi ko siya pinapansin noong highschool. Girlfriend ka niya, di ba? Respeto na rin."
Mas maganda nga ito sa kanya, matalino at mas matino pero mas magaling pa rin siya rito sa Science.
"You knew that when you were on? Na gusto niya ako? It must be painful for you." patuyang sambit nito na ikinalitaw yata ng invisible ugat niya sa noo.
Inawat ito ni Therese, napailing-iling na lang. Dumbfounded naman si Henry, hindi alam kung paano lulusutan ang sitwasyon na iyon. Hindi na siya nakatiis at biglang tumayo. She felt like a tiger now ready to pounce her prey.
"Yes." Tumingin siya kay Henry.
"And coward enough to court you so he courted me instead?" She rolled her eyes. Anumang sandali, maiiyak na talaga siya sa galit. Tumingin siya sa mga kaibigan niya. Noon. Si Willy lang naman talaga ang totoong kaibigan niya roon dahil ito lang ang hindi pinagtatawanan ang kamiserablehan niya sa buhay.
"Stop contacting me from now on. Masaya lang naman kayo dahil may nasasaktang tao. You feel good when somebody is being miserable. Kay Henry lang naman talaga kayo naniniwala. Hindi sa 'kin. Except for Willy, magkita na lang tayo sa susunod na tayo lang. Hindi ko na kayang makipagkaibigan sa mga taong kagaya ninyo."
Napatayo na si Therese. Hinawakan lang ito sa braso ni Mae na masama na ang tingin sa kanya. "Kung hindi ka lang girlfriend ni Henry. Hindi ka namin mapagtitiisan. Pinaplastik mo na kami simula pa lang kaya ganoon rin ang trato namin sa 'yo."
Nanubig ang mga mata ni Penny, hindi namalayang may papalapit na motorsiklo sa gawi nila. Natigilan ang mga so-called friends niya sa pagsulpot ng kung sino. Napalingon tuloy siya sa likod niya't napasinghap nang alisin ng rider ang helmet nito. His long legs were in sight, eyebrows furrowed and his eyes screamed anger when he saw her pained face.
"You don't deserve to be friends with Penny. You'll never know how refreshing her personality is."
Naningkit ang mga mata nito sa nakatayo na si Henry. Kung naiintimidate man ang huli sa pagiging matangkad, wala na siyang pakialam roon. "You were never be her protector. She doesn't deserve to be loved by you and sees her in another girl you like." Dumako ang mga mata nito sa katabing si Kath na napanganga lang.
"Riley." ngawa niya't tumakbo palapit rito. Nagulat yata ito sa biglang pagdamba niya rito. "Tapos na. Last na talaga ito." Para siyang batang naghahanap ng kakampi. Ng Kuya na pro-protekta sa kanya. Sa harap ng lahat ay binuhat siya nito at pinasakay sa motorsiklo nito.
Kung paano nito nalaman kung nasaan ang kainan na iyon ay hindi niya alam. He might have his ways too. Ito na rin ang nagsuot ng helmet niya.
"Akala ko ba, wala siyang boyfriend?" rinig niyang sambit ni Mae.
"Alis na ako. Last ko na rin 'to, guys. Wala na si Penny e. Tama nga siya, hindi deserve ni Penny ang mga kaibigang masaya pa na nasasaktan siya. Nawalan na rin ako ng gana.
D'yan na kayo." rinig niyang sabi ni Willy.
Nakita niyang kinawayan siya ni Willy, nakangiti at may relief sa mga mata.
"Hanggang sa muli, Pen!"
Kinawayan niya ito pabalik, nakangiting hilam ang luha sa mga mata. Nagulat pa siya nang ipulupot ni Riley ang mga braso niya sa beywang nito. Naitago niya ang ngiti niya nang makita sa gilid ng mga mata kung paano manggigil si Henry sa hawak nitong aluminum soda at hindi iyon nagustuhan ni Kath.
"Pretend that we're a thing." Riley whispered. "Mukhang nagseselos ang ex mo kahit nandiyan 'yung bago niya ata."
Napangiti na lang si Penelope. Parang inutos lang nito na kumain siya ng kendi. Hindi rin siya naasiwa sa sinabi nito. "Gagi ka? Bahala siyang mabuang sa kakaisip. Saan ba tayo?"
"Gusto mo sa Seaside?"
"Call."
At iniwan nilang nakanganga ang lahat doon. It felt good to be free from those toxic friends, specially when she confronted it bravely. Good thing, may rumesbak sa kanya at si Riley iyon.
『End of Chapter 2』