Welcome again to the story:) Hope you'll like to read it till the end...
Disclaimer:
Ang mga nakasulat rito ay kathang isip lamang ng manunulat, ang mga pangalan, lugar at mga pangyayari ay katahang-isip lamang.
Pliagrism is a crime...
Enjoy!<(￣︶￣)>
Chapter 1.
Daves POV.
Ilang siglo na ang lumilipas at hindi ko pa rin siya mahanap, sinuyod ko na ang buong mundo ngunit hindi ko pa rin siya mahagilap. Ang akala ko ba makikita ko siya ulit? Nagsinungaling ba si Nie nang sabihin niya 'yon?
Simula nang mawala si Jannelle, hindi ako nawalan ng pag-asang umasa. Umaasa ako sa sinabi ni Nie na nakatira o nakatayo lang kami sa iisang mundo at may magkaiba ang dugo at magkikita kaming muli sa tamang panahon.
Pero kailan?
Kailan ko siya makikita?
Hindi ba puwedeng ngayon?
Nasa opisina lang ako, naka-upo habang iniisip kung paano ko mahahap si Jannelle.
Habang nag-iisip may biglang kumatok sa pinto...
"Dave?" Pagkukumpirma nito habang kumakatok.
Hindi ko iyon sinagot at hinayaan itong pumasok. Pagkapasok nito ay nakita ko ang mga papel na hawak niya.
"This is the recent sales, Dave." Usal nito at inilapag sa desk ko ang mga papel na hawak niya.
"Mmm..." Tugon ko.
"Wala ka bang itatanong?" Takang tanong nito sa akin.
"Gusto mo bang may itanong ako sa 'yo?" Seryosong saad ko.
"Nakadepende sa 'yo," saad naman nito.
"Get out," malumanay ngunit ma-awtoridad na sambit ko.
Lumabas naman agad ito, habang ako naman ay walang pake-alam.
Tiningnan ko lang ang papel at alam ko namang malakas pa rin ang negosyo kaya hindi ko na kailangan pang tingnan 'yan, tsk!
Vampires and warewolves are now collided, I also think if can someone or race can beat our powerful group...
Ilang taon na ang lumipas, mga taong nakipagsabayan din kami sa mga tao, dahil do'n nakapagpatayo kami nang kompanya. The Vamware Inc. we started with a small, with a single discount store and the simple idea of selling more for less. Each week, approximately 3 million customers and members visit approximately 12,000 stores and clubs under 50 banners in 26 countries and eCommerce websites. With fiscal year 2021 revenue of $1,000 billion, Vamware didn't employ human in the company but will employ humans in an organization but it still depends. We can know what they think because we can easily read their minds, so they should not dare.
We didn't need people to serve us who could be ruined by our race because we had divided the rest of us, and we had the strength and power to do so. Many asked but they seems afraid, and they should be afraid. But we should use them to make our company grow.
Kapag sumasapit ang gabi, do'n pa lang namin nagagawa ang mga bagay na gusto naming gawin dahil gaya nang dati, hindi kami puwedeng ma-arawan.
At kada gabi rin sinusuyod ko ang iba't ibang bansa at nagbabakasakaling makita ko siya.
Pinuntahan ko ang iba't ibang bansa using alphabetical order. Una kong pinuntahan ang Afghanistan na may 652,860 km ang area of land. Bangladesh na may 130,170 km ang area of land. At iba pa...
Ilang oras pa ang nakalipas ng makita ko na ang kabilugan ng buwan. Agad akong lumabas ng opisina kaso nakita ko si Yuri na nasa tapat ng pinto.
"What do you need?" Seryosong tanong ko
"Inaabangan ka," sagot nito.
"Bakit?" Seryoso kong tanong.
"Hindi ka ba napapagod?" Seryosong tanong ng kapatid ko.
"What are you talking about," patay malis'ya kong saad.
"Kung hindi ka pa napapagod, ako... Pagod na pagod na akong nakikita kang ganiyan, kuya," saad nito.
"Huwag kang mapagod ng dahil sa 'kin Yuri, kaya ko ang sarili ko at alam ko ang ginagawa ko," tugon ko rito sabay alis.
Hindi pa ba siya nasanay sa 'kin? Tsk!
Sunod kong pinuntahan ang Canada, nagbabakasakaling makita ko si Jannelle.
Nang may biglang maalala...
Flashback...
I fastly run and there I see a woman, so I fastly grab her arms.
"Who are you?" I angrily asked.
"I'm Jannelle, c-can you put down my arms? It hurts, " she answered.
I don't follow what she ordered and still holding her arms that she could feel pain.
"Where do you from?"
"Philippines." Is she making a joke with me? There's no place here named Philippines.
"Are you joking me?"
"Nagtanong ka pa kung 'di ka maniniwala?" she sarcastically said.
End of Flashback.
Arghh... Stupid!
Bakit ko nga nililibot ang mundo kung p'wede ko naman siyang hanapin sa mismong bansang tinitirha ko?
Arghh, I'm too stupid!
Bakit ko nga piniling dito mag-stay? Arghh where's the h*ll is my brain?
I took the long way going home, at nasayang ang oras ko dahil sa kabobohan ko...
Pagka-uwi ay wala na akong magagawa kung hindi ang ipagpabukas ang paghahanap. Nagpahinga na lamang ako, at hinintay na maramdaman ang pagsikat ng araw...
"D-dave..." Usal ni Jannelle.
"J-ja..." Tugon ko.
Nakikita ko si Jannelle na malayo sa akin ng ilang dipa. Tinakbo ko ang daan para lumapit sa kaniya ngunit sa bawat hakbang ko ay para siyang lumalayo, bakit siya lumalayo?
Habang patuloy kong tinatakbo ang daan ay biglang dumaloy sa katawan niya ang dugo, para bang naliligo siya sa kaniyang sariling dugo at do'n naalala ko na naman ang pagkawala niya...
"This is my fault," sisi ko sa aking sarili.
"J-ja..." Saad ko.
"Ja!" Sigaw ko.
Pagmulat ng mata ko ay naramdaman ko ang nagpapawis kong mukha na kasabay niyon ang aking paghingal, habang may dumadaloy na luha sa aking mga mata.
Hindi ko rin namalayan ang sarili kong nananaginip...
Bawat araw, 'yon ang panaginip ko, at bawat araw ding hindi ko namamalayang nananaginip ako.
Kailan ba kita makikitang muli Jannelle?
Napa-upo na lamang ako sa kama ko, tinanaw ko ang liwanag na nakatabon sa bintana. Nakita ko ang sikat ng araw na nakapagpasakit sa mga mata ko. Ngunit sa kagustuhan kong pagmasdan iyon ay pinili kong manatili sa pagtitig dito nang ilang segundo.
Isa sa mga gusto kong gawin ay ang makita ang araw, nang walang pag-aalinlangan, nang sa gan'on malalaman kong mahaba ang oras ko sa isang buong araw ng buhay ko. Nang sa gan'on ay marami akong magawa...
Tumayo na ako at nagbihis, wala akong balak na pumasok ngayon dahil nga may araw, hindi ako makakapunta sa kompanya dahil sa araw, at dahil hindi ako dumeretso sa kompanya, kasi imbes na ro'n ako pumunta ay mukhang gumalaw ang sarili kong mga paa, dahilan para rito ako magpalipas ng buong araw...
Lumalala na yata ang kabobohan ko!
Hahayst...
Dapat kong maagapan ito bago pa lumala, hindi ito magandang pangitain.
Kumuha na lamang ako nang mga librong babasahin at doon ko itinuon ang buong atensyon ko...