บทที่ 63 : จิตวิญญาณในพลังเวท?
หลังจากที่อาคุมุพ่ายแพ้ให้กับปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 นั้น เขาก็ได้มานั่งคิดทบทวนวิธีการต่อสู้และความสามารถของปีศาจเวทมนตร์ตัวนี้ ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือ…
“จุดแข็งของเจ้านั่นคือพลังป้องกันและความเร็ว ถ้าหากฉันเร็วกว่านั้นล่ะก็… บ้าน่า?! ฉันว่าฉันเร็วมากแล้วนะ แต่ก็ยังช้ากว่ามันหนึ่งก้าวเสมอ ทำยังไงดีล่ะทีนี้ โอ๊ย!! ปวดหัว” อาคุมุบ่นพึมพำอยู่อย่างนั้นพร้อมกับออร่าพลังเวทที่ปกคลุมอยู่ทั่วร่างกาย
“ที่นายต้องการไม่ใช่ความเร็วเพียงอย่างเดียวหรอก แต่เป็นสิ่งที่นายทำถูกแล้วต่างหาก ซึ่งนั่นก็คือคาดการณ์ล่วงหน้าว่าเจ้าปีศาจนั่นจะเคลื่อนไหวแบบไหน” โทชิพูดขึ้นมา
“คาดการณ์ล่วงหน้า? ผมก็ทำไปแล้วนี่ครับ”
“ไอ้เจ้าบ้า ฉันถึงได้บอกนี่ไงว่าเป็นสิ่งที่นายทำถูกแล้ว”
“อืม… คาดการณ์ล่วงหน้า นั่นหมายความว่าฉันต้องคิดแทนว่าจะทำยังไงต่อไป… ขอบคุณสำหรับคำใบ้นะครับ!” ว่าแล้วอาคุมุก็ลุกขึ้นยืน
 “คุณโทชิช่วยมาเป็นผู้ฝึกให้หน่อยได้ไหมครับ?”
“ได้สิ! คงจะคิดอะไรออกแล้วสินะ” โทชิตอบกลับมา
“แน่นอนครับ ระวังตัวด้วย!” สิ้นเสียงของอาคุมุเขาก็หายไปในทันที
ซึ่งตำแหน่งของอาคุมุในตอนนี้ก็คือ…
“ข้างหลังสินะ ปราการไร้รูป!... เอ๋?”
“ข้างหน้าต่างหากล่ะครับ!! กรงเล็บมังกรสายฟ้า!”
ตู้มมมม!!!
“ป… ป้องกันได้เหรอ?!!” การโจมตีของอาคุมุนั้นถูกป้องกันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยอาคุมุนั้นยังคงอยู่ในท่าที่โจมตีปะทะกับปราการไร้รูปของโทชิ
“เข้าใจคิดนี่! แต่ก็อย่างที่ว่า นี่คือปราการไร้รูป!”
เป๊าะ!
โทชิดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ซึ่งผลที่เกิดขึ้นนั้นราวกับว่าอาคุมุกำลังถูกตรึงไว้และลอยค้างอยู่ในอากาศทั้งอย่างนั้น
“อะไรเนี่ย?! ขยับไม่ได้เล–”
“หัตถาไร้เสียง!”
ปั้ง!!!
