"OH, SHIT! I'm gonna be late because of this traffic! Argh!" Kiera muttered as she gripped her car's steering wheel.
This was her first day and yet, here she was, trying to calm herself to endure the heavy jammed route in front of her.
Kiera glanced at her silver metal wrist watch on her left arm while resting her elbow on her car's open window.
Her right hand was still maneuvering when at last, the vehicles started to move. She did some overtake and then when she was given the chance to get her high speed, she stepped on the gas and drove safely.
Not long after when Kiera reached her destination. The guard opened the gate after showing him her ID and driver's license and she parked her car slowly.
She looked at her wrist watch again.
Shit! 15 minutes to go!
Kaagad na pinatay niya ang makina ng sasakyan at nagsimulang kunin ang gamit niya sa backseat.
She hurriedly opened the door on the driver's side and came out, checking her face in the rearview mirror.
Unang araw at heto siya, nagmamadali at pinagpapawisan, 'di pa man nasisimulan ang araw ng klase niya.
Kiera walked as fast as she could, even if she was in her 3-inched high-heeled shoes!
Pansin niyang wala ng tao sa hall na kaniyang nadaanan, kung mayroon man, ibang departamento naman ito.
10 minutes left! Damn!
Humahangos na tinungo niya ang building ng Accountancy, Business and Management. Limang palapag ito at nasisiguro niyang mananakit ang paa niya dahil sa magiging akyat-panaog na magaganap sa mga sandaling iyon.
Her room was located in the third floor. If she remembered it correctly, her schedule stated BSBA 1-3A or more like (3rd floor, 1st room.) Her room was the first one because the labels of every room was A to E wherein every floor have 5 rooms each.
Wala na siyang sinayang na oras at kaagad na nagsimulang tahakin ang hagdan. Lakad-takbo na ang ginawa niya kahit na mataas ang takong na suot dahil wala siyang ibang pwedeng sisihin maliban sa unibersidad na pinapasukan dahil mandatory ito.
Wala siyang ibang maisip kundi ang hagdang tinatahak at kung nasa klase na ba ang magiging unang propesor niya.
Who knows what will happen if she's going to be late, right? Nasa kolehiyo na siya, hindi rason ang traffic kapag late!
She quickly stared at her watch again for the third time. "5 minutes left, oh shit, I'm doomed."
Mas lalo niyang binilisan ng makatapak siya sa ikalawang palapag. Hinihingal man, nagpatuloy pa din siya sa paghakbang hanggang sa makarating siya sa sadyang palapag.
Wala na sa isip niya kung pinagtitinginan siya ng ibang estudyante dahil sa pagmamadali. Ang tanging nasa isip niya ay ang klase niyang madadatnan.
Humugot siya ng malalim na hininga ng makarating siya kaniyang silid. Ang pintuan nito ay nakabukas at may mga estudyante na sa loob.
Dumako ulit ang tingin niya sa suot na relo. "Shit! I'm late." Her watch showed that it was 7:02 AM already. Nakaramdam siya ng pagkadismaya.
Nakatingin na ang mga ito sa harap ngunit nang mapansin siya na nasa labas ng pintuan ay agad na nagsilingunan ang ibang kaklase niya kaya namataan niya ang lalaking nakatayo sa harap, malapit sa glass board at nakatuon ang dalawang pares ng mga mata nito sa kaniya.
Nanunuot sa kaniyang mga kalamnan ang paraan ng pagtitig nito sa kaniya. Agad siyang nailang. Hindi malaman kung papasok ba siya o tititigan na lamang niya ito maghapon.
What the hell, Kiera? Where did you get that? You're late!
She heaved a very deep sigh and clutched her shoulder bag. She almost rubbed the oxygen out of her lungs because of what she did.
She was still rooted in her place from where she stood when he spoke. "Are you going in or do you want to spend your class outside?" Shit, that deep baritone voice. Oh hell, it's not like he was spitting soft words—
Agad na iwinaksi niya ang lahat ng naiisip niya. Nagpanting sa kaniyang pandinig ang sinabi nito. Ngunit kailangan niyang magpigil kahit na sinusungitan na siya nito.
She stood straight and looked him in the eyes, "I'm sorry, sir. I'm late—"
"Yes, 2 minutes late to be exact." Napatango-tango pa ito habang nakapamulsa ang isang kamay na lumalapit sa kaniya.
Hindi man lamang siya pinatapos sa kaniyang sasabihin. Binara pa siya nito. Alam naman niyang huli siya kaya nga humihingi siya ng paumanhin.
