Everything will be back to normal.
Or so I thought… Ilang Segundo matapos kong isara ang mga mata ko, narinig ko ang pagtalon ng kung sino man sa lawa. I had to open my eyes na nawawalan na ng lakas para tignan kung sino ito..
Was it Esme? She can’t be here! She needs to live.
Sinubukan kong buksan ang mga mata ko pero wala din silbi dahil hindi ko makita ang nasa paligid ko. Ilang saglit pa, isang malakas na bisig ang bumalot sa paligid ng aking bewang at lumangoy paitaas.
No, this person should not pull me up. Nanlaban ako sa ilalim ng tubig, pilit na tinatanggal ang bising na nakabalot sa akin pero mas lalo lang itong humigpit.
Ako nalang din ang sumuko dahil nawawalan na ako ng lakas lumaban.
Nang marating namin ang itaas ng lawa agad na bumalik ang hangin sa aking katawan. Hinihingal akong kumapos ng hangin habang hawak pa rin ako ng isang lalaki at dinala sa pampang. Buhat buhat niya ako sa kanyang bisig matapos ay bigla niya akong binitawan. Sumalampak ang katawan ko sa lupa na siyang binalewala ko. Mabilis akong tumayo mula sa pagkakabagsak at naghanda ulit para sa pagtalon sa lawa nang pigilan ako ng lalaki.
Nanlaban ako at naiiyak na.. I have to go back!! My Parents are waiting for me, Grandma is waiting for me!!
Humigpit ang kapit ng lalaki sa akin at nagsisigaw sigaw ako. “Bitawan mo ko!!” malakas na sigaw ko “AAAAA, sabing bitawan mo ko..” panay ang tulo ng luha ko.. “I-I have to go back, please” lumakas lalo ang iyak ko nang buhatin niya ako na parang sako palayo sa pampang at pabalik sa village.
Ibinagsak niya ako na parang sako ng bigas sa sahig, “Nababaliw ka na ba?” Malakas na sigaw nito pero mas lalo lang akong naiyak ng malakas. “Balak mo bang magpakamatay?!!” galit na sigaw nito habang nakapamewang sa harap ko.
Nang hindi ako sumagot napahawak ito sa kanyang buhok na para bang hindi niya na alam ang gagawin sa akin. Maya-maya lang unti-unting naglabasan ang mga tao sa village at pinagmamasdan kami.
Someone ran towards me.. “Binibini” Umiiyak na banggit ni Esme, dali-dali niya akong niyakap at binalot sa isang tela.
“Binibini saan ka ba nagpunta?” Nagaalang tanong nito, hinawi niya ang buhok na nakaharang sa aking mata. Imbes na sagutin ang kanyang tanong pinagmasdan ko ang paligid. Ang mga tao na nakatira sa village ay pinagmamasdan ako na parang baliw. Even the guy who pulled me out of the water was staring at me like I’m some crazy girl.
Only Esme eyes shows sympathy and worriness for me. Hinawakan ko siya sa balikat niya at tinignan diretso sa kanyang mata.
“E-esme, hik.. I- I have to go back” hindi na ako makapagsalita ng maayos dahil sa sobrang pag-yak “Kailangan kong bumalik, please, tulungan mo akong bumalik” Umiiyak na saad ko. Wala na akong pag-asa si Esme nalang ang meron ako ngayon.
Biglang sumabat ang lalaki sa usapan namin “Dalhin mo ang Binibini sa loob ng silid niya, at bantayan mo ng maiigi” I shake my head aggressively dahil sa sinabi niya.. “Sinubukan niyang magpakamatay kanina” Esme looked at me bewildered, nanlalaki ang mata niya at hindi makapaniwala sa sinabi ng lalaki.
She immediately hug me tight, at hinagod ang likod ko para pakalmahin ako. Marahil ay sa sobrang pagod, agad akong nagpadala sa kanya nang alalayan niya ako makabalik sa silid ko. Panay ang iyak ko buong gabi, iniisip kung paano ako makakabalik. Tumatakbo na rin sa isip ko ang tanong na ‘paano kung hindi na ako makabalik?’ worriness and anxiety filled me through the whole night.
Esme had to tend me and take care of me buong gabi dahil bigla nalang tumaas ang temperatura ko. Saraya’s body is weak, Esme reminds me of it. Na noong bata pa raw ako madalas daw akong magkasakit, at talagang may mahinang pangangatawan.
I lay in bed as I think of many what-ifs, while my head is throbbing with so much pain and my cough getting weirder as time goes by.
---------
Third Person Pov
Pumasok ang lalaking basa sa isang silid na malayo sa kabahayanan. Yumuko ito bago nagsalita sa nasa harapan niya.
“Chief, sinubukan niyang tumalon sa lawa, sigurado akong pinlano niya ‘to dahil wala man lang nakapansin sa kanya” seryosong bigkas nito sa lalaking tahimik lang na nakatingin sa kanya.
Tumayo ang lalaki at inabutan ng tuyong pamunas ang nagsalita. “Dry yourself first” sabay sinensyan niya ito na maupo sa kaharap na upuan niya.
“You don’t have to call me chief, Orin. Tayong dalawa lang naman ang magkasama dito” The guy called Orin sighed deeply.
“Alam ko, pero Rua, nasanay na ako.” He waved his hand to dismiss what Rua had said. “Back to the topic.. Saraya, that girl you’re supposed to marry tried to kill herself. Hindi ba nakakapagtaka iyon?” bigkas ni Orin habang nakahawak ang isang kamay sa kanyang baba na para bang nag-iisip ng malalim at hindi maintindihan kung ano ba yung iniisip niya.
“If she was sent here with a purpose of spying on us, bakit ganun na lamang kadali sa kanya na itapon ang buhay niya?” seryosong banngit ni Orin habang nakatuon na ang atensyon kay Rua na hindi man lang nagpapakita ng kahit na anong emosyon sa kanyang nalaman.
“Rua.. what if we’re wrong about her? What if-“ hindi pa natatapos ni Orin ang sasabihin niya nang biglang nagsalita si Rua.
“There’s no what if when it comes to her Orin. You know how much we’ve suffered before because of them.” Mapait na salita nito. Bagaman hindi nagpapakita ng emosyon ang nauna alam ni Orin na hindi niya na dapat pang ipilit ang simpatya na meron siya para kay Saraya.
Huminga ng malalim si Orin at tinansya muna ang paligid bago magsalita. “So, what’s your order?” Rua looked at the guy seriously and smirk, his smile hiding evil intentions. “Sent someone to watch over her, make sure to follow all her moves. If she did something that would harm the village, I’ll give the permission to arrest her”
Orin raised his hand “How about your wedding? Hindi naman pwede na arestuhin natin siya”
Nawala bigla ang ngisi ni Rua dahil sa sinabi ni Orin but he immediately answer “In 3 days, we’ll held the wedding ceremonial in three days, If she did something wrong during those days. We’ll lock her up”
Tumango ang dalawa sa napagsangayunan na desisyon.