PLAYBOY'S DIGNITY SERIES # 1 ( STEPHEN AND CLARETTE)
Chapter 4
DUMATING ANG ORAS ng kasal nila. Ilang ulit niyang dinasal na sana mag-run away na lang ang bride niya, parang ayaw na niyang magpakasal, kaya lang kahit na gaano pa siya ka-play boy, isang bagay ang hindi niya kayang gawin, iyon ay ang sumira sa pangako at napagkasunduan.
Kaya ang dasal niya, sana maisipan na lang ni Clarette na umatras sa kasal. “Eric, si Patrick ba hindi pa nagpapakita sa inyo?” tanong niya sa kaibigan.
“Hindi mo ba alam Pre na nasa Canada siya, may business trip daw, iyon ang sabi niya sa amin, at ang sabi niya wala raw siyang kinalaman sa pagkakakilala ninyo ni Clarette. Akala raw niya ikaw ang unang nakakilala sa dalaga,” kwento ni Eric.
Ngunit naagaw ang atensiyon niya ng sasakyang tumigil sa harap ng simabahan, hindi niya alam kung bakit para siyang nabato-balani nang makita niya ang pagbaba ni Clarette sa sasakyan nito. Nakadamit pangkasal. Simple lang naman ang suot nito, at hindi pa nga sumayad ang laylayan sa lupa, pero napalutang noon ang kagandahan ng mapapang-asawa.
Sarkastiko ang itinapon nitong ngiti sa kanya, na may kasamang pagtaas ng isang kilay. Iyong mga tingin nito sa kanya ay mayabang na para bang sinasabi na sa kanya na natalo na siya. Napakurap siya tanda nang natauhan siya na na nakatayo na pala ito sa harapan niya.
“Gulat ka no? Akala mo diyosa?” taas ang isang kilay na tanong nito. Napailing na lang siya sa kayabangan at kaangasan ng dalaga.
Ilang sandali lang ay nasa may altar na siya, nang magsimulang lumakad si Clarette kasama ng ama nito. Hindi niya maunawaan ang kanyang sarili kung bakit ba, kahit na ayaw naman niyang titigan ito, natatagpuan na lang niya ang kanyang sarili na tila ba tulala sa kagandandahan nito.
May naganap sa kanila at iyon ang unang beses na nagawa niya iyon sa isang babae na para bang nag-iiwan sa kanya ng saya.
Sa ibang babae kasi pagkatapos ay wala na, ni hindi na niya maalala kahit na ang pakiramdam habang kasiping ang mga iyon.
Malakas na kumakabog ang puso niya. Nagtataka siya kung bakit niya iyon nararamdaman. Hanggang sa tanungin siya ng pari kung agree ba siya, napasagot lang siya ng oo ng wala sa isipan niya. He was so distracted, at ang nasa isipan niya ay ang gabing nakasama niya si Clarette.
“Ikaw Clarette Legaspi, tinatanggap mo bang makasama habang buhay ang lalaking si Stephen Anderson?” tanong ng Pari. Ngunit tila natauhan siya kasi hindi niya narinig ang sagot ng dalaga. Napatitig siya kay Clarette na nakatingin lang sa kanya.
“Ms. Clarette Lagaspi, inuulit ko ang tanong,” ulit ng Pari. Ngunit kahit na nakatatlong tanong na ang pari hindi pa rin sumasagot si Clarrete. Nakatitig lang ito sa kanya. Napakunot ang noo niya, nag-aalala siya na baka sa kalagitnaan ng kasal nila, saka ito tumakbo at sabihin hindi pumapayag.
Unti-unti nang nagsisimulang maglabasan ang malalamig at butil-butil niyang pawis. Nakatitig lang siya kay Clarette na walang reaksiyon ang mukha. Sa ika-apat na beses napagtatanong ng Pari, biglang ngumiti si Clarette, at timingin sa kanya ng nakakaloko. Saka sumagot.
 “Yes I do, Father,” sagot nito sa Pari.
Saka nabuhayan ng loob ang lahat ng mga taong nakasaksi sa kanilang kasal, agaran din ang narinig niyang paghalakhak ng pari sa ginawa ng dalaga. Halos lahat sa likuran nila ay tila ba nabunutan ng tinik sa lalamunan, lahat ay nagsasaya sa narinig.
MATAPOS ang pagsusuot ng sing-sing at ang halikan nila, saka sumigaw na isa sa mga barkada niya.
“Mabuhay ang bagong kasal!” narinig niyang sigaw ng mga ito.
“Magpakarami kayo! Yehey, wala na kaming kaagaw, sa wakas kinasal na si Stephen! Certfied babaero!” dagdag pa ni Gerald.
Lahat ay nagtuloy sa reception, pero sila minabuti nilang sumakay na sa bridal car, at magtungo sa napag-usapang honeymoon nila. Gusto na niya itong makastigo, inis na inis siya, dahil pakiramdam niya, pinaglalaruan siya ni Clarette.
Habang nasa loob ng kotse at nagmamaneho. “Hindi niya naiwasang tanungin si Clarette. “Talaga bang inuubos mo ang pasensiya ko? Bakit kailangan mong bitinin ang sagot mo sa Pari kanina?” nakasimangot niyang tanong habang sa kalsada nakatingin. Ngunit nang makita niyang ngumisi si Clarette. Naipreno niya ng mabilis ang sasakyan.
“How dare you!? Tinatanong kita ng maayos? Tapos ngingisihan mo lang ako? Ganyan ka ba talagang klase ng babae?” bulyaw na niya.
“Alam mo, huwag mo namang masyadong ipahalata sa akin na hulog na hulog ka na sa ‘kin!” sagot lang nito.
“Ano, sinabi mo bang in love na ako sa iyo?!” natanong niya.
“Yes, sa nakikita kong inaasta mo sa akin, e nabahag na ang buntot mo at parang kulang na lang e sabihin mo sa ‘kin kanina na “Please umoo ka na!” mapang-asar na sabi ni Clarette. Hindi niya lubos na maisip na ganon na siya kadesperado sa paningin nito kanina.
“Anong pinagsasabi mo Clarette? Hindi kaya masyado kang mayabang, oo sige aaminin kong kinabahan ako na baka sa gitna nang kasal natin, e biglang ka na lang makaisip na magtatakbo! But its dosen’t mean na in love na ako sa iyo!” malakas niyang sabi sa babaeng asawa na niya.
“Talaga? Sorry ha, pero hindi iyon ang nakikita ko sa iyo, okay lang i-deny mo, lokohin mo ang sarili mo, pero alam ko nang na love at first site ka sa ‘kin, pero hindi mo siguro aaminin, o baka naman hindi mo alam, kasi hindi mo naman talaga alam kung ano ang pakiramdam ng in love, kasi hindi ka marunong magmahal, nakakaawa ka naman, Stephen!” mariing sagot nito sa kanya.
“Ay nako!” bulalas na lang at saka muling pinaandar ang makina ng saakyan. “Mahirap makipag-usap sa isang katulad mo,” dugtong pa niya.
“Kawawa ka naman.” Umiling pa ito at pinatunog ang mga labi, saka muli siyang tinapunan ng tingin. “Hayaan mo, hindi magtatagal at matutuhan mong magmahal, malalaman mo na rin kung ano ang pakiramdam nang nasasaktan!” sabi pa ni Clarette.
Mga salitang hindi niya inintindi dahil alam niyang walang halaga, alam niyang kahit na kailan hindi niya mararanasan ang masaktan, siya si Stephen Anderson, certified playboy. Habulin ng mga babae, at kahit na kailan hindi nanghinayang sa sinumang babae na nakarelasyon niya.