**
Two beautiful figures,
Standing before my eyes
It never crossed my mind that they might know each other..
That they're actually.. brothers..
I took a deep breath as the wind sweeps the grass beneath us..
My Sweet Little.. MONSTER!!?
Chapter Nine [9]
~
Naandito pa rin kame sa damuhan. Nakaupo pa rin ako at nakatingin sila sa isa't isa.
Drey: Hindi ka pa rin ngbabago. Pabaya at walang kwenta ka pa rin.
Train: Ikaw din. Hindi ka pa rin ngbabago. Makasarili at mayabang ka pa rin.
Waahhh TToTT
Sa totoo lang, ilang minuto na silang ganyan! Nagsasagutan at nagbabangayan.. Wala man lang bang mag-aalok sakin ng kamay para tulungan akong tumayo? "OTL
Train: Wala kang kwentang kapatid!!
Drey: Masyado ka kasing umaasa sa akin noon..
Train: Nagtiwala ako sayo! Pinagkatiwalaan kita dahil kuya kita!!
Drey: Sino nga bang ngkamali sa ating dalawa? Tinulungan lang kita, Train.
Train: Tinulungan mo mukha mo!!!
Umatake si Train sa kanya pero nakailag si Drey.
Raven: Eeeeepp!! >_<"
Patuloy pa rin si Train sa pag-atake at naiiwasan naman ni Drey. Habang nglalaban ay nakakapag-usap pa rin sila.
Drey: Hindi mo na mababalik ang nakaraan. You need to move on for heaven's sake!!
Train: Kahit kelan, hindi kita mapapatawad!!!
Drey: Hindi ko hinihingi na patawarin mo ko. Kailangan mo lang maunawaan kung ano ang tama!!
Train: Hindi ikaw ang magdedesisyon para sakin!!!
*BLAG!*
Sa lahat ng ginawang atake ni Train, napatumba lang siya ni Drey sa isang suntok.
Nakahiga siya ngyon sa damuhan.. Hwak ang kanang pisngi.. Walang malay..
Raven: TRAAAIINN!!
I ran to his side and I carefully laid his head on my lap.
Raven: Train..
Drey: Raven, ikaw na bahala sa kumag na ‘yan. Aalis na ako.
Raven: Pero-
Pagkasabi niya nun, bigla siyang nawala.
Naiwan kaming dalawa ni Train..
**
Ilang minuto lang ay nagsalita na rin siya
Train: N-Nasan.. na siya..?
Raven: Umalis na si Drey
Train: Eh i-ikaw? A-Ayos ka lang.. ba..?
Bigla akong namula. Siya na nga etong nawalan ng malay at nakahiga, ako pa ang inalala niya?
Raven: *smiles* Oo. Ayos lang ako.. :)
Train: Shit. Nagmukha tuloy akong mahina sa harapan mo.
Raven: *blushes* A-Ano ka ba!! H-Hindi no! Mas matanda lang si Drey kaya natalo ka niya! =>__<=
Train: Wala akong laban sa kanya. Masyado siyang malakas kaysa sakin..
Raven: Wala akong pakialam kung mas malakas siya, ikaw pa rin ang mas pipiliin ko :)
Nakahiga pa rin siya sa lap ko at nakatingin sa akin na parang nagtataka.
Train: T-Talaga? M-Mas pipiliin mo pa rin ako..?
Raven: *nods* ^__^
Train: K-Kahit napatumba niya ko sa isang suntok lang..?
Raven: *nods* ^__^
Ngumiti siya at nakita ko ang mga pangil niya kahit nakasara ang bibig niya.
Train: Raven.. masyadong malayo ang mukha mo..
Raven: H-Ha? =O__O=
"Come closer so I could kiss you.."
**
Hindi ko alam kung anong espiritu ang sumanib sakin, pero nilapit ko ang mukha ko sa kanya hnggang maramdaman ko ang mga labi niya..
I did what he said and leaned towards him, I felt my lips receiving his kisses.
Slow but sure.. Gentle and careful..
Ngayon ko lang naranasan ang ganitong klaseng halik mula kay Train. Kadalasan ay rough at uncaring, pero ngayon.. Soft and sweet yet full of desire..
Using his hand, he pulled my head closer to him. I cupped his face with my hands.. as our minds escape to another world.. a world where only the two of us could share this private moment between us..
Train: Raven..
Raven: Hmm?
Train: You're mine.. only.. mine..
Medyo nasasanay na ako sa pagkapossessive ni Train. Hindi ko pa nakekwento sa inyo kung paano siya nagselos at nagtampo nung niyakap ko ‘yung isang asong cute. Hindi niya ko kinausap for the whole night. Pero syempre hindi niya ko matiis.
Ganito rin kasi ang mga pet sa mga amo nila. Kahit anong pet pa ‘yan, kahit aso, ibon, pusa, o hamster pa ‘yan.. lagi nilang hinahanap ang kalinga at paglalambing ng mga master nila.. Isa ‘yun sa mga facts na nabasa ko sa mga hiniram kong libro sa library. at hindi nila maiwasang maging overprotective at possessive sa mga amo nila.
