“หึ ชมเอง เขินเอง อย่างนี้ได้ด้วยหรอครับหมอก?”
“ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ แล้วตกลงพี่วาฬเป็นนายแบบจริงๆ ใช่ไหมครับ หมอกจะได้ไปตามซื้อหนังสือมาเก็บไว้”
“เปล่าครับ ผมไม่ได้เป็น ผมเป็นแค่ช่างภาพ” พูดจบปากบางก็ยกยิ้มหวานออกมาอย่างอารมณ์ดี
เมื่อคนตัวเล็กเห็นอีกฝ่ายยิ้มได้ก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกและไม่เข้าใจในตัวเอง รู้เพียงแค่ว่าอยากจะเห็นคนตรงหน้ามีแต่รอยยิ้ม มีความสุข เท่านี้เขาก็สบายใจแล้ว
“เคยแต่ถือกล้อง แล้วต้องมาทำไร่จะไหวหรอครับ?”
“ไม่รู้สิ คงต้องลองดูสักตั้ง แล้วหมอกล่ะ คนพื้นที่เคยทำไร่ไหม?”
“ไม่เลยครับ ครอบครัวของหมอกไม่ได้ทำไร่ พ่อกับแม่เอาที่ดินไปสร้างรีสอร์ตครับ”
“รีสอร์ตของครอบครัวหมอกบรรยากาศต้องดีแน่เลยใช่ไหม พูดขึ้นมาแล้ว ผมอยากจะถ่ายรูปเลย” เมื่อนึกถึงบรรยากาศดีวิวสวยๆ วิญญาณช่างภาพก็เข้าสิงอธิป เกิดคันไม้คันมืออยากจะถ่ายรูปในทันที
“พี่วาฬไปไหมครับ เดี๋ยวหมอกพาทัวร์รอบรีสอร์ตเอง ด้านหลังรีสอร์ตมีน้ำตกด้วยนะครับ” คนตัวเล็กพูดขึ้นด้วยท่าทางกระตือรือร้น จนคนฟังอย่างร่างสูงต้องหลุดยิ้มเพราะนึกเอ็นดู
“ที่นี่ก็มีน้ำตกไม่ใช่หรอ? พี่แสนบอกผมตอนมา”
“ใช่ครับ มี แต่หมอกไม่เคยไปนะ”
“ผมก็ไม่เคยไป เดี๋ยวเราไปพร้อมกันนะ”
“ได้ครับ เดี๋ยวเราไปพร้อมกัน”
ในขณะที่สองคนกำลังคุยกันสนุกสนาน แสงนวลจากปลายกระบอกไฟฉายก็สาดส่องมายังในศาลา ร่างสูงมองแสงไฟที่ส่องกระทบต้นเสาศาลา แล้วมองตามไปยังต้นตอก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำเดินตรงมายังศาลา
“สงสัยมีคนมาตามเราแล้วล่ะ”
“แขกคงทยอยกลับบ้างแล้ว พี่วาฬอยากจะนั่งต่อไหมครับ เดี๋ยวหมอกจะขอให้เขาช่วยบอกคุณปู่ว่าไม่เห็นเรา”
“ผมไม่เป็นไรแล้ว กลับกันเถอะ ถึงอย่างไรเราก็ต้องกลับไปเผชิญมันอยู่ดี” ว่าแล้ววาฬก็ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปตรงหน้าร่างบาง
“ครับ” มือเรียววางลงบนฝ่ามืออีกคน แล้วก้าวย่างออกจากศาลาพร้อมๆ กัน
“อ้าว! ผมกำลังมาตามพวกคุณทั้งสองคนพอดีเลยครับ พ่อเลี้ยงกับคุณเพลินตารออยู่ที่ในบ้านครับ” แสนคำส่องไฟฉายมือที่จับประสานกันของทั้งสองแล้วยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างมีเลศนัย
คนตัวเล็กจะดึงมือออกเพราะไม่อยากให้ร่างสูงถูกมองไม่ดี แต่ทว่ามือหนากลับไม่ยอมปล่อยและยังกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมมองอีกคนแล้วส่ายหน้าเบาๆ ตอกย้ำให้รู้ว่าเขาพร้อมที่จะจับมือของร่างบางออกไปเผชิญหน้ากับคนอื่นๆ โดยที่ไม่กลัวสายตาหยามเหยียด หรือถ้อยคำดูถูกดูแคลนอีกแล้ว
