Celeste’s POV
Nagising ako dahil sa huni ng mga ibon at sa liwanag ng araw na tumatama sa mukha ko. Sa loob ng ilang segundo, nakalimutan ko kung nasaan ako. Pero nang maramdaman ko ang pananakit ng likod ko at ang amoy ng pine trees, bumalik ang lahat.
Ang rebelasyon sa folder. Ang sampal ko kay Lucian. Ang masakit na katotohanan na baka... baka hindi kami magkasalanan, pero kailangan naming magkunwari.
Napatingin ako sa gilid ng kama ko. Wala na si Lucian, pero may isang baso ng tubig doon at isang piraso ng tinapay na nakabalot sa napkin. May maliit na note na nakadikit:
“Drink your water. Formation is in 15 minutes. Don’t be late.”
Kahit sa note, ang cold pa rin. Pero bakit parang ramdam ko ang pag-aalaga niya? Inis kong ininom ang tubig at mabilis na nag-ayos. Hindi ko muna iisipin ang "Project Chimera" o ang misteryosong text kagabi. Kailangan ko munang makabalik sa Maynila nang hindi nababaliw.
Paglabas ko ng cabin, nakita ko ang mga estudyanteng abala sa pagliligpit ng gamit. Sa gitna ng lahat, nandoon si Lucian—naka-uniporme na naman ng pang-SSG President, maayos ang bawat hibla ng buhok, at kausap ang mga faculty members. Tumingin siya sa direksyon ko, blangko ang mga mata, tila walang nangyari kagabi.
Galing mo talagang umarte, Conrad, sa loob-loob ko.
Lucian’s POV
Bawat minuto sa bus pabalik ng university ay parang isang taon. Nakaupo ako sa pinaka-unahan, katabi ang secretary ko, habang si Celeste naman ay nasa dulo, napapalibutan ng mga kaklase niyang Architecture students. Paminsan-minsan, nakikita ko sa rearview mirror ang kaniyang repleksyon. Hindi siya maingay gaya ng dati. Tahimik lang siyang nakatingin sa labas ng bintana.
Pagdating namin sa gate ng university, sinalubong kami ng init ng siyudad at ang ingay ng mga sasakyan. Isang malaking kaibahan sa katahimikan ng campsite.
"Mr. President, may bisita po kayo. At kay Ms. Vane rin daw po," sabi ng head guard pagkababa ko ng bus.
"Sino?" tanong ko.
"Hindi nagpakilala, Sir. Pero kanina pa po siya naghihintay sa tapat ng Admin Building. Naka-black suit at mukhang seryosong tao."
Kinabahan ako. Ang instinct ko, na galing sa pagsasanay ni Papa, ay nagsasabing hindi ito normal na bisita. Mabilis kong hinanap si Celeste sa crowd. Nakita ko siyang naglalakad na patungo sa Admin Building, bitbit ang kaniyang bag.
"Celeste! Wait!" sigaw ko, pero hindi niya ako nilingon.
Hinabol ko siya. "Celeste, stop. May bisita raw tayo. Huwag kang lalapit nang hindi ako kasama."
Lumingon siya, ang kaniyang mga mata ay puno ng pagod. "Ano na naman ba, Lucian? May 'rules' na naman ba akong nilabag?"
"No. This is different. Sabi ng guard, may naghihintay sa atin. Just... stay behind me."
Celeste’s POV
Hindi ko alam kung bakit ako sumunod, pero may kung anong awtoridad sa boses ni Lucian na hindi ko kayang tanggihan. Naglakad kami patungo sa Admin Building. Doon, sa ilalim ng malaking puno ng acacia, nakatayo ang isang lalaki.
Matangkad siya, marahil ay nasa kaniyang late 40s. Nakasuot siya ng mamahaling black suit at may hawak na leather briefcase. Nang makita niya kami, dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang sunglasses. Ang kaniyang mga mata ay pamilyar—malamig, matalas, at parang nakikita ang kaluluwa mo.
"Lucian Alexander Conrad at Celeste Vane," boses niya ay malalim at may diin. "I've been looking for both of you."
"Who are you? At anong kailangan mo sa amin?" tanong ni Lucian, inilalagay ang kaniyang sarili sa harap ko, parang isang shield.
Ngumiti ang lalaki, isang ngiting hindi nakakarating sa kaniyang mga mata. "My name is Viktor Romanov. I was the legal counsel of your late grandfather, Alexander Vane. At hawak ko ang testamento na matagal nang itinago ng inyong mga magulang."
Naramdaman ko ang paglamig ng kamay ko. Testamento?
"Anong testamento?" tanong ko mula sa likod ni Lucian.
"Ang testamento tungkol sa pagkakahati ng Vane-Conrad Empire. At ang mas mahalaga... ang katotohanan tungkol sa inyong dalawa," sabi ni Viktor habang binubuksan ang kaniyang briefcase. "Sinasabi sa dokumentong ito na ang pagsasama ng inyong mga pamilya ay hindi lamang dahil sa negosyo, kundi dahil sa isang pagkakamali sa nakaraan na kailangang itama ng kasalukuyang henerasyon."
Inilabas niya ang isang dokumento na may tatak ng Project Chimera.
"Mr. Romanov, we are at a university. This is not the place for this," pigil ni Lucian, pero ramdam ko ang kaba sa kaniyang boses.
"Oh, I think it is the perfect place, Mr. President," sagot ni Viktor. "Dahil ang katotohanang hawak ko ay kayang magpabagsak sa inyong dalawa... o kaya naman ay magpalaya sa inyo mula sa kasalanang pilit ninyong tinatakasan."
Tumingin si Viktor sa akin, pagkatapos ay kay Lucian. "Sinasabi sa huling hiling ni Alexander Vane... na ang isa sa inyo ay hindi tunay na kadugo ng pamilyang ito. At ang kailangang gumawa ng sakripisyo ay ang siyang may hawak ng pinakamataas na posisyon."
Napatingin ako kay Lucian. Ang SSG President.
"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Lucian.
"Ibig sabihin, Lucian... isa sa inyo ay impostor. At ang impostor na iyon ang siyang tunay na tagapagmana ng lahat," sabi ni Viktor bago iniabot ang isang itim na envelop kay Lucian. "Basahin mo ito nang mag-isa. At pagkatapos, ikaw ang magdesisyon kung sisirain mo ang buhay ni Celeste... o ang sarili mong imahe bilang 'Perfect Conrad'."
Umalis si Viktor nang ganoon na lamang kabilis, iniwan kaming dalawa sa gitna ng init ng araw, hawak ang isang envelop na tila may bigat ng buong mundo.
Lucian’s POV
Tinitigan ko ang itim na envelop. Ramdam ko ang tingin ni Celeste sa akin, naghihintay ng sagot, naghihintay ng paliwanag. Pero hindi ko siya kayang tingnan.
Paano kung totoo? Paano kung ako ang impostor? O paano kung siya?
"Lucian... buksan mo," bulong ni Celeste.
"Hindi rito," sagot ko. "Sa office. Pero Celeste... anuman ang malaman natin dito, huwag mong kakalimutan na... na hindi nagbabago ang nararamdaman ko."
Iyon ang unang pagkakataon na inamin ko, kahit hindi direkta, na may nararamdaman ako. At nakita ko ang panlalaki ng kaniyang mga mata bago ako tumalikod at naglakad patungo sa Admin Building.
Ang slow burn ay unti-unti nang nagiging sunog. At natatakot ako na sa oras na mabasa ko ang laman ng envelop na ito, wala nang matitira sa amin kundi abo.