เมื่อธามไทหยิบกำไลเงินขึ้นมาดูเหมือนกับว่ามีแรงดึงดูดร่างของชายหนุ่มให้หลุดเข้ามาสู่ห้วงแห่งความมืดมิดแล้วมาโผล่ที่ไหนสักแห่ง
ร่างสูงกวาดสายตามองดูรอบๆข้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ในสมองของธามไทตอนนี้มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด ที่นี่คือที่ไหน? แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แล้วทำไมตึกรามบ้านช่อง ถนนหนทาง รถราหรือแม้แต่การแต่งตัวของผู้คนทุกอย่างล้วนดูแปลกตาไปหมด ร่างสูงตัดสินใจเดินเข้าไปหาหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ยืนอยู่แถวๆนั้นเพื่อถามไขข้อข้องใจให้กับเขา
"คุณครับ ขอโทษนะครับ" เสียงทุ้มเปล่งออกมาจากปากหยักได้รูปด้วยสีหน้ายิ้มอ่อน
"....." หนุ่มสาวสองคู่นั้นเมินเฉยต่อคำพูดของร่างสูงราวกับว่าเสียงพูดของเขาไม่ได้กระทบโสตประสาทเลยสักนิด
"เอ่อ ขอโทษนะครับคุณ ผมรบกวนถามหน่อยได้ไหม?...." ร่างสูงพูดยังไม่จบประโยค สองหนุ่มสาวคู่นั้นก็เดินจากไป โดยทิ้งความงุนงงไว้ให้กับธามไทเป็นอย่างมาก เพราะการกระทำของสองหนุ่มสาวไม่ใช่แค่ไม่ได้ยินเสียงพูดของเขาเพียงเท่านั้น แต่พวกเขาทำราวกับว่าไม่เห็นร่างสูงเลยด้วยซ้ำไป ในขณะที่กำลังร่างสูงยืนมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่อยู่นั้นก็มีเสียงของชายสูงวัยดังแทรกขึ้นมา
"พ่อหนุ่ม ตามตามาทางนี้"
ร่างสูงหันไปมองทางต้นตอของเสียงก็เจอชายชราคนนึงที่กำลังยืนมองเขาอยู่อีกฝั่งถนนแล้วชายชราผู้นั้นก็หันหลัง แล้วค่อยๆเดินออกไปอย่างช้าๆ ชายหนุ่มไม่รีรอรีบวิ่งข้ามถนนและเร่งฝีเท้าเดินตามหลังชายชราผู้นั้นทันที
"คุณตาครับ คุณตารอผมด้วยครับ" ถึงแม้ว่าธามไทจะส่งเสียงเรียกชายชราสักเท่าไรชายชราคนนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมามองหรือหยุดรอเขาแต่ยังคงเดินไปต่อไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าชายชราไม่ได้สนใจเสียงเรียกของตัวเอง ร่างสูงจึงตัดสินใจเดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ ชายชราเดินมาหยุดที่ร้านขายเครื่องประดับที่ทำจากเงินและทอง ชายสูงวัยผู้นั้นหันกลับมามองหน้าของร่างสูงแล้วส่งยิ้มอ่อนให้ก่อนที่จะพูดออกมา
"รออยู่ตรงนี้แหละ พ่อหนุ่ม"ชายชราพูดจบก็เดินจากไปโดยไม่ร่ำไม่ลา
ธามไทหยุดยืนตรงหน้าร้านขายเครื่องประดับเงินและทองตามคำบอกกล่าวของชายชราผู้นั้น ร่างสูงยืนรออยู่สักพักก็มีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวสะอาดสะอ้านเดินเข้าไปภายในร้าน ธามไทมองตามหลังชายหนุ่มคนนั้นด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย เขาพยายามนึกแต่ยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอชายหนุ่มรูปงามคนนั้นที่ไหน?
