ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำภายในมือข้างขวาถือผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นเช็ดเส้นผมสีน้ำตาลที่ตอนนี้ดูเข้มกว่าปกติเพราะเปียกชื้น แล้วเดินไปนั่งลงหน้ากระจกเงาตรงโต๊ะเครื่องแป้ง มืออีกข้างที่ว่างนั้นเอื้อมไปเสียบปลั๊กไดร์เป่าผม
แกร๊ก! จังหวะเดียวกันนั้นมือหนาของร่างสูงก็ไปปัดโดน แปรงหวีผมหล่นตกลงพื้นห้อง ธามไทจึงก้มลงเก็บแปรงหวีผมที่พื้นห้อง วูบ! เมื่อร่างสูงเงยหน้าหล่อขึ้นมามองกระจกเงา เขาต้องตกใจอย่างสุดขีด เพราะภาพที่สะท้อนในกระจกเงาตรงหน้านั้น มันไม่ใช่ภายในห้องของเขา แต่มันกลับภาพห้องของใครสักคน ในกระจกเงาบานนั้นธามไทยังเห็นตัวเองนั่งอยู่หน้ากระจกที่เดิม เขานั่งจ้องมองดูภาพที่สะท้อนในกระจกอย่างตาไม่กะพริบ มันเหมือนกับว่าเขากำลังนั่งดูละครในทีวีอยู่
"ม๊า ม๊าจ๋ามาดูอะไรนี่เร็วๆ เดี๋ยวเฮียจะมาก่อน" เด็กหญิงตัวน้อยถักผมเปียสองข้างร้องเรียกหาผู้เป็นแม่เสียงดังลั่นห้อง
"มีอะไรหมวย! เข้ามาในห้องเฮียทำไม? แล้วซ่อนอะไรไว้ข้างหลังเอามาให้เฮียดูสิ" ชายหนุ่มที่เรียกแทนตัวเองว่าเฮียแบมือออกไปด้านหน้าเพื่อขอสิ่งของที่น้องสาวตัวแสบซ่อนไว้ด้านหลัง
"ไม่มีอะไรเลยเฮีย หมวยเปล่าซ่อนอะไรไว้จริงๆนะ หมวยแค่เข้ามาตามเฮียลงไปทานข้าวค่ะ" สาวน้อยเจ้าของผมเปียสองข้างปฏิเสธเสียงใส พลางส่งยิ้มแป้นให้พี่ชายแต่มืออีกข้างยังไขว่หลังอยู่เหมือนเดิม
"หมวย หมวยรู้ใช่ไหม? ว่าเฮียไม่ชอบคนโกหก ซ่อนอะไร ไว้เอาออกมาเฮียดู เดี๋ยวนี้" ร่างสูงชักสีหน้านิ่งพร้อมกับเสียงพูด เรียบเฉย สายตาตาดุๆจ้องมองหน้าเด็กหญิงตัวน้อยจนทำให้เจ้าของผมเปียนึกหวั่นเกรงขึ้นมา
"อ่ะ!! คืนให้ก็ได้ หมวยแค่อยากรู้เฉยๆนี่ว่าเฮีย ซื้อกำไลเงินวงนี้ให้ใคร" สาวน้อยผมเปียสองข้างพูดด้วยเสียงอ่อนพลาง ส่งกำไลเงินวงเล็กคืนให้กับพี่ชาย แต่ไม่วายที่จะชักถามถึงเจ้าของกำไล ร่างสูงรับกำไลคืนมาจากมือเล็กแล้วชูขึ้นมามองด้วยสายตาที่เปี่ยมความรัก พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ
"ของคนรักของเฮียเองแหละ"
สิ้นเสียงของชายหนุ่มรูปร่างที่อยู่ในกระจกเงา ภาพสะท้อนทั้งหมดก็หายวับไปกับตามีเพียงเงาสะท้อนของธามไทและห้องนอนของเขาเช่นเดิม
"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!? เราตาฝาดเองไปหรือความฝัน แล้วถ้าเป็นความฝัน เราจะฝันทั้งยังตื่นอยู่อย่างนี้เหรอ?" ร่างสูงยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ธามไทพลางคิดทบทวน เหตุการณ์ที่เขาเห็นอยู่ในกระจกเงาด้วยความแปลกใจระคนความสงสัย
