Matapos kong pakalmahin ang babae, muli ko siyang tinanong. Tinignan ko siya sa mga mata niya “Sino ako at sino ka?” mahinahon ngunit kabadong saad ko “Nasaan tayo, sabihin mo lahat ng alam mo patungkol sa akin?” dagdag ko pa.
Ilang Segundo muna ang lumipas bago niya sagutin ang tanong ko. “Uh, Bi-Binibing Saraya, ikaw si Binibining Saraya Aoife ako naman si Esme Illa, ang naatasang magbantay sa iyo” huminto siya sandali at tinignan ako na para bang binabantayan kung may maalala ako base sa sinasabi niya.
Nagpatuloy siya. “Kasalukuyan tayong nasa Isla ng Saylon, noong nakaraang tatlong araw, habang patungo tayo dito sa Isla, nagkaroon ka ng aksidente” bago niya pa ituloy ang sasabihin niya pinigilan ko siya.
Kasama ko? Hindi siya mula dito sa Isla? Ibinuka ko ang bibig ko para magtanong ulit “Kasama kita? Saan tayo galling? Paano ako naaksidente? Bakit ako nandito?” mabilis na pagkakasabi ko, natatakot ako sa nangyayari.
I don’t know who I am or where I am… I don’t know how to go back. Napansin siguro ni Esme ang takot sa boses ko, kaya naman inabutan niya ako ng baso ng tubig na siyang tinangihan ko. How could I drink at this moment? Baka maisuka ko lang ang lulunukin ko.
Sinenyasan ko siya na magpatuloy sa pagsasalita.. “Binibini… nagmula tayo sa Kapital kung saan nakatira ang inyong pamilya. Pinadala ka dito ng iyong ama para ikasal sa may-ari ng Isla na ito. Nung araw na iyon, hindi inaasahan na tumalon ka mula sa barko upang tumakas, walang nakapansin agad sa iyong ginawa kaya nakainom ka ng maraming tubig dagat bago tuluyang maisalba” umiwas siya ng tingin at yumuko sa akin “Patawad Binibini, patawarin niyo ako….” Naluluhang sambit nito “Kung sana ay nabantayan kita ng maayos hindi sana ito mangyayari”
Tubig dagat? Tumalon si Saraya sa dagat??? Para tumakas? Bakit siya tatakas? At anong kasal? Tumakas ba siya dahil ayaw niya maikasal..
This must have been an arranged marriage, but why would they arrange her marriage?
After conversing with Esme, nalaman ko na, Saraya was sent to this Island to fix the connection between the pirates and the government. Her father was an official of a higher position therefore I concluded that Saraya Aoife became the sacrificial lamb.
Esme also told me that Saraya doesn’t have a close connection with her father and two sisters. She’s an outcast in the family whereas me.. the real me, Sailor is loved. I wonder how Saraya is feeling? I wonder if what she feels is the same as I feel? Because if it is then I feel sad for her, for both of us who are now living as Saraya Aoife.
I also asked Esme why she seems scared of me when I talked to her. Hindi ko alam pero nabigla ako sa sinabi niya, ilang beses ko siyang pinilit na sabihin sa akin kung anong ginawa ko sa kanya o kung anong klase ng tao ako. I found out that, the old Saraya is a viscious girl. She once slapped Esme in her face and starved her before dahil nagkamali ito. Pangit ang ugali ng isang Saraya Aoife.
But when I asked Esme bakit hindi siya umalis o hinayaan nalang mag-isa si Saraya, ang sagot niya ay “Binibini, naiintindihan kita, nais kong pagsilbihan ka. Noong bata pa lamang ako palipat-lipat na ako ng pinagsisilbihan at ikaw lamang ang tumrato ng mas maayos kaysa sa kanila. Handa akong magtiis sayo huwag lang bumalik sa dati kong pinanggalingan”
I feel sorry for her, she didn’t even get to enjoy her childhood. She served master after master since she was a kid and yet Saraya treated her like that. I said sorry to her after that, and promised her na hindi na maaulit ang kung ano mang ginawa ni Saraya sa nakaraan.
That day, isang manggagamot ang pumasok sa aking silid para tignan ang kalagayan ko nang malaman nila na gising na ako matapos ang tatlong araw. Imbes na magpasalamat ang matandang manggagamot na magaling na ako, tila ba nais nito na sana ay nawala nalang ako.
They hate her… They hate the fact that Saraya is going to marry their chief.
But they don’t have to worry nor do I have to care. I won’t stay here for long. Kailangan ko ring bumalik kung san dapat ako.
Nang araw na iyon, nagplano ako para sa pagbabalik ko sa aking mundo…
-------
Naghintay ako sa paglubog ng araw, until the light fades out and the people outside are gone. I told Esme to fetch me hot water para madistract siya at hindi niya malaman ang pagalis ko.
She immediately do what I said, and I know it will take her time bago matapos ang pinapagawa ko.
Marahan kong binuksan ang pinto ng silid kung nasan ako, sinilip ko muna ang labas kung wala na bang tao bago magpatuloy. I plan to go back to my own world and time, in order for me to do that I need to switch soul in the way Saraya did.
Our souls must have switch dahil pareho kaming nagkaroon ng aksidente. I had severe bleeding that time while she was drowning. If I drown myself then it would all go back to normal.
I inquire earlier about the location of the island. Esme told me that the village is actually a little far from the sea, but there was a small lake near the village. Ang lawa na iyon ang balak kong puntahan..
It doesn’t have to be the same, I just need to drown and die to go back.
Binilisan ko ang lakad ko habang binabantayan pa rin ang paligid kung may nakakapansin ba sa akin. When I was sure that no one followed me, tumakbo ako. Esme said the lake is located near my cabin, agad ko raw itong mapapansin matapos ang hindi kahabaang lakad.
I was busy asking her about sea and lake kanina, buti na lamang at hindi niya pinagdudahan ang mga tanong ko, if she did, I’m sure my plan would fail.
After running a few kilometers natagpuan ko na ang lawa na tinutukoy ni Esme, ang lawa ay malayo sa mga kabahayan, kaya walang makakapansin sa akin dito.
Sinilip ko ang tubig sa lawa, tinatansya kung gaano ito kalalim. Nang masiguro ko na sapat ito at hindi mababaw inihanda ko ang sarili ko para sa pagtalon.
I hate to leave Esme but I need to do this. If ever me and Saraya switch our souls back to where they truly belong, I hope she won’t suffer with her.
Lumingon ako sa pinanggalingan ko, tanging liwanag mula sa apoy na nakasindi sa labas ng bahay at ilaw ng buwan lamang ang nagpapaliwanag sa mga kabahayanan. “Patawad, Esme, you’ll be fine in here” isang ngiti ang binigay ko habang tinitignan ang paligid kung san ako nanggaling.
A wind suddenly blew making my hair block my sight. Iniayos ko ito at nilagay sa likod ng aking tenga bago ibalik ang tingin sa lawa. I had to act quickly, that I didn’t even notice my feet were bleeding from running barefoot. Hindi ko na ito pinansin. It will heal, and Saraya’s foot will be okay. I need to focus on my goal. Huminga ako ng malalim at nagbilang ng hanggang tatlo. I slowly move my feet and when I reached the count of there I jump into the lake with a smile. I heard the splash of the water with my force.
Now, everything will go back to how it was before. My body was slowly being submerged through the deepness of the lake. Unti-unti na akong di makahinga pero imbes na subukang umahon, isang ngiti ang ginawad ko sa akin at hinayaang yakapin ako ng kailaliman ng lawa.
I closed my eyes as I feel my body slowly losing strength. Everything will go back, everything will go back.