“ครับ” ร่างบางพูดเสียงแผ่วพร้อมกับยิ้มอ่อนให้อธิป
“ขอบคุณครับ พี่แสน”
เจ้าบ่าวหมาดๆ ทั้งสองคนเดินมาหยุดที่ยืนหน้าประตู มองเข้าไปภายในบ้านเพื่อทำใจ ก่อนจะเผชิญหน้ากับปัญหาที่กำลังรอพวกเขาอยู่ ชายหนุ่มทั้งสองต่างหันหน้ามาสบตากันพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
“พร้อมไหม?” ร่างสูงเอ่ยถาม
“พร้อมครับ”
เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาภายในห้องรับแขก สองมือยังคงจับประสานกันแน่น เหมือนเป็นสัญญาณบอกว่ายังมีซึ่งกันและกันคอยยืนเคียงไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ดวงตาแข็งกร้าวที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นของชายชรามองร่างสูงด้วยสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะเปล่งเสียงเย็นเยือกน่าเกรงขามออกมา
“มาแล้วก็นั่งลงสิ”
เจ้าบ่าวหมาดๆ ทั้งสองเดินไปนั่งเคียงคู่กันที่พื้นห้องตรงหน้าผู้ใหญ่ทั้งสามคน เหมือนจะบอกเป็นนัยๆ ว่าพวกเขาพร้อมที่รับผิดกับสิ่งที่กระทำทั้งหมด โดยจะไม่คิดอุทธรณ์ใดๆ
“แกรู้ตัวไหมว่าทำให้ฉันอับอายมากแค่ไหน?” พ่อเลี้ยงสุชาติกระชากเสียงถามพลางจ้องหน้าหลานชายเขม็ง ถ้าหากว่าสายตาของเขาเป็นกระสุนปืน ร่างของอธิปคงต้องพรุนไปทั้งตัว
“ผมขอโทษครับ”
“หมอกขอโทษครับคุณปู่”
“แม่ไม่คิดเลยนะว่าหมอกจะกล้าทำอะไรแบบนี้ หรือคิดว่าจะแต่งงานแล้วไม่ต้องเคารพ ไม่ต้องเชื่อฟังแม่ก็ได้ อย่างนั้นใช่ไหม?” เพลินตาพูดขึ้นพร้อมกับมองลูกชายด้วยสายตาเคืองขุ่น
“คุณเพลิน เราคุยกันแล้วนะ แค่นี้ลูกก็ทำเพื่อคุณเยอะล่ะนะ อย่ากดดันลูกมากไปกว่านี้เลย” นายวินัยยื่นมือไปแตะที่แขนเรียวของภรรยาพลางทวงสัญญาที่เธอเคยรับปาก หญิงวัยกลางคนมองหน้าผู้เป็นสามีอย่างไม่พอใจ แต่ยอมสงบปากสงบคำด้วยดี
“แต่ก็ช่างมันเถอะ ไหนๆ งานมันล่มไม่เป็นท่าแล้ว ถ้าหากฉันจะมาขุดคุ้ยหาคนผิดก็จะดูเป็นไม่เป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลยจริงไหม?”
“ขอบคุณคุณปู่มากครับ”
“หมอกขอบคุณคุณปู่และพ่อกับแม่มากเลยนะครับ” ว่าแล้วทั้งสองคนก็ยกมือขึ้นไหว้ชายชราและพ่อกับแม่ของร่างบาง
“เอาเถอะๆ นี่มันก็ดึกมากแล้ว ไปพักผ่อนกันเถอะ ฉันให้คนจัดห้องเอาไว้ให้แล้ว รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ของแกและหมอกก็อยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว ห้องริมสุดท้ายทางทิศตะวันออกนะ ไปกันได้แล้ว”
“ครับคุณปู่”