“อ่อก! เจ็บ…” ร่างของอาคุมุได้สลายกลายเป็นสายฟ้าและหายไปในทันที
“นี่มัน?! หรือว่า…” โทชิไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ต้องพบกับวงแหวนเวทนับสิบรอบตัวเขา ไม่ว่าจะเป็นเหนือหัวขึ้นไป รอบข้างทุกทิศทาง หรือแม้แต่ใต้ฝ่าเท้า 
ตู้มมมม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ภายในถ้ำ กลุ่มควันที่คละคลุ้งก็เริ่มเบาบางลงจนเผยให้เห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
“อึ่ก! เกินกว่าที่ฉันคิดไว้เลยนะเนี่ย ถึงปราการไร้รูปจะใช้ได้แต่ก็ป้องกันไว้ได้ไม่หมด การโจมตีที่เยอะแบบนี้ ต่อให้เป็นฉันก็ลำบากเหมือนกันนะ” โทชิพูดออกมา
“แหะ ๆ โทษทีครับลืมตัวไปหน่อย แล้วก็ถ้ำนี่แข็งแรงจังเลยนะครับ” อาคุมุปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าโทชิ
“เป็นถ้ำสำหรับการฝึกฝนนี่นะ ทำลายไม่ได้หรอก แต่ร่างแยกนั่นเถอะ คืออะไร?” โทชิกล่าวถามกับอาคุมุ
“พอดีนึกขึ้นได้น่ะครับ ว่ามีคนเคยบอกไว้เกี่ยวกับพ่อของผม ว่าที่ผมเห็นอยู่ทุกวันในตอนนั้นคือร่างแยกที่สร้างขึ้นด้วยพลังเวท ผมเลยลองทำดู” อาคุมุตอบกลับไป
“หืม? ฉันหรือเปล่าที่บอกนาย”
“ห๊า? พูดเป็นเล่นน่าคุณโทชิ… เล่าต่อนะครับ หลังจากที่ผมเคลื่อนไหว ผมเลือกที่จะไม่คิดในใจขณะวางแผน เพราะถ้าทำแบบนั้นคุณโทชิคงรู้หมดพอดี ผมเลือกอยู่ในตำแหน่งที่ลับตาและสร้างร่างแยกขึ้นมา…” อาคุมุพูดยังไม่ทันจบ โทชิก็พูดขึ้นมา
“ฉันจะบอกให้อย่างนึงคือระยะไกลฉันไม่สามารถอ่านความคิดได้ เกินสามเมตรฉันก็อ่านความคิดไม่ได้แล้ว มากไปกว่านั้นคือคนในระดับเดียวกันหรือแค่ใกล้เคียงกับฉัน ก็สามารถป้องกันการอ่านความคิดด้วยออร่าพลังเวทรอบ ๆ ตัวแล้วล่ะ ไม่ต้องพูดถึงพวกที่แข็งแกร่งกว่าฉันเลย”
“แบบนี้นี่เอง ผมก็รู้สึกว่าความสามารถของคุณโทชิจะขี้โกงไปหน่อย” อาคุมุตอบกลับไปแล้วจึงพูดต่อ
“สำหรับการสร้างร่างแยก ผมเริ่มสร้างตั้งแต่ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วขอให้คุณโทชิช่วยครับ เพราะถ้าหากว่ามาสร้างตอนเริ่มสู้แล้วก็คงจะไม่ทันการ ผมเลือกที่จะแบ่งออร่าพลังเวทของผมออกไปและก่อร่างขึ้น หลังจากนั้นจึงใส่พลังเวทเข้าไปภายในร่างนั้น แต่การควบคุม…” อาคุมุหยุดพูดไป
“มีอะไรเหรอ?” โทชิกล่าวถาม
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควบคุมให้มันเป็นไปดั่งใจต้องการได้ยังไง ตั้งแต่ตอนที่สร้างขึ้นมา ผมก็ไม่รู้ว่าทำให้มันเป็นตัวผมอีกคนได้ยังไงเช่นกันน่ะครับ” อาคุมุพูด
“นี่อาจจะเป็น… จิตวิญญาณในพลังเวท” โทชิตอบกลับมา ซึ่งนั่นเป็นคำตอบที่ทำให้อาคุมุแปลกใจเป็นอย่างมาก
“จิตวิญญาณในพลังเวท? คืออะไรเหรอครับ?”
