Top's Point Of View
Siguro naman kilala nyo na ako? Yes, cold akong tao pero hindi sa lahat, Pinipili ko rin naman sila. Just like the person na hindi nang-iiwan tulad ng ex mo na pinangakuan ka na hindi ka iiwan, pero nasan na? HAHAHAHH.
Nagtataka ba kayo kung bakit galit nagalit ako kay Pola? Do you really want me to tell you why?
But before that I will introduced myself first, just a brief don't worry, hindi ko sasayangin ang oras nyo. Hindi tulad ng ibang pakilala ng napakahaba, iiwan ka rin naman pala.
I am Top for short, well, do you want to know my real name? It's kinda wierd pero kung mapilit kayo, edi go! My full name is Theodore Oliver Philip Jackson. Hindi ko rin alam kung bakit ganyan ang pinangalan sakin ng parents ko, ang iba ay tinatawag akong Philip or Theo but i prefer the Top para less hassle for everyone.
My mom wants to call me Theodore as in full, but my dad is calling me Top as usual, pati mga kapatid ko ay Kuya Top lang ang tawag sakin, except to the girl I really love.
She always called me by my second name which Oliver, she loves to say my name everytime na magkikita kami, and hindi ko alam kung bakit nya nakalimutan yun.
So balik na tayo sa pagpapakilala ko, I am 20 years old and 3rd year college and baka mag excellerate dahil sa sobra ko dawng talino, maybe at the second sem ay maging 4th year na ako agad.
I really love old songs like what she like, she's the one who influenced and introduced music to me, At first I am not fan of music but because she insist to teach me, I made it.
So back to the present, nakatingin sakin lahat nang sabihin ko sa mga tropa ko na ako na ang magbibigay pero I didnt do. Akala nya ganun lang kadaling ibigay ang panyo na ito? As if na ibibigay ko agad nang walang malamang dahilan.
"You miss it somewhere else, so find that piece of shit not here!" pagkasabi ko ng 'piece of shit' ay nagulat ako nang sobra because I didnt feel my cheeks. Parang nasampal ako ng napalakas at napakabigat na kamay dahil sa sorbrang manhid.
"D-don't say t-that again!!" may galit sa mga mata ni Pola na first time kong makita in my intire life. Kahit sila Lavander ay gulat na gulaat habang si Purple ay nakahawak sa pisngi na animoy sya ang nakaramdam ng pagsampal nito, subukan ko kaya sa kanya.
"A-ahhh, d-did you just slapped me?" tanong ko sa kanya na hindi makapaniwala.
"H-hoy! tumigil na kayo! you should not fight here." sabi ni Lavander kaya napatingin kaming lahat sa kanya.
Tumingin sakin si Pola at nanlaki ang mata nya dahil siguro sa ginawa nya. Hindi sya mapakali.
"S-sorry." after what she said ay nagmamadali syang lumabas na nakahawak sa ulo nya.
Sumunod naman si Rocky sa kanya at inalalayan sya sa paglalakad.
Sya pa may ganang gumanon e sya naman ang nanakit ng una? right? Bigla bigla  syang mananampal nang walang dahilan and I just cursed at her scarf.
Bakit ba napaka importante ng panyong to sa kanya? Ano bang meron dito?
"Masakit pa rin ba pre?" tanong ni Purple kaya tiningnan ko sya ng malamig at sumagot.
"Ikaw kaya sampalin? Tingnan natin kung hindi yan mamaga kinabukasan." sabi ko na medyo nagpalayo sa kanya at tumingin sakin na hindi makapaniwala.
"Bakit mo yun ginawa?" tanong ni Lavander na nakakunot ang noo.
I need to think of excuse dahil kapag hindi accurate, hahalungkatin nya ito deeper and ayaw na ayaw ko yung mangyari.
"Huh? ang alin? Ang itago to? Bakit?" nagtataka kong balik tanong sa kanya.
Napaka affected nya? Ngayon lang ba sya nakakita ng babaeng umiyak maliban sa kapatid nya?
"Grabe yung sampal nya sayo, alam ko kung gano yun kalakas, ganyan din ako sa mga kafling ko kapag hindi nila ako tinatantanan e." pagmamalaki ni Violet samin na dahilan para batukan sya ng kapatid nya.
"Alam mo, andami nang nangyari sa araw na to pero ikaw puro ka parin kahambugan." sabi nitoo sa kapatid at nakabusangot na ngayon.
"Wag na wag lang malalaman ni Kath to kundi patay tayong lahat sa kanya." sabi ni Lavander habang naglilipit ng gamit at inilagay sa balikat ang bag nya.
"Mauna na ako sa inyo, hahanap pa ako ng officers na handang magvolunteer para sa election next week." pag-iiba ng usapan ni Lavander.
