อนิละ บทที่ ๑๓

"น้ำค้างเริ่มลงแล้ว หม่อมฉันว่าเข้าไปข้างในดีกว่านะเพคะ"

อนิละ บทที่ ๑๔

เวลาดำเนินมาถึงการจากลาเมื่อเมฆาได้เดินเข้ามาบอกว่าคนที่บ้านของท่านหญิงทิวานั้นมาถึงที่บ้านของตนแล้ว

อนิละ บทที่ ๑๕

เสียงส้นเท้ากระทบพื้นบันไดเป็นจังหวะทำให้คนที่นั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ก่อนจะมองผ

อนิละ บทที่ ๑๖

เหมือนดั่งมีดอันแหลมคมปักลงกลางจิตใจเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มแสนจะหวงแหนนั้นกำลังเผยให้ชายอื่นได้เชยชมอยู่

อนิละ บทที่ ๑๗

"น่าแปลกใจนะที่จันทร์เจ้ากับวายุขอดื่มด้วย"

อนิละ บทที่ ๑๘

"ขอโทษนะ"

อนิละ บทที่ ๓๐

อนิละ บทที่ ๒๙

อนิละ บทที่ ๒๘

อนิละ บทที่ ๒๗

อนิละ บทที่ ๒๖

อนิละ บทที่ ๒๕

อนิละ บทที่ ๒๔

อนิละ บทที่ ๒๓