“ฉันก็อธิบายสิ่งที่มันเกิดขึ้นจริง ๆ ไม่ได้หรอก เพียงแต่เคยได้ยินมาว่า พลังเวทที่เราใช้ มันก็คือตัวตนของเรา แม้จะไม่ได้อยู่ในร่างกายก็ยังคงเป็นตัวตนของเราเหมือนเดิม ประมาณนั้นล่ะมั้ง” โทชิตอบกลับมา
“ถ้าอย่างงั้นคำที่กล่าวว่า แม้จะไม่ได้อยู่ในร่างกาย นั่นหมายถึงการที่ผมแบ่งออกไปสินะครับ”
“เรียนรู้ได้เร็วชะมัดเจ้าเด็กนี่ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเป็นไปตามนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์เลยหรือเปล่า แต่มันก็คงงั้นแหละ”
“ดูไม่มั่นใจกับเรื่องนี้เลยนะครับ~ คุณโทชิ”
…
และแล้วเวลาที่อาคุมุรอคอยก็มาถึง เวลาที่จะได้คิดบัญชีกับปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 คู่ปรับของเขา
“ฉันมาแล้ว เจ้าระดับสาม!” อาคุมุและโทชิเดินเข้ามายังพื้นที่สำหรับการต่อสู้
“เอาล่ะ! พร้อมแล้–” อาคุมุพูดยังไม่ทันจบประโยค กำปั้นของปีศาจเวทมนตร์ก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
“คิดไว้แล้วเชียว”
กรร!!!
อาคุมุที่โดนการโจมตีนั้นได้สลายกลายเป็นออร่าสายฟ้า และออร่าสายฟ้านั้นเองก็ได้เปลี่ยนรูปร่างอีกครั้งกลายเป็นตาข่ายอัสนี
“ตาข่ายอัสนีพันธนาการ!!” อาคุมุปรากฏตัวขึ้นเหนือหัวของปีศาจเวทมนตร์ขึ้นไป ขณะเดียวกัน ตาข่ายอัสนีก็พันธนาการมันไว้ได้ตามที่วางแผนไว้
“ปีกเทพมังกรสายฟ้าและกรงเล็บมังกรอัสนี!!”
ตู้มมมม!!!
“ได้ผล!” ภาพที่เห็นตรงหน้าคือปีศาจเวทมนตร์ที่นอนแน่นิ่ง
“แต่มันยังไม่จบใช่ไหมล่ะ? ฉันรู้นะ” อาคุมุที่เตรียมตัวรับมือก็ไม่ได้หละหลวมในการป้องกันแต่อย่างใด
ทันใดนั้นเอง ปีศาจเวทมนตร์ก็ลุกขึ้นและพุ่งเข้ามาโจมตีอาคุมุในทันที
“พุ่งเข้ามาเลยเนี่ยนะ?! ตาข่ายอัสนี! … ข้างหลังเหรอ?!!”
ตู้มมมม!!!
อาคุมุป้องกันการโจมตีไว้ได้ แต่นั่นก็ได้สร้างจังหวะให้คู่ต่อสู้ของเขาซ่อนตัว
“เดี๋ยวนะ ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน? กำลังรู้สึกได้ว่า…”
“ข้างหลังอีกแล้วเหรอ?! แสงอัสนีบาต!!”
ตู้มมมม!!!
อาคุมุรับรู้ได้ถึงความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น ราวกับว่าประสาทสัมผัสของเขาดีขึ้นหลายเท่า ซึ่งนั่นทำให้เขาโจมตีได้อย่างแม่นยำและหวังผลได้ในครั้งเดียว
แกร๊ก! ครื่น!!!
“น… นั่น ทางเข้ากำลังจะเปิดเหรอ?”
ประตูทางเข้าถ้ำที่ถูกปิดอยู่นั้นกำลังจะถูกเปิดออก ซึ่งนั่นหมายความว่า…
“ยินดีด้วย นายผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติแล้ว และดูเหมือนว่าจะได้รับทักษะใหม่ด้วยหรือเปล่านะ?” โทชิพูดขึ้นมา
“ทักษะใหม่? หรือว่าจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตอนสู้?!”
…