Kaagad na dumako ang paningin niya dito at napansing may maganda itong tindig ng pangangatawan. Bagay na bagay dito ang unipormeng suot. At iniisip niya kung ilang taon na ba ito dahil bata itong tingnan para sa propesyong kinuha.
Nahigit niya ang hininga ng tumigil na ito sa kaniyang harap. Matangkad ito kahit na nakatakong siya kung kaya't kailangan niya pa din itong tingalain sa pwestong iyon. Naamoy niya ang pabango nito at ang pinaghalong shower gel na gamit nito.
Brain, please...cooperate!
Hinamig niya ang sarili at tinitigan ito at kapagkuwan ay nagsalita, "I'm sincerely sorry, sir. This will never happen again, I promise."
Humalukipkip ang kaharap. "You know, after teaching for some time now, if there's one thing that the students usually say, it's always 'I'm not gonna be late, prof, I promise.' It is always like that."
She held her head low. She bit her lower lip. It seemed to her that he doesn't believed her. It hurts a little though. She felt she was being judged.
"But you know, it's alright. Just don't make a promise that you can easily break and you, yourself, cannot keep." Her professor turned his back but looked at her again, "Please come in, miss. Don't make me say it twice."
Nag-angat si Kiera bigla ng tingin. She was still biting her lips and she caught him staring at it. She subconsciously ran her tongue over her lower lip. Nakita niyang sinundan nito iyon ng tingin.
Oh fucking shit, this is not good!
Kiera stared at him also. His broad shoulders were in full view and the uniform almost hug his built.
Napakurap-kurap siya at hindi na lamang ito pinansin at nilagpasan na lamang ito.
She felt embarrassed but she needed to face it and enter the room. Nang makakita ng bakanteng upuan doon siya umupo kaagad. Sinadya niya na walang katabi para wala na ding manggugulo sa kaniya kung sakali.
Kiera observed most of the time. And that's what she was doing right now. Ipinalibot niya ang mga mata sa kabuunan ng silid gayundin sa buong klase. May iba na palingon-lingon sa kaniya dahil sa pinakadulo siya naupo at mayroon din namang walang pakialam sa kaniya. But she doesn't mind at all.
Nang dumako ang paningin niya sa harap, nakita niyang pinagmamasdan siya ng propesor mula sa kinatatayuan nito. Agad namang nagbawi ito ng tingin.
Napakunot-noo siya. Hindi niya malaman kung galit ba ito o ano dahil napatiim-bagang ito sa kaniya habang titig na titig ito sa kaniya.
Bago pa niya kaisipin ito ng malalim, ipagpapaliban na niya muna ito.
Nagsasalita na ito sa harapan ngunit wala dito ang atensyon niya. Naririnig niya ang mga kaklase na nagsasalita din, may umaangal, may natutuwa at mayroong wala pa ding pakialam. Hinayaan na lamang niya ang mga ito dahil siya mismo ay walang naiintindihan sa nangyayari.
Napabuntong-hininga na lamang siya at napahilot sa sentido. This was just so much to think for today! Napagod yata siya sa kaniyang maagang adventure kung kaya't hindi niya masyadong napansin na tinatawag na pala siya nito sa harapan.
"Aren't you listening, Miss—what's your name?"
"I-I'm very sorry, sir. You were saying?" Nagdadasal siya na sana hindi siya nito sungitan o singhalan habang nasa klase. Unang araw pa mandin niya at ayaw niya ng problema.
Mataman siya nitong tinitigan at huminga muna ng malalim bago nagsalita. His emitting a dark aura because of his stance. "Go in front and introduce yourself. You're the first one to start. That's your punishment for being late today."
Parusa kaagad ang bubungad sa kaniya? Bukas na bukas talaga, hinding-hindi na siya magpapahuli, uunahan niya ito, kahit 1 hour before pa.
For Pete's sake, she hates introductions and to be the one to start it first thing in the morning is just so absurd for her!
Ngunit agad siyang tumalima, kahit nagrereklamo ang kalooban niya. Pinakitaan niya ito ng matamis na ngiti para mapagtakpan niya ang inis na nadarama.
Breathe Kiera, breathe. You need it for the next hours and for this coming days...
She walked slowly but confidently. Tinitigan niya ito sa mga mata dahil kanina pa niya ito napapansing panay ang titig sa kaniya. Sa pagkakataong iyon, hindi ito umiwas. Napakunot-noo pa siya lalo na nang pasimpleng hagudin nito ng tingin ang kabuuan niya ngunit sandali lamang iyon.
She was wearing their academic uniform, a body hugging sky blue blouse with a nameplate and scarf that was put as a ribbon around her neck and paired with a black skirt.
