"I may not be the best man you could wish for, and I can not promise not to hurt you though but I will try my very best that if ever you'll cry, it'll be tears of joy."
Hindi ko alam kung ano ang magiging reaction ko. Sa kdrama's ko lang kasi 'to nakikita at sa mga novels ko lang 'to nababasa at hindi ko aakalaing mararanasan ko 'to sa totoong buhay.
"And I'm aware that we're still young." he chuckled. "We're still 16 but right from the moment God gave me you, I already promised to myself to make you mine not for my own obsession and benefits but to protect and love you 'till we fall out of love."
His eyes are full of emotions and they're pulling me in to place where I can us being happy in each other's palm.
And that's making me more speechless.
"And if we're not really meant for each other then please let me be your temporary happiness," he held my hand and continued, "Will you be my girlfriend?"
Parang walang mapaglagyan ang saya ko pero hindi ko alam kung sa anong paraan ko ito ipalabas. Ni hindi ko na rin maintindihan ang pagtibok ng puso ko at ang excitement na nararamdaman ko.
"I'm sorry."
Napakunot sa pagkakatong ito ang noo niya at hindi na maipinta ang mukha.
Alam kong nasasaktan siya pero wala akong magawa.
"Instead of answering your question, Can I ask you a favor? Or I don't know if this may look like a favor but I'm more than desperate."
Tumango siya bilang sagot dahil halatang hindi na niya magawang maibuka ang bibig at ramdam ko na din ang unti unti niyang pagbitaw sa mga kamay ko.
Tiningnan ko ito saglit at ibinalik ko lang rin ang tingin ko sa mga mata niya.
"I'm not seeing temporaries in those eyes Tim. So please be my permanent, Yes! I would love to be your girlfriend,"
Tila naguguluhan parin siya at nahihirapan paring iproseso ang mga nangyayari pero maya maya lang rin ay niyakap niya ako ng sobrang higpit.
Napatawa nalang ako habang niyakap ko din siya pabalik.
"Tinakot mo ako dun," he whispered with a cracked voice.
I giggled and replied. "Edi sorry."
"Pasali sa yakap!" sigaw ng isa kong kaibigan.
At napalingon naman ako sa gawi nila. Medyo nakalimutan ko saglit na nandito pala sila.
Naging group hug ang sana ay hug lang namin ni Tim at nagtawanan nalang kami.
They congratulated us at pumunta sa isang restaurant para icelebrate ang moment.
Habang kumakain ay napatingin ako sa kanila at pati narin kay Tim na ngayon ay official boyfriend ko na.
Masaya rin akong nakatingin sa mga kaibigan ko na masayang nakikipagkwentuhan kay Tim at tinutukso tukso pa siya. I am more than grateful na sila ang naging kaibigan ko at masaya rin akong kasali rin sila sa masasayang araw ko gaya ngayon.
"Yen!"
Agad akong napalingon kay Sai na ngayon ay kunot noong nakatingin sa akin.
"S-sorry I spaced out. What was that again?" I baffled.
Inayos ko ang pagkakaupo ko at humarap sa kanya.
"You okay?"
I just nod not to make a unimportant conversation with her.
We're at work at the first place, it's my bad to spaced out like that.
"You sure?"
She looked at me with her worried look and God knows how I hated it. Geez.
"Just continue, it's nothing important than this."
She heave a sighed before following, "So yun na nga, are you done revising your novel? I mean... Hindi naman sa pinagmamadali kita but just checking. Y'know, the sooner the better."
Now this is work. Saina talking like a boss and here I am acting like a employee. Krzy.
"Oh! I sent it to your email."
She leaned closer to me which puzzled me more. Why acting so weird all of a sudden?
"Pwede magtagalog? Ubos na kasi ang english ko, tsaka Pinay ka naman eh!" She said almost in a whisper.
Kung pwede lang sana batukan ng isang empleyado ang isang boss malamang ay ginawa ko yun.
"Sino ba naman kasi ang nag-utos sayong mag-english ka?"
"Nakakatense ka kasi kausap!" she whined.
"English ka ng english palibhasa galing sa ibang bansa. Paano nalang kaming hindi pa nakakalabas ng Pilipinas?" she continued which made me roll my eyes at her.
Napatawa ako ng marahan nang maalala ko si Yowhan. Isa din yung ayaw tumigil kakaenglish.
Mabilis kong tinapos ang trabaho ko and I hurridly went back to Nanay's place.
"Andito na naman ang napakabait mong doktora Ma."
Bakas sa pananalita ni Kuya Del ang panunuya kaya tinaasan ko nalang s'ya ng kilay at agad na yumakap kay Nanay.
Sino ba naman kasing nag-utos sa kanyang purihin ako kung labag din naman yun sa loob n'ya.
"Ang ganda talaga ng bati mo sakin lagi kuya ano?"
Krzy potato.
"Asan ba si Nanay?" inip kong tanong sa kanya nang di ko nakita si Nanay na lumabas.
"Try mong halughugin ang buong bahay."
Ay ewan ko ba kay Kuya Del. Umaawat sa kamalditahan level ko. Kahit 30 plus na ang edad kering keri parin makipagsagutan. Purbida!
Sinubukan kong pumunta sa likod ng bahay nagbabakasakaling nandoon s'ya pero wala talaga.
Bumalik ulit ako sa sala para tanungin si Kuya Del.
"Asan nga kasi." pinandilatan ko na s'ya ng mata.
It's not that I'm rude ganito lang talaga lagi ang set-up namin.
"Pumuntang ospital, schedule ngayon ni Auntie Betty sa check up niya."
Padabog akong umalis ng bahay habang rinig na rinig parin ang malakas n'yang tawa.
Edi s'ya na ang masaya.