บทที่ 62 : เริ่มการฝึกในถ้ำส่วนต้น
“แปลกตรงที่เจ้านั่นโผล่มาโดยที่ฉันไม่รู้สึกตัว เป็นการย่องเบาที่น่ากลัวชะมัด” โทชิกล่าว
ผู้แข็งแกร่งจากกลุ่มผู้ต่อต้านจอมมารเข้ามาโจมตีและออกไปอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งเขาเล็ดลอดการจับสัมผัสของโทชิได้อย่างไรนั้น โทชิเองก็ไม่สามารถบอกได้
“ผมก็คิดแบบนั้น แต่ในเมื่อเขาไปแล้วก็คงทำอะไรไม่ได้ เริ่มการฝึกได้เลยครับ” อาคุมุบอกกับโทชิ
“ถ้าอย่างนั้น เข้ามานี่เลย” พูดจบ โทชิก็เดินนำไปภายในถ้ำ อาคุมุที่เห็นอย่างนั้นจึงเดินตาม
“มืด… ชะมัด” ทันทีที่เดินเข้ามาภายใต้ความมืดมิด แรงกดดันและจิตสังหารก็พุ่งเข้าหาอาคุมุโดยตรง
“อึ่ก! แรงกดดันนี่...”
“มันต้องเพ่งเล็งนายอยู่แล้ว เพราะฉันเคยเอาชนะมันไปแล้ว” โทชิพูดขึ้นมา
“มัน? ในนั้นน่ะเหรอครับ?” อาคุมุถามกลับไป
“ถูกต้อง เดินต่ออีกนิดเดียวก็ได้เผชิญหน้าแล้ว”
“รับทราบครับ” ว่าแล้วอาคุมุก็เดินตามโทชิไปไม่ห่าง
ทันใดนั้นเอง อาคุมุและโทชิก็เดินเข้ามาจนพบกับแสงสว่างในที่สุด
กรร!!!
“นี่มัน… ปีศาจเวทมนตร์?!” สิ่งที่อยู่ตรงหน้าอาคุมุนั้น เขาไม่จำเป็นต้องถามโทชิ ก็สามารถรู้ได้ว่านั่นคือปีศาจเวทมนตร์ แต่หากเป็นระดับที่แตกต่างออกไปล่ะก็…
“นั่นคือปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 เป็นด่านแรกเพื่อตรวจสอบคุณสมบัติ” โทชิพูด
ปีศาจเวทมนตร์ตัวนี้นั้นมีรูปร่างใหญ่ไม่ต่างจากทหาร ความสูงประมาณ 2 เมตรเห็นจะได้ ผิวหนังสีเขียว ดวงตาสีขาว ใบหน้าคล้ายกับมนุษย์แต่ไม่มีจมูก ใบหูคล้ายกับมนุษย์ มีฟันที่ไม่แหลมคมนัก รอบ ๆ ตัวมีออร่าสีฟ้าเข้มปกคลุม แต่ไม่มีกรงเล็บ มีเพียงมือเปล่าที่มีออร่าสีม่วงปกคลุม
“ปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 นี่ เทียบเท่ากับนักเวทระดับ 3 สินะครับ คงจะไม่ยากเย็นเท่าไหร่” อาคุมุถามกับโทชิ
“ก็ไม่เสมอไปหรอก ที่เป็นปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 เพราะว่ามันมีพลังป้องกันที่สูง มีสติปัญญาค่อนข้างดี และที่สำคัญเลยคือมันเร็วมาก ทั้งที่ตัวใหญ่ขนาดนั้น” โทชิพูดจบก็ถอยห่างจากบริเวณที่จะใช้สำหรับการต่อสู้
“เร็วมาก?...” อาคุมุพูดออกมาเพียงเท่านั้นก็คลาดสายตาจากศัตรูตรงหน้าเสียแล้ว
ฝ่ามือขนาดยักษ์ได้ตรงมายังหน้าท้องของอาคุมุ
ตู้มมม!!!