Dahil likas na matangkad siya, nagmistulang mini skirt ito. Her skirt was three inches above the knee. Naiiklian man, wala naman siyang pwedeng pagpilian. Like the heels she was wearing, it was mandatory too.
Nang makarating siya sa harap ng mesa nito, narinig niyang tumikhim ito. "Okay, class. Listen."
Tinalikuran niya ito at saka nagsalita.
"Good day, everyone. I'm Kiera Eritrea Sebastiene. I'm pleased to meet you. And I hope that we can get along well." Aniya ng nakangiti sabay tumungo ng bahagya. Akmang aalis na siya ng tanungin siya ng propesor gamit ang baritonong boses pa din nito.
"Can you add more details about you Ms. Sebastiene?" he said while standing not far away from her.
Napalingon siya dito. Ms. Sebastiene... So formal, but oh so sexy... What does she expect? A first name basis?
"Like hobby, sir? Something like that?" aniya.
"Yes," ani nito habang nakatingin sa kaniya, "something like that."
Agad siyang nag-isip. "Ahm, I like to draw and read. And ahm— watching movies and then read again. Nothing worth interesting to know about."
"Anything else?"
"Like?"
"Like favorite food, place or adventure? Living alone and your age?"
"Oh!" Kaagad siyang nag-isip. "Carbonara for food, library for place and adventure for me is reading itself. Living alone, yes. And definitely I'm 19."
Mataman itong nakinig sa kaniya. Tila ba kinakabisa ang lahat ng sinabi niya.
"Okay, class. Each of you can ask something to every person in front. So fire away. Is that okay for you Ms. Sebastiene?"
"Yes, sir."
Kaagad na may nagtaas ng kamay sa klase. Lalaki iyon na nakaupo sa gawing kanan niya. May hikaw ito sa kanang tainga at nakabukas ang tatlong butones ng polo nitong suot. Medyo magulo din ang buhok nito na parang sinadya at mahaba ang pilik-mata. Ang tipo nito ay mga pa-bad boy image kumbaga. Isang mesa ang pagitan mula sa kaniyang kinauupuan.
Kiera was hoping that the question was not disrespectful.
"Are you single, Kiera?" Agad na napuno ng hiyawan ang buong klase. Pinapatigil na din ito ng kanilang propesor.
"I'm single," at lalo pang lumakas ang hiyawan.
"Do you have a boyfriend?" tanong ulit nito sa kaniya.
"Oh my God. She's lucky! Ang gwapo ni Claid!" Dinig niyang sabi ng isa sa mga kaklase niyang babae sa kaliwa.
Siya naman ay napapataas ang kilay. She was wondering why some of her classmates knew each other already.
"Shit, bro. Ang galing mo talaga, boss!"
"Ang bilis mo talaga, Claid. Ikaw na talaga!"
Tumikhim siya para manahimik ang mga ito. "I, ahm, you see I'm single, so ahm, no definitely. I don't do boyfriend."
"Aww!"
"Ouch! Busted na ba agad si boss?"
"Savage!"
Sa hindi malamang kadahilanan, napagawi ang tingin niya sa lalaking nasa tabi niya 'di kalayuan. Nakita niyang may sinusupil na ngiti ito. Nasiyahan ba ito sa sagot niya? Oh well, who can tell?
May nagtanong ulit matapos ang hiyawan sa loob ng klase. This time, a woman raised her hand.
"What genres do you prefer in reading?" This one makes sense.
She smiled at the woman sweetly.
"Anything. Mystery, thriller, suspense, romance, rom com or purely action. I love reading novels, that's for sure. Sometimes, acad books."
"Thank you for answering."
"Welcome."
"Is there anyone who still wants to ask her?" Nang makitang wala na, bumaling naman ito sa kaniya. "Seems like none. Thank you for filling up their curiosity, Ms. Sebastiene. You may now take your sit."
Ngumiti siya dito sandali at yumuko ng bahagya saka tahimik niyang tinungo ang upuan niya.
Sunod na tinawag ay ang babae na nagtanong sa kaniya kanina. Napag-alaman niyang si Joanna iyon na mahilig din pala sa libro. Katulad niya ay tinanong din ito ng ibang mga kaklase nila na magiliw nitong sinagot.
Hanggang sa matapos ito at sunud-sunod na nagpakilala ang lahat.
Huling nagpakilala ang lalaking nagngangalang Claid. Ang unang nagtanong sa kaniya na sinundan pa nito ng isa pa.