"เขาเป็นใครน่า ทำไมคุ้นหน้าคุ้นรูปร่างจัง?" ธามไทยืนมองดูการกระทำของชายหนุ่มผู้นั้นที่อยู่ภายในร้านขายเครื่องประดับอย่างตาไม่กะพริบ
"ผมขอดู กำไลเงินวงนี้หน่อยครับ"
"วงนี้ นะคะ"
ถึงแม้ว่าร่างสูงจะยืนอยู่ด้านนอกร้านแต่เขากลับได้ยินเสียงของชายหนุ่มคนนั้นอย่างชัดเจน จึงได้รับรู้ว่าเขากำลังขอดูกำไลเงิน
มือหนารับกำไลเงินจากหญิงสาวคนขายมาดูอย่างพิจารณาก่อนที่จะตกลงปลงใจซื้อ
"เท่าไหร่ครับ"
"เจ็ดร้อยค่ะ"
"ตกลง ผมเอากำไลวงนี้ครับ"
การตกลงซื้อขายกำไลเงินจบลงชายหนุ่มคนนั้น ตัดสินใจซื้อและส่งกำไลเงินคืนให้แม่ค้าจัดการห่อให้
วูบ!! จู่ๆร่างสูงก็ถูกแรงดูดดึงกลับเข้ามาในห้วงความมืดมิดอีกครั้งพร้อมกับมีเสียงของผู้ชายปริศนาดังขึ้นมารอบทิศทาง จนหาที่มาของต้นเสียงไม่ได้
"ตามหาเจ้าของกำไล อย่าลืมนะตามหาให้เจอ ตามหาเจ้าของกำไลให้เจอ อย่าลืมนะ"
ร่างสูงสะดุ้งเฮือกจนสุดตัวเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทั้งที่ในร้านของเขาเปิดเครื่องปรับอากาศไว้เย็นฉ่ำ ธามไทกะพริบตาปริบๆพลางกวาดสายตาคมมองไปรอบๆภายในร้าน
"เฮ้ย! มันร้านเรานี่หว่า แล้วเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ? ความฝันเหรอ? กำไล คุณตา" ชายหนุ่มมองกำไลเงินในมือของตัวเอง พลางฉุกคิดถึงคุณตาผู้เป็นเจ้าของกำไลเงินจึงรีบมองหาชายชราในทันทีแต่ทว่าชายชราผู้นั้นกลับหายไปจากร้านของเขาอย่างไร้วี่แวว
"กำไลเงิน”
“ตามหาเจ้าของกำไล อย่าลืมนะ ตามหาให้เจอ"
ร่างสูงหยิบกำไลเงินขึ้นมามองอย่างเพ่งพิศแล้วนึกถึงคำพูดของชายปริศนาที่มันยังคงดังกึกก้องในโสตประสาท
"มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม? คุณต้องการจะสื่อให้ผมตามหาเจ้าของกำไลนี้ใช่หรือเปล่า? แล้วผมจะไปตามหาเขาหรือเธอได้ที่ไหน?" ร่างสูงตั้งคำถามมากมายกับชายผู้เป็นเจ้าของเสียงปริศนาซึ่งเขารู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตน ธามไททำอาชีพเปิดร้านขายของเก่ามาหลายปี เขาจึงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เจอเท่าไหร่นักเขาเพียงแค่ตกใจก็เท่านั้น
“เจ้าของกำไลเหรอ? คงจะเป็นผู้ชายคนนั้นที่เราเจอในนิมิตใช่ไหม? ผมคุ้นหน้าคุณจังเลย คุ้น คุ้นมากราวกับว่ารู้สึกกันมาเนินนาน” ร่างสูงพยายามนึกถึงใบหน้าหล่อของชายหนุ่มในนิมิตแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเขาเคยเจอผู้ชายคนนี้ที่ไหน
ย้ำอีกครั้งนะคะ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว flash back พระเอกและนายเอกจะย้อนกลับอดีตของตัวเองหลากหลายวิธีแต่ไม่ใช่การระลึกชาตินะคะ