“บ้าจริง?!” อาคุมุหลบการโจมตีของปีศาจเวทมนตร์ได้อย่างหวุดหวิด แต่ตำแหน่งของปีศาจเวทมนตร์นั้น… เขาไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัด
“หายไปไหนแล้วเนี่ย? ตาข่ายอัสนี!” วงแหวนเวทสีฟ้าได้ปรากฏขึ้นรอบข้อมือของอาคุมุ พร้อมกับตาข่ายอัสนีทั้งสี่ที่ลอยอยู่รอบตัวอาคุมุ
“ในเมื่อฉันเปิดช่องไว้แบบนี้ แกต้องมาจากข้างบน!” เขาพูดออกไปพร้อมกับตาข่ายอัสนีอันที่ห้า ซึ่งลอยอยู่เหนือหัว
“บ้าน่า? อย่าบอกนะว่า…”
ตู้มมม!!!
“อั่ก?! โธ่เว้ย!” อาคุมุถูกโจมตีจากตำแหน่งที่คาดไม่ถึง
“ใต้ดินเนี่ยนะ?!!”
“อย่าประมาทนักล่ะ! นี่แหละความน่ากลัวของปีศาจเวทมนตร์” โทชิตะโกนออกมา
“จะว่าไป ด… ดาบของฉัน??” อาคุมุที่หลงลืมตัวไปว่าเขานั้นคงมีดาบแห่งราชันติดตัวอยู่ และลืมไปว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำให้เขาคว้าดาบแต่กลับไม่เจอดาบ
“...ชิบหายแล้วไง…”
ตู้มมม!!!
แรงปะทะจากการโจมตีทำให้ตัวอาคุมุกระเด็นไปชนผนังถ้ำ
ตุบ!
“อึ่ก! ความรุนแรงไม่ใช่เล่น ๆ เลย นี่สินะที่ว่ามีสติปัญญาค่อนข้างดี ใช้จังหวะที่ฉันพลาดท่าและโจมตีโดยไม่พลาดเป้า จะบอกว่าเจ้านี่เป็นคนฉันก็เชื่อ”
อาคุมุมีเวลาวิเคราะห์สถานการณ์เพียงเท่านั้น คู่ปรับตัวฉกาจของเขาก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับออร่าสีม่วงที่กำปั้นในทันที
“เดี๋ยวสิ ให้ฉันได้พักหายใจสักหน่อยก่อน”
ตู้มมม!!!
“บาทาไร้เงา!” อาคุมุใช้ทักษะบาทาไร้เงาและหลบการโจมตีของปีศาจเวทมนตร์ แต่การโจมตียังไม่หมดเพียงเท่านั้น
“เดี๋ยวนะ?!”
คลื่นลมที่รุนแรงได้ปะทะเข้ากับร่างของอาคุมุโดยที่เขาไม่ทันระวังตัว
ตู้มมมม!!!
“อ่อก! แค่ก! บ้าจริง นึกว่ามันจะเป็นเจ้าก้อนเนื้อที่มีมันสมองในการช่วงชิงจังหวะและเข้ามาโจมตีระยะใกล้ แต่กลับใช้ระยะโจมตีโดยไม่ปล่อยให้มีช่องโหว่ แล้วจึงโจมตีระยะไกล เกินกว่าที่คิดไว้ชะมัด เข็มขัดสั้น คาดไม่ถึง!” อาคุมุบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
“รีบโจมตีมันซะ! ก่อนที่จะหมดเวลา” โทชิตะโกนบอกจากด้านหลัง
“ห๊า?! มีหมดเวลาด้วยเหรอครั–”
ตู้มมมม!!!