Naiilang siya dito dahil nagkakaroon ng kantyawan, at aaminin niya, may hitsura ito pero ayaw niya sa mga ganoong lalaki—mapresko, mayabang at mukhang lapitin ng gulo. Pero dahil nasa iisa silang klase kaya nakisama na lamang siya. At hindi naman siya nabastos kaya kahit papaano ay ayos lang sa kaniya ang pagtatanong nito.
"Magpakilala naman kayo, sir. You haven't introduce yourself yet to us." Ani ng isa sa mga kaklase niyang babae. Parang kinikilig pa ito ng dapuan ng tingin ng propesor niya.
"Oh, I'm very sorry for that. Before I forgot, I am Esaiah Konnor Reviente." Inilibot nito ang paningin sa kanilang lahat pagkatapos nitong isulat ang pangalan sa glass board gamit ang white board marker. "You can just call me Sir Reviente during class. But if we're outside, call me whatever you want, just don't disrespect me, okay?"
Tumango-tango naman sila habang nakikinig dito.
"I will be handling your majors and basic business core like Principles of Marketing, Fundamentals of Accounting, Fundamentals of Management aside from your business education core subjects. I hope we can have a good camaraderie and I'll do my very best to familiarize you and equip you with business operations and everything that has something to do with it..."
Dire-diretso lang itong nagsalita. Sobrang nakapokus ito buong klase at halatang seryoso ito sa propesyong kinuha. Gusto nitong maging magaan at madali ang lahat para sa kanilang freshmen. Abala siya sa pagtitig dito ng hindi nito napapansin nang biglang may magtanong dito.
"Ahm," nagmamagandang simula ni Krishna, isa sa mga kaklase niyang maganda pero hindi niya alam kung maganda din ba ang ugali, "are you in a relationship, sir?"
May mga napasipol pa sa tanong. Aaminin niya, iba ang dating sa kaniya ng binatang nasa harapan. But she has to reign herself from exceeding to her imagination. Baka kung saan na iyon mapunta. Mahirap na.
Ngunit hindi din naman niya masisisi si Krishna kung nakuha din nito ang atensyon ng dalaga.
No doubt, he's really handsome aside from the fact na mukhang matalino talaga ito dahil narinig niyang sinabi nitong graduate ito sa sariling unibersidad na may summa cum laude bilang karangalan.
Agad na napadako ang tingin nito sa kaniya. Bigla siyang nakaramdam ng kung ano sa kaniyang katawan.
She saw how her professor tilted his head while his right hand was still in his slacks' pockets.
Bigla siyang kinabahan. Hindi niya maipaliwanag kung bakit gusto din niyang malaman kung may karelasyon nga ba ito o wala.
"Actually..." Her professor trailed off and stared at her knowingly before he continued, "I don't have one."
Nagsigawan ang karamihan sa mga babae niyang kaklase. Sino nga ba ang hindi magbubunyi?
But she contained herself about her reaction. She was not flashy with her emotions. She remained it intact with her.
She just smiled a bit.
Saglit siyang napayuko sa kinauupuan. It was like music to her ears. Wala itong kasintahan. Bakit magaan sa pakiramdam na malaman iyon?
Kiera looked at her professor. She stilled when he saw her smirked. Nahigit niya ang hininga. Oh shit... really...
"Pwede po bang mag-apply, sir?" Hirit ng isa sa mga kaklase niya.
"Sir Esaiah, I'm single!" At may kasama pa itong tili na halos makabasag sa tainga.
"Can I be yours, sir?"
Napapailing nalang ang mga kalalakihan sa loob ng silid na iyon. Masyadong nagkakagulo para mapansin sila ng ibang naroon.
Again, Kiera caught her professor staring at her. With a grin written all over his face, she stared back. Nakipaghamunan siya dito ng titig. Ngunit hindi niya kayang tagalan ang uri ng pagtitig nito sa kaniya kaya siya na din ang unang nagbaba ng tingin dito.
Sir Esaiah then spoke, still looking at her intently, "but sad to say, I don't do girlfriend as well."
Kaagad na narinig niya ang pagkadismaya ng buong klase lalo na ang mga babae. Bigla namang nagtawanan ang mga lalaki at kinantyawan na din lalo na si Krishna na nagtanong sa propesor nila kanina.
She felt disappointed but it's his life. Wala siyang magagawa kung anuman ang dahilan nito.
"Enough with my personal life." Sa wakas ay inilihis na nito ang tingin sa iba pa niyang kaklase, sa gawi nila Krishna.
But Krishna doesn't give up just yet.
"How old are you, sir?"
He sighed as if he was saying 'enough' but to no avail. "Guess." Anito.
