Vaiah Linds Vylliermo's Point of View
"Lumayas ka na dito!" bulyaw sa akin ng care taker ng bahay na pinaguupahan ko sabay bato sa akin ng aking mga kagamitan sa labas ng gate.
"A-Ate magbabayad naman po ako sa susunod na sahod ko," mangiyak-ngiyak na saad ko habang pinupulot ang aking mga nagkalat na gamit habang ako ay pinagtitinginan lamang ng mga kapitbahay.
"Hindi! Ilang beses mo nang sinabi yan! Pero ano!? Ni kusing ay wala kang ibinigay sa akin! Nagmana ka sa mga magulang mo!" bulyaw na naman nito. Agad nitong isinara ang gate nila at hinayaan na ako sa labas.
"Magbayad ka kasi!"
"Uso man mangutang, matuto namang magbayad,"
"Kay gandang dalaga eh hindi naman marunong magbayad,"
Rinig ko ang bawat sinasabi ng mga taong nakapaligid sa akin na animo'y ako na ang pinakamagaling mangutang na tao sa buong mundo, hindi nga lang nagbabayad.
"Edi kayo na! Kayo na ang marunong magbayad!" saktong natapos na akong mag-ayos ng aking mga gamit bago ko sinabi ang mga katagang iyon kaya agad ko itong binuhat upang makaalis na sa lugar na iyon.
Patuloy lamang ako sa paglalakad kahit hindi ko alam kung saan ako tutungo. Kailangan ko na namang humanap ng bagong tutuluyan.
Napaupo ako sa gilid ng kalsadang kanina ko pa nilalakaran dahil sa pagod na aking nadama. Marami mang sasakyan ang dumadaan ay wala rin akong pamasahe upang sumakay na lamang. Hindi ko rin naman alam kung saan ako makakahanap ng titirhan ko.
"Hija, ayos ka lang ba?" napahawak ako sa aking dibdib dahil sa gulat. May sumulpot palang isang matandang babae na siguro ay balak ding maglakad sa kalsada na ito.
"Ayos lang po ako lola," saad ko nito at agad naman akong nagmano. Nasanay na rin kasi ako sa ganitong pamumuhay sa probinsya kung saan nirerespeto namin ang mga matatanda kahit na hindi namin ito kaanu-ano. Agad ko namang inaya umupo ang matanda sa aking tabi.
"Napakabait mo naman hija," pangiting saad nito. Dalawang ngipin man ang masisilayan sa kaniyang ngiti ay maganda pa rin ang lola na ito.
"Mukhang ang dami mo yatang dala hija?" napatingin ako sa mga gamit kong dala dahil sa kaniyang sinabi. Mapapansin ngang marami ito dahil apat na bag ang bitbit ko ngayon.
"Pinalayas po kasi ako sa pinaguupahan ko kani-kanina lang," binigyan ko pa rin siya ng ngiti kahit na masakit isipin na wala akong matutuluyan ngayon.
"Bakit naman? Anong ginawa mo?" nakakunot ang noong tanong nito. Napalunok naman ako kung sasabihin ko ang totoo sa kaniya o hindi. Hays bahala na.
"Hindi pa po kasi ako nakakapagbayad ng renta ko sa bahay. Yung boss ko po kasi sa pinagtr-trabahoan ko ay hindi na ako pinapasahod sa loob na ng tatlong buwan," napasinghap naman ako habang ang matanda ay nakikinig pa rin.
"Nais ko pa sanang makipag-kwentuhan sa iyo hija kaso kailangan ko nang umuwi sa amin," saad nito kaya agad itong tumayo at inalalayan ang sarili gamit ang sariling tungkod nito.
Mapapansing nais tumawid ng matanda ngunit sadyang mabibilis ang takbo ng mga sasakyan.
Marami man akong bitbit ay tumayo pa rin ako at nilapitan ko ang matanda upang samahang tumawid.
"Lola samahan ko na po kayong tumawid, dun din naman po ako dadaan sa kabilang eskinita," pagdadahilan ko dito. Agad naman itong tumango kaya hinayaan ko siyang iakla ang kamay niya sa aking braso tsaka sinamahang tumawid.
Nang makatawid kami ay agad itong humingi ng pasasalamat. Magsisimula na sana akong maglakad nang magsalita ito.
"Hija, doon ka na kaya sa amin tumuloy? Ako ay nagpapatakbo ng hotel na maaari mong tuluyan," saad nito. Nais kong tumanggi dahil nakakahiya din naman ngunit tatanggi pa ba ako eh wala na nga ako pupuntahan? Ngunit baka mas mahal ang aking babayaran dahil nga hotel ang kaniyang pinapatakbo.
"A-Ah hindi na po, maraming salamat na lang po," sagot ko dito na siyang ikinasimangot niya.
"Libre ang lahat, magtr-trabaho ka lang," agad naman akong napatango dahil sa narinig. Hotel na libri? Sa panahon ngayon, wala ng libri lalo na't siyudad ito kaya't pumayag na ako. Nasanay na rin akong magtrabaho kaya't paniguradong magagawa ko ito ng maayos kahit na hindi ko pa alam ang ipapagawa sa akin.
Nagsimula na kaming maglakad dahil sabi nito ay malapit lamang ang kaniyang hotel.
Mahaba-habang talastasan din ang aming napag-usapan habang kami ay naglalakad. Siya raw ay may dalawang anak ngunit pareho niyang hindi kapiling dahil sa kadahilanang nasa ibang mga lugar ito gayundin ang kaniyang asawa.
"Oh siya, andito na tayo hija," saad nito at agad may sumalubong sa aming tao na siyang kumuha ng aking mga bitbit.
Ang hotel na ito ay nasa gitnang bahagi ng siyudad. Lagi naman akong dumadaan sa kalsadang ito ngunit hindi ko pinagtutuunan ng pansin ang hotel na ito dahil kailangan pang tumaas sa napakahabang hagdan bago ito matunton.
Gaya ng aking sinabi ay kailangan pang tumaas sa hagdan na siyang kasalukuyan naming ginagawa ngayon. Kung napagod ako kanina dahil sa paglalakad sa kalsada, sa hagdan na ito? Doble pa ang pagod.
Pagkaraan ng sampong taon— biro lang, pagkaraan ng ilang minuto ay nakarating na kami sa mismong pinto ng kanilang hotel. Napakalaking pinto nito at maikukumpara ito sa limang basketball player na magkakapatong. Sa taas naman nito ay makikita ang karatulang 'GAMANO HOTEL'.
Nang dahil sa pagkamangha ko ay hindi ko namalayang nasa loob na pala kami. Ang unang palapag ay maayos at sa lahat ng sulok ay may counter na malalapitan. Ang bawat counter ay may kaniya-kaniyang elevator at sa pinakagitnang bahagi ng hotel ay isang napakalaking hagdan ang naroon.
"Halika hija, sumunod ka sa akin," saad ng matanda at nagsimula nang umakyat sa hagdan. Halata sa matanda na hirap na hirap itong umakyat kaya inalalayan ko na ito. Hindi ko ba alam sa kaniya, ang daming elevator ngunit ayaw niyang gamitin iyon.
Suminghal pa muna ito bago magsalita. "Ito ang magiging kwarto mo hija," agad naman akong napatingin sa itinuturo nito at nakita ko ang pintong kulay puti.
Ang bawat pinto dito ay mapapansing may iba't-ibang kulay ngunit hindi ko alam ang ibig sabihin ng mga ito. Siguro ay basta pangdisenyo lamang.