“อึ่ก! ไอ้เวรเอ๊ย!! บาทาไร้เงา!” อาคุมุใช้ทักษะบาทาไร้เงาเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็หาตำแหน่งที่จะโจมตีให้เข้าเป้า
“เอานี่ไปกิน แสงอัสนีบาต!!” อาคุมุหันฝ่ามือไปยังปีศาจเวทมนตร์ วงแหวนเวทสีฟ้าได้ปรากฏขึ้นรอบข้อมือ และวงแหวนเวทสีส้มที่ลอยอยู่ตรงหน้าฝ่ามือเช่นกัน
แสงอัสนีบาตหนึ่งสายได้พุ่งตรงไปยังปีศาจเวทมนตร์ด้วยความรวดเร็ว
“อันนั้นแค่หลอก แสงอัสนีบาต!!”
เพียงชั่วพริบตาเดียว อาคุมุก็ได้เคลื่อนที่ไปอยู่ด้านหลังปีศาจเวทมนตร์เสียแล้ว พร้อมกับแสงอัสนีบาตหนึ่งสายจากฝ่ามือ และอีกหนึ่งสายโดยวงแหวนเวทมนตร์ที่ลอยอยู่เหนือหัวคู่ปรับของเขา
แสงอัสนีบาตทั้งสามสายได้ปะทะเข้ากับร่างของปีศาจเวทมนตร์อย่างพอดิบพอดี จนทำให้เกิดเสียงระเบิดที่ดังสนั่น
ตู้มมมม!!!
“คงจะเรียบร้อยแล้–” อาคุมุพูดยังไม่ทันจบประโยค ปีศาจเวทมนตร์ก็พุ่งมาโจมตีเขาจากทางด้านข้าง
“ตาข่าย…”
แกร๊ก! แกร๊ก!
ทั้งอาคุมุและปีศาจเวทมนตร์ต่างก็หยุดชะงักไป
“นั่นอะไรน่ะ? หรือว่าหมดเวลา?” อาคุมุพูดออกไปหลังจากที่เห็นอย่างนั้น
 “ถูกต้อง นายยังไม่ผ่านการทดสอบ” โทชิตอบกลับมาพร้อมกับมายืนอยู่ข้าง ๆ อาคุมุ
ขณะเดียวกันนั้น ปีศาจเวทมนตร์ก็ถอยห่างออกจากอาคุมุ และไปยืนตรงหน้าทางเข้าถ้ำในส่วนถัดไปที่ถูกปิดอยู่
“แล้วผมต้องทำยังไงต่อเหรอครับ?” อาคุมุหันไปถามโทชิ
“สิ่งที่ต้องทำก็คือรอ 24 ชั่วโมง แล้วค่อยเข้ามาในถ้ำส่วนนี้ใหม่” โทชิตอบกลับและเดินไปยังทางที่เดินเข้ามา
“รอ 1 วันเต็ม ๆ เลยเหรอครับ?! บ้าเอ๊ย” ว่าแล้วอาคุมุก็เดินตามโทชิไป
“อืม… จุดแข็งของปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 นี้ ที่ฉันแพ้คือความเร็ว แล้วก็ความอึดของมันงั้นเหรอ? แต่เหมือนจะยังโจมตีไม่โดนมันเลยนะ ความสามารถในการประเมินสถานการณ์ขณะต่อสู้ก็ดูจะสูงกว่า นี่ปีศาจเวทมนตร์มีความคิดที่เฉียบแหลมกว่าฉันเหรอเนี่ย?!” อาคุมุบ่นพึมพำอยู่คนเดียว
“เอาน่า นี่นายทำได้ดีมากแล้วในการแพ้ครั้งแรก สำหรับเจ้านั่น ฉันแพ้ให้มันมาแล้วถึง 7 ครั้ง เอาซะลากเลือดเลยล่ะ” โทชิพูดขึ้นมา
“เอ่อ… ถ้าอย่างงั้นผมจะชนะก่อนที่จะถึง 7 ครั้ง” อาคุมุตอบกลับไป
“ฉันเชื่อว่านายทำได้อยู่แล้วล่ะ เริ่มวางแผนก่อนเถอะ”
“ปีศาจเวทมนตร์ระดับ 3 เอ๋ย… รอฉันก่อนเถอะ!”
…