"Next week? agad agad? bakit napaaga ata?" tanong ni Paolo na nakabawi na sa pagkatulala.
"Yun sabi ni Tito at ni Sir Sydney sakin, aagahan din daw kasi ang festival." sagot ni Lavander kaya nagsipagtanong naman yung iba.
Nang makalabas na si Lavander ay napatingin ulit sila sakin.
"Halatang magtataka yun si Kath sa friday kasi napaka awkward ng feeling." sabi naman ni Violet.
"Edi wag natin ipahalata sa kanya na may nangyari." sabi ko at niligpit din ang kinalkal ni Pola.
Yun ang pinaka ayaw ko na ginagawa sa personal things ko, gagalawin tapos hindi ibabalik sa tama.
Nauna na akong lumabas sa kanila without looking back and saying goodbye.
Uuwi na lang ako sa bahay at magpapahinga para may lakas ako bukas at nasa kondisyon ang boses ko para sa cover namin ng Max na yun.
Habang nagmamaneho ako ay biglang nagring ang cellphone ko kaya sinagot ko rin at hinintay kong magsalita ang nasa kabilang linya.
"Son? Nasan ka?" it's my mom. Kapag sa call ay hindi nya ako tinatawag ng Theodore but she called me son. Weird diba? Kahit ako nagtataka rin sa inaakto ng mommy ko.
"Yes Mom? pauwi na po ako." sabi ko habang tinatapat ang yelo na binili ko sa canteen kanina para hindi masyadong halata ni Mom yung pula ng pisngi ko na gawa ng babaeng yun.
After what she did sya pa may ganang gumanyan sakin.
"Nandito na ang ate mo dala ang kambal, hinahanap ka nila." sabi ni Mom kaya kumunot ang noo ko.
"Hinahanap ako? bakit daw?" tanong ko ulit habang binilisan ang pagmamaneho para makarating agad ako sa bahay.
Kahit papaano namimiss ko rin yung kambal na tuwing nandyan ay lagi ko dinadala sa SM para makapaglaro at binibilhan ko rin ng mga laruan at damit kung minsan.
Nang makapasok na ako ng village namin ay napatingin ako sa playground and may nakita akong babaeng nakaupo sa swing. Hindi ko maaninag ng maayos ang mukha nya kasi nakajacket pa tapos nakayuko.
Hindi ko na lang pinansin at nang malapit na ako sa bahay ay nakita ko na yung gate namin at nakita ko rin yung sasakyan ni Kuya at ni Ate na magkatabi na nakapark.
Nang mapasok ko na yung sasakyan ay niligpit ko na yung yelo na natuyo at inilagay sa bag yung scarf na nasa bulsa ko kanina.
Nang pagbaba ko ay pumasok na ako ng pinto at  binati ako ng mga katulong na isang ngiti lang ang sinagot ko. Hindi naman talaga ako namamansin pero hindi ko alam kung bakit ko sila pinansin.
"Mom? Im home!" sigaw ko at narinig kong may kumalampag sa 2nd floor at nang tumingala ako ay nakita ko ang kambal na nanlalaki ang mata at nag-uunahan silang bumaba at parehong pareho ang damit na tumakbo papunta sakin.
Kahit lagi ko na silang nakikita ay medyo nalilito parin ako sa kanila kung sino ang nauna at sino ang bunso.
"Titooo!!! we mish you!" sabi ng pamangkin ko at yumakap sa binti ko.
Lumuhod ako sa harap nila para mayakap nila ako.
"I miss you too babies! kumain na ba kayo??" tanong ko sa kanila na hinalikan ang noo.
"Opo, Mama already fed us our favorite cookies!" sigaw naman ng isang kambal.
"Nandyan ka na pala." napatingin ako sa taas at nakita kong pababa si Kuya Peter na nakaakbay kay Ate habang nakangiti.
"May favor kami ng ate mo." sabi ni Kuya at napatingin ako sa ate ko na tumango at sumanga-ayon sa sinabi ni kuya.
"Mamaya na lang, kakain muna ako." sabi ko at binuhat ang kambal.
"Kakain na rin kami, kakaalis lang pala nila Mom and Dad, magkikita ata sila ng parents nya." napatingin ako sa sinabi nya.
Parents? Ni?
"Parents nino?" tanong ko sa kanya at nagkatinginan silang mag-asawa at umiliing si Kuya.
"A-ah, wala, kain na muna tayo." medyo nagtataka ako sa inaasal ng mga to ah.
Nang makarating na kami sa kusina ay nakita ko sila manang na naghahanda habang kasama nya yung pamangkin nya na kasing edad lang namin.
I already told Mom and Dad na wag na wag silang kukuha ng batang katulong kasi may kaartehan pa sa katawan ang mga to, they still have something they want to have.