"Twenty-three?" Umiling lamang ito.
"Twenty-five?" Muli lamang itong umiling.
"Thirty-five?" Wika ni Joanna.
"Am I that old enough to look at?" Napapantastikuhang umiling-iling ito kay Joanna na nagpangiwi lang sa huli.
But then she tried her luck. "Maybe, ahm... 28? Because most of the high school completers graduated in their 17 or 18 considering senior high, plus a 4-year course, that would be 22. But you said a while ago that right after you graduated, you handled your family business for 2 years. So that makes it 24. And 4 years ago, you went here and started teaching. So probably, you're already 28. But I'm not sure. I don't know what's your age when you graduated in high school."
All eyes were looking at her amazingly including him. Like she said something trivial. Nagkibit-balikat na lamang siya at 'di na pinansin ang mga kaklase niya.
Baka may nasabi siyang mali? "But that's purely guessing—"
"You're right, Ms. Sebastiene."
So he was really 28? Oh well, bata pala itong tingnan dahil bata pa talaga ito ng magtrabaho.
Her professor looked at her in amusement. Hindi na lamang niya iyon pinansin.
Kapagkuwan ay nagsalita naman si Krishna na inirapan muna siya bago ito lumingon ulit sa harap.
Seriously? What's with her?
"If you change your mind, sir. I am willing." Siya naman ay palihim na napairap sa hangin. Hindi ba nito alam na hindi pwede ang student-teacher relationship na gusto nitong mangyari? They were in the same school! Hindi pwede ang gusto ni Krishna.
Eh ano naman? Anong ipinaglalaban mo?
I'm fighting for what's right! Ani sa kaniyang isipan.
Kiera observed silently as Sir Esaiah distributed their syllabus one by one, ignoring Krishna's question.
She found out that her first subject would be Marketing. This would be easy... aniya sa sarili.
When a shadow cast her side, she looked up and found out that Sir Esaiah was emitting a dark aura again.
Did she do something wrong? Hindi niya maiwasang isipin. Kanina pa ba ito doon? O ayaw lang ba talaga niya na pansinin ito agad kaya ngayon niya lamang ito nilingon? And she was giving him a curious look. What's with those stares and dark aura?
Nakita niyang iniaabot nito sa kaniya ang syllabus. Akmang kukunin na niya ito ng bigla nitong inilayo sa kaniya ang papel.
Napaangat ng bahagya ang kilay niya. At bakit?
"Are you going to give it to me or not?"
Nabigla naman yata ito sa pagsagot niya.
"Are you talking back at me?"
"No, sir. Absolutely not. I'm the one whose asking, right?" She expressed it sarcastically.
He stared at her for a couple of minutes. Hindi makapaniwala na kinakausap siya ng ganoon ng isang estudyante. But she was just asking, right? There's nothing wrong about that.
She was still sitting when he leaned forward. Natulos siya sa kaniyang kinauupuan at halos hindi na siya humihinga ng tumungo ito sa kaniyang lamesa at humawak ang kanang kamay nito sa dulo ng mesa niya.
Tiningnan siya nito sa mga mata. Nagtatagis ang bagang na tinitigan siya nito sa mga mata.
Kaagad siyang kinabahan. Kakaibang kaba. Tumatahip ng mabilis ang puso niya. Sana nga lang ay hindi nito iyon rinig.
Napansin din niyang pinagtitinginan na sila ng kapwa niya mga kaklase. Baka kung ano na ang iniisip ng mga ito, nasa dulo pa mandin siya!
"S-sir..."
Lumapit ang bibig nito malapit sa tainga niya matapos siyang pagmasdan nito ng matiim sa mga mata.
"The next time that you're going to be late, you're gonna claim your prize. And trust me when I say, I don't bluff." Pagkatapos nitong sabihin iyon ay kaagad siyang nagkaroon ng distansya mula dito at inilapag nito sa kaniyang mesa ang papel na may syllabus niya.
Nang lumakad ito papalayo, saka lamang niya pinakawalan ang hiningang kanina pa niya pinipigil. Napabuga siya ng marahas sabay napailing-iling.
Nasa table na nito ang binata. And he sat there comfortably like nothing happened when she looked at her.
And Kiera saw how his lips twitched and formed into a smirk while his hands both clasped together above his table.
Oh my God! That smirk again!
Isa lang ang nasa isip niya ng mga sandaling iyon, hindi pa mandin siya nakakapagsimula, gulo na kaagad ang naghihintay sa kaniya.
Esaiah Konnor Reviente... you yourself is trouble!
_notborntoimpress©