Zachary's POV
Hinila ko papalayo sa mga tao at pati sa lalaking iyon si Pat. All I wanted was to talk to her. Isinakay ko siya sa kotse ko at nagdrive palayo. Wala ako sa sarili ko habang nagdadrive kaya naman masyado ko atang nabilisan ang pagpapatakbo lalo na at noong nagpreno ako ay halos mauntog pa siya kahit nakaseatbelt na.
"We're over" Cold kong sabi sa kaniya. Humigpit ng bahagya ang hawak ko sa manibela obviously trying my best to not to drop any single tear anymore in front of her.
"But I love you... Zach, pag-usapan naman natin 'to. Na-msunderstand mo lang 'yong kanina--" Bigla na akong nagsalita bago pa man niya matapos ang sasabihin.
"Sapat na ang nakita ko Patricia, pagod na ako. Naglolokohan nalang tayo dito e..." My vision gets blurry more dahil sa mga luha kong hindi ko mailabas labas. "Minahal kita e, mahal na mahal kita Patricia" My voice broke as soon as I inform her for the last time.
"All I wanted I wanted was to stay pero ang sakit na, its killing me Pat" I looked up para pigilan ang pagtulo ng mga luha ko. "I still want you but you're a poison to me"
I heard her, sobbing. Kahit gusto kong punasan ang mga luha niya at patahanin siya wala akong magawa. Hindi ko kaya. Oo, nasasaktan akong nakikita siyang umiiyak dahil sa akin pero pinapatay niya ako. She's killing me inside.
"No, hindi Zach. Kailangan lang natin ng space--"
"Fuck the space. Ano pa bang palusot ang sasabihin mo sa akin Pat? That it was just a dare? Na joke lang 'yon?" Napahilamos ako sa mukh ko out of frustration. "Sawang sawa na ako Patricia ko"
Please... kahit sabihin mo lang na mahal mo ako, na ako lang. Handa akong tiisin ulit, uuwi tayo, mahal ko. Handa akong punasan ang mga luha mo, I can act like nothing happened basta para sa'yo, gagawin ko. Babawiin ko lahat ng sinabi ko, sabihin mong ako lang, sapat na 'yon para sa akin. Handa akong sumugal ulit sa laro na hindi ko alam kung ako pa ba ang panalo o ang may alas, basta ikaw ang nandyan, sapat na para sa akin iyon Eleanor Patricia.
Iyon ang mga salitang nais kong sabihin sa kaniya pero mas pinili ko nalang na manahimik kasi para saan pa ba? Gusto kong magsalita pero ni isang salita walang lumalabas sa bibig ko. Nanunuyo na din ang lalamunan ko sa 'di malamang dahilan.
Masyado na akong kinain ng halo-halong emosyon, masyado na akong kinain ng sakit at wala na akong ibang hinihiling sa ngayon kung hindi ang umalis siya.
Ayaw na kitang makita...
I kicked her out of my car and drive away out of nowhere. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ko. Nagtagpo ang mga mata namin kanina pero hindi na katulad ng dati na puno ng saya. We're not healthy for each other anymore.
That eyes of her, it really did changed and I was so stupid at hindi ko napansin kaagad.
Niloloko ko na din ang sarili ko at bakit ko pa nagagawang sabihin sa sarili ko magmula pa dati na okay lang kahit na nasasaktan ako, nagseselos ako. Parang wala akong karapatan na magsabi.
Nagising lang ako sa katotohanan ng muntik akong makabangga ng truck. Agad kong iniwas ang kotse ko to avoid the incident kaya naman nabunggo ko tuloy 'yong puno sa gilid ng daan. Luckily, hindi naman napuruhan kotse ko kaya naman nagamit ko pa papuntang mall.
I wanna know that man's identity at hindi ko alam bakit ba ako nagmamadali ngayon.
I really care for her. I really love her. I can give her a lot of chances, I'll try like 400 times. But once I'm done, its over. At least I loved you, Patricia. At least once upon a ime, we were in love.
"Kaya niya ng wala ka, kaya mo din Zach" Bulong ko sa sarili ko. "Ginawa ko naman lahat 'di ba?"
Wala akong ibang naawa kung hindi ang ilabas lahat ng nararamdaman ko. I tried wiping my tears and act normal pero hindi ko kaya. Ang sakit, ang sakit sakit. Para akong baliw dito sigaw ng sigaw dahil sa sakit at halos mapaos na ang boses ko.
Bakit nga ba kami nagkaganito?
I tried comforting myself pero mas lalo lang akong naiyak. Remembering that eye, that look of her she gave me no'ng iniwan ko siya. Iniuntog ko na lamang ang sarili sa manibela para magising ako sa diwa ko at hindi ko na siya balikan pa do'n.
Umuwi na lamang ako lalo na at ayokong bumalik pa do'n. Hindi ko kilala ang sarili ko at hindi ko alam kung hanggang saan ang kaya kong gawin para lang sa kaniya at iyon ang ikinakatakot ko.
"Bakit ngayon ka lang?" Maotoridad na tanong sa akin ni Kuya Ace.
"Diyan lang" Wala ako sa mood para makipagtalo pa kay Kuya kaya naman walang buhay ko siyang sinagot. My mind was completely empty.
"Anong nangyari? Na-accident ka ba? What happened on your car?" He asked me.
I didn't even have the energy on answering his fucking questions kaya naman umakyat na lamang ako sa kwarto ko at naligo kaagad. I dried my hair before siting at the edge of my bed, thinking about something.
At some point, hindi ko namalayan na umiiyak ako ulit nang tahimik hanggang sa makatulog ako nang gulo ang isip ko at wala sa sarili.
Basta, kapag umuwi ka ulit sa akin, kakalimutan ko ang lahat ng ito... ulit. Handa akong tanggapin ka ulit.
--- >.<