Nang makaupo na kami ay napatingin ako sa pamangkin ni manang na sobrang iksi ng damit.
Napatingin ako kay kuya Peter at kinalabit si  Ate at tumingin sakin.
"Akala ko ba 'bawal ang batang katulong dito?' anong meron?" tanong ko sakanya.
Pano naman kasi, si ate ang namimili ng mga katulong dito sa bahay e parati naman silang wala.
"Ewan, I just saw her name sa table ko e, I dont know kung pano sya nakapasok."sabi ni Ate habang sinasalinan si Kuya ng kanin sa plato nito.
"Napaka iksi naman ng uniform na pinapasuot mo." sabi ko at nagsimula na ring magsandok para sa sarili ko.
Medyo kinakabahan pa ako sa sasabihin nilang favor and sana naman kayanin ko para iwas sa disappointment kay ate.
Nang matapos na kaming kumain ay kumuha ako ng cookies na alam kong si Mommy ang nagbake.
Kung hinahanap nyo ang kambal, they already sleeping. Hindi hinahayaan ni ate na hindi matutulog ng maaga ang mga anak nya.
"Are you ready for the favor we want you to do for us?" sabi ni ate na nagpadagdag sa kaba ko.
"Make sure I can do it unless hindi ako papayag sa favor nyo." sabi ko sa kanila bago sumubo ng isang cookies na nasa plato ko.
"We know that you can do it." sabi nila at umupo sa tapat ko.
"Spill it out." sabi ko bago huminga ng malalim at sabay silang mag-asawa.
"Your creeping me out !" pag-amin ko sa kanila na nagpangisi kay ate at nagpatawa kay kuya.
"We want you to pretend as the secretary ng company." sabi ni ate na nagpalaki sa mata ko.
Ako??!! secretary???! the fuck?!!
"H-ha?! ako? Why? Atsaka hindi ko kayang gawin ang trabaho ng isang secretary, ni hindi nga yun ang posisyon ko sa kahit na anong club sa scholl e." sabi ko sa kanila habang natatawa sa sinasabi nila.
"We want you to pretend for just 2 months." sabi naman ni kuya.
"Why?" yan lang ang nasabi ko.
Bakit nga ba? unless may something na hindi nila kayang sabihin?
"We recieved alot of death threats galing sa dati nating ka business partner, and Mom and Dad refuses their offer for the third time, so they told us that they will get revenge for not accepting their offer." sabi ni ate.
Nanatili akong tahimik at hinihintay na masagot ang tanong ko.
"So we decided to let you handle the company for 2 months, kailangan ko rin naman kasing malaman at gumagawa na kami ng paraan ng kuya mo para matapos na to." sabi ni ate.
"And?" sabi ko, kailangan may kapalit ang gagawin ko.
"And the exchange for doing the favor is I will give the beach that is located in Palawan, we will give it to you and sayo namin ipapangalan." sabi ni ate na nagpalaki ng mata ko.
For real??! napatingin ako sa kanila na nanlalaki ang mata.
"For real? Walang bawian?" sabi ko at napatayo sa upuan ko.
Tumango sila at inilahad ang kamay sa harap ko, kumunot noo ako sa kanila.
"Yun lang? So basic naman." sabi ko.
Napaka basic naman kung pagiging secretary, tamang pagllista ng mga meetings ng CEO lang ang gagawin ko at sasama kung saan pupunta ang President.
"You need to be at President's side everytime, and we know that will be difficult for you." sabi ni ate na nagpakunot sa noo ko.
"Difficult? why??" hindi nila sinagot ang tanong ko.
"You'll see, but next month pa naman yun so, makakapagready ka pa for your self." sabi ni ate at inilahad ulit yung kamay na nya parang kailangan ay makipag deal ako sa kanya.
Inabot ko ang kamay ko at sinabing payag ako sa plano nya.
Nang makalabas na sila ng kwarto ko ay hinalungkat ko ulit ang bag ko at nakita ko ang scarf kaya kinuha ko ulit to.
"Why are you so affected?" kausap ko sa sarili ko habang nakatingin sa panyo.
Nilagay ko sa drawer ko at pinatay ang lamp na nasa gilid at handa na ring matulog dahil maaga pa ang pasok ko bukas.
Third Person's Point Of View
Nagmamaneho si Mr. Jackson kasama ang kanyang asawa papunta sa isang magarang restaurant at naghanda para pumasok.
"Do you think papayag ang anak natin sa favor sa kanya ng ate nya? We know that Top don't like being at the company." sabi ng babae sa kanyang asawa.
Hinawakan nito ang kamay at hinalikan bago pinatay ang engine ng sasakyan.
"We should trust our son for this." yun na lang ang nasabi ni Mr. Jackson.