Kayo ba? Npapansin nyo ba ‘yun sa mga pet nyo sa bahay? :)
Raven: Oo na. Sayo lang naman talaga ako eh..
I pinched his nose and played with his ears. He gave me one last kiss before we finally stood up.
I want to stay like this forever.
**
Pagkarating namin sa bahay, hindi na ako nagpaliban pa. Tinanong ko na siya agad tungkol kay Drey.
Raven: May kapatid ka pala?
Train: (yumuko) O-Oo.. Si Drey.
Raven: Alam mo, pwde mo namang ikwento sakin kung bakit kayo nag-away eh..
Train: Wag na. Problema na lang namin ‘yun.
Raven: Andaya! Gusto kong malaman!
Train: Wala lang ‘yun, ok? Matulog ka na lang..
Raven: Train!!! Gusto kong malaman!!
Hindi ako nagpaawat. Hindi ako matutulog hangga't hindi sinasabi sakin ni Train ang istorya nilang magkapatid.
Train: Haay.. Gusto mo ba tlgang malaman..?
Raven: *nods*
Train: O sige. Ganito kasi ‘yan..
*Flashback*
Train's POV
Maliliit na bata pa lang kame noon. Lagi kaming magkasama at magkayakap ni kuya.
Nature na kasi ng mga magulang na iwanan at pabayaan ang mga anak nilang monster para matuto silang maging independent. Kaya sabay kaming lumaki ni kuya. Nakahawak sa isa't isa, dahil kaming dalawa lang ang magkasama. We only have each other and we only trust one another.
Sobrang tibay ng samahan namin. Hindi kami mapaghiwalay. Lagi kaming nasa taas ng mga puno habang pinapanood ang mga ibang batang naglalaro. Mga normal na bata. Hindi mga monster tulad namin.
At hindi namin maiwasang mainggit.. Inaalagaan sila ng mga magulang nila, pinapakain.. Habang kaming mga monster, kami kami lang ang naghahanap ng mga ways para makasurvive..
Isang gabi, habang matutulog na kami, nagtanong ako sa kanya
Train: Kuya, gusto kong magkaron ng magulang..
Drey: Sabi nila, may isang paraan raw para may mag-alaga sa atin
Train: Talaga?? Paano raw?
Drey: Sa pamamagitan raw ng isang.. "master"
Train: Master?
Drey: *nods* Kapag nakahanap ka ng isang master, aalagaan ka niya. At in return, poprotektahan mo sila.
Train: Tulad ng isang magulang?
Drey: Higit pa sa isang magulang. At alam mo ba? Mas lalo kang lalakas kapag binibigyan ka nila ng affection. Kaya hahanaphanapin mo ang amoy nila.. ang kalinga nila..
Train: Pwede pa kong maging mas malakas?? Talaga kuya? :D
Drey: Oo, basta makahanap ka lang ng isang master!
Train: Kung ganun, maghanap na tayo! Ngayon din! ^o^
Drey: H-Hindi pwedeng magkaroon ng dalawang pet ang isang master.. *yumuko*
Train: K-Kung ganun, isa lang sa atin ang pwedeng magka-master?
Drey: *umiling* Pwede tayong dalawa. Kaso dapat magkaibang master. At kapag nangyari ‘yun..
Train: Kapag nangyari ‘yun..?
Drey: Hindi na tayo pwedeng magsama. Maghihiwalay na tayo..
Train: Bakit naman!?!?
Drey: Tulad nga ng sinabi ko, hahanaphanapin ng isang pet ang amoy ng master nila.. At dahil magkaiba tayo ng master, hindi na tayo pwedeng magsama..
Train: Ayoko! Ayoko nun! Gusto ko kasama lang kita, kuya! Wala akong pakialam sa mga master na ‘yan! Hindi ko na kailangang maging malakas! Basta kasama lang kita, kuya!!
Drey: Haha, alam ko namang sasabihin mo ‘yan eh.
Train: Ipangako natin sa isa't isa. Hindi tayo maghahanap ng master, ha? Sapat na tayong dalawa para mabuhay. Hindi ntin kailangang maging mas malakas :)
Drey: Oo, pangako ‘yan!
Kampante na ako noon na hindi masisira ang pangakong ‘yun. Kaso habang tumatagal.. habang pinapanood namin ang mga batang naglalaro at inaalagaan ng mga magulang nila.. Nakita ko kung gaano katindi ang inggit sa mga mata ng kuya ko. Kung paano siya natatakam sa pag-aalaga ng isang master..
Pinabayaan ko lang ang napansin ko dahil alam kong tutuparin ni kuya ang pangako niya.
Hanggang isang araw.. pag-gising ko.. mag-isa na lang ako..
at hindi na ako nag-isip pa ng ibang dahilan kaya iniwan ako ng kapatid ko..
Naghanap na siya ng sarili niyang master..
Ginusto niyang maging mas malakas..
xx
SEE YOU NEXT CHAPTER.