"ถ้าไม่ใช่ความผัน ผีหลอกเหรอ? ไม่ๆเป็นไปไม่ได้แน่ เราขายของเก่ามาก็นานหลายปียังไม่เคยเจอเลยสัก ไม่ใช่ฝัน ไม่ใช่ผีหลอกแล้วมันคืออะไรวะ?” ความคิดของร่างสูงในตอนนี้กำลังตบตีกันวุ่นวายไปหมด แต่ไม่ว่าจะครุ่นคิดสักเท่าไรเขาก็ยังไม่สามารถที่จะหาคำตอบให้กับตัวเองได้ จนร่างสูงนึกอ่อนใจและเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้
ร่างสูงเดินเลียบเคียงรั้วบ้านพลางชะเง้อชะแง่มองข้ามรั้วเพื่อดูความเคลื่อนไหวของคนที่อยู่บ้านข้างๆ หน้าต่างประตูปิดสนิทราวกับว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ข้างในนั้น เขาจึงกวาดสายตา มองดูรถยนต์ของคนน้องก็พบเจอแต่ความว่างเปล่า
"ไปแต่เช้าจัง เราว่าตื่นเช้าแล้วนะ ยังไม่ทันเลย" ร่างสูงพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะเขาไม่คิดว่าคนน้องจะออกจากบ้านแต่เช้าขนาดนี้
"เฮ้อ! ไอ้ธามเอ๊ย! เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่ได้ขอ ไลน์ก็ไม่ได้แลก แล้วจะติดต่อยังไงวะ?" ธามไทบ่นต่อว่าตัวเองเพราะนึกเสียดายที่ไม่ได้ขอช่องทางการติดต่อกับคนตัวเล็กเอาไว้
"วันหยุดคราวหน้า น้องพายคงจะกลับมานะครับ พี่จะรอ รอเจอรอยยิ้มสดใสอีกครั้ง"
กรุ้งกริ่ง กรุ้งกริ่ง เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าประตูร้านขายและรับซื้อของเก่าดังขึ้น ชายหนุ่มเจ้าของร้านชะเง้อมองไปยังทางด้านประตูหน้าร้าน ซึ่งปรากฏร่างของชายสูงวัยที่กำลังเดินเข้ามาในร้าภายนอย่างช้าๆ
"สวัสดีครับ คุณลูกค้า ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"
ร่างสูงเอ่ยทักทายต้อนรับลูกค้าชายสูงวัยด้วยความน้อมนอบ ชายชราไม่ได้ตอบอะไรออกมาแต่ยังคงเดินตรงเข้ามาหาร่างสูงเรื่อยๆจนถึงหน้าเคาน์เตอร์
"ตาไม่ได้มาซื้อหรอกพ่อหนุ่ม แต่ตามีของมาขาย" เมื่อชายชราพูดจบก็ล้วงมืออันเหี่ยวย่นเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวสีดำหม่น
"คุณตามีอะไรมาขายเหรอครับ?" ร่างสูงพูดด้วยเสียงเรียบพร้อมกับยิ้มอ่อนส่งให้ชายชรา
"ตามีอันนี่!มาขาย กำไลเงิน" ชายชราหยิบห่อผ้าสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์เบื้องหน้าของร่างสูง
"กำไลเงินเหรอครับ? ผมขอดูก่อนนะครับคุณตา" ร่างสูงหยิบห่อผ้าสีแดงมาเปิดหมายจะหยิบกำไลเงินที่ชายชรานำมาขายให้นั้นขึ้นมาดู