Lumabas ang mag-asawa at pumasok sa isang fancy restaurant at inilibot ang tingin sa loob at tumigil ito nang makita nila ang mag-asawa na kumakaway sa kanila nang nakangiti.
Nang makalapit na sila ay inaya sila nitong maupo at umorder ng pagkain.
"Did you already talk to your child?" tanong ni Mr. Jackson sa kausap.
"We are planning to tell, but we need time for that." kumunot ang noo ni Mr. Jackson.
"Why? not ready or afraid to tell?" tanong ni Mrs. Jackson sa kanila kaya sakanya naman nakatuon ang atensyon ng mag-asawa.
"Galing lang sya sa coma and she can't remember anything in the past, so we can't tell her about the past pa." sabi ng nanay nito na halatang alalang alala.
"What? What are you saying?" tanong ng lalaki at hindi sya pinansin ng mag-asawa.
"We need to hurry, kinausap ko na rin si Cedrick about sa company nya and he's planning to tell his artist, including your child." sabi ni Mr. Jackson kaya napatango ang mag-asawa sa kanya.
"We will give you an update if we already told our daughter about the case." sabi ng babae at tumayo at isinabit ang bag sa balikat nito at nagsuot ng coat.
"We need to go." sabi ng lalaki at naglakad na sila palabas ng restaurant.
Hindi mapakali si Paoleen at naglalakad sya sa loob ng kwarto nya habang ngumunguya ng marshmallow.
"I need to find it, i really need." yun ang sinabi nya sa sarili bago humiga sa kama at pinilit matulog ng payapa.
Pero bago sa makatulog ng tuluyan ay bumukas ang pinto ng kwarto nya at iniluwa nito ang kanyang ina na nakatingin sa kanya habang may dalang capsule na laging pinapainom sa kanya tuwing gabi.
"Honey, you need to drink this para mas lalong gumaan ang pakiramdam at tulog mo." sabi ng ina na naupo sa dulo ng kama nya at inabot sa kanya ang baso ng tubig at capsule.
"Do I really need to drink this Mom? Sumasakit ang ulo tuwing umaga e." sabi nito sa ina.
"Yes honey, I know that because isa rin akong doctor like what you want to be." kumunot ang noo nito dahil sa sinabi ng ina nito.
"What i want to be? Being an artist is what i really want to be diba mommy like what you told me nung kakagising ko lang sa hospital?" sabi nito na nakakunot ang noo.
Nanlaki ang mata ng ina habang pilit ipahawak sa kanya ang baso ng tubig.
"A-ah, your right, that's why you can sing diba?" sabi ng iba na nagpangiti sa kanya at ininom ang capsule.
'Sorry Honey for what we did' ito ang tumatakbo sa utak ng ina habang tinitigan ang anak na mahimbing na natutulog.
"Mas safe ba ang anak mo sa capsule na pinapainom mo sa kanya?" tanong ng asawa na nagbabasa ng libro.
"We don't have a choice, That is the only thing to keep everything as a secret." sabi nito at nagulat ang asawa dahil bigla itong umiyak at naupo sa kama.
"I almost spill what we hide for almost a year." tumitig ang asawa sa kanya at hinihintay syang magsalita.
"I told her that she want to be a doctor like me that she always told me when she was a kid, and nako konsensya ako sa ginagawa natin kapalit ng kaligayahan nya." sabi nito sa asawa na nagpapatahan sa kanya.
"We just need enough time and kailangan natin ng maraming lakas para masabi sa kanya lahat ng ginawa natin." sabi ng asawa nito habang pinapatahan.
Her Point Of View
It's been a year since we met and now your awake, I can't wait to see you soon.
"Babe, Let's go, are you okay?" he hold my cheeks and kiss my forehead.
This kind of feeling that I've wanted you to do. Ito yung mga bagay na gusto kong gawin mo pero hindi mo mabigay sakin.
"I'm fine, siguro kailangan ko lang talaga ng konting pahinga." sabi ko sa kanya na may paawang mata.
"You really look so innocent, my lady." 'that endearment is the one I like the most.
"Am I?" natatawa kong tanong sa kanya.
Behind this smile and laugh, there's something in return, and I am ready to face the consequences for what I did, oh, WE did.
"Next next month, we need to go back in the Philippines." napatingin ako sa kanya.
"You need to face it, ito ang gusto mong mangyari kaya panindigan natin to ng magkasama." sabi nito habang hinalikan ang kamaay ko.
"Mommy!!" napatingin kami sa tumawag sakin and I saw my sons running towards us.
"What's the matter baby?" niyakap ko sya at yumapos naman ang isa sa leeg ko.
"We saw you in youtube kanina mommy" sabi ng anak ko habang nilalaro ang buhok ko.
Nagkatinginan kami and we knew it, that everything we did is coming.
Wait for me.
_____._____