อนิละ บทที่ ๑๒

สองอุ้งมือสอดผสานกันไว้แน่นราวกับว่ากลัวคนใดคนหนึ่งหายไป สองฝีเท้าก้าวเดินมายังพื้นที่ที่ได้นัดหมายก

อนิละ บทที่ ๑๓

"น้ำค้างเริ่มลงแล้ว หม่อมฉันว่าเข้าไปข้างในดีกว่านะเพคะ"

อนิละ บทที่ ๑๔

เวลาดำเนินมาถึงการจากลาเมื่อเมฆาได้เดินเข้ามาบอกว่าคนที่บ้านของท่านหญิงทิวานั้นมาถึงที่บ้านของตนแล้ว

อนิละ บทที่ ๑๕

เสียงส้นเท้ากระทบพื้นบันไดเป็นจังหวะทำให้คนที่นั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ ละสายตาจากหนังสือพิมพ์ก่อนจะมองผ

อนิละ บทที่ ๑๖

เหมือนดั่งมีดอันแหลมคมปักลงกลางจิตใจเมื่อเห็นว่ารอยยิ้มแสนจะหวงแหนนั้นกำลังเผยให้ชายอื่นได้เชยชมอยู่

อนิละ บทที่ ๑๗

"น่าแปลกใจนะที่จันทร์เจ้ากับวายุขอดื่มด้วย"

อนิละ บทที่ ๓๐

อนิละ บทที่ ๒๙

อนิละ บทที่ ๒๘

อนิละ บทที่ ๒๗

อนิละ บทที่ ๒๖

อนิละ บทที่ ๒๕

อนิละ บทที่ ๒๔

อนิละ บทที่ ๒๓