logo text
Tambahkan
logo
logo-text

Unduh buku ini di dalam aplikasi

Chapter 3: Questions of Life

“Goodbye‚ Class. May you have a safe ride to home. ” said by our teacher as soon as she finished our today’s discussion.
Like the usual things we do before heading home‚ cleaning our respective areas here in school. Meeting with the groupmates or in the club and organizations. Kahit naman lumabas kami ng paaralang ito ngayon‚ hindi parin dito magtatapos ang lahat. Marahil ang iba sa amin ay pupunta pa sa computer shop para mag-research ng kaniyang assignment. Ang ilan ay may kaniya-kaniya pang meeting o practice na kailangang attend-an. Bihira lang yata ang mga estudyanteng didiretso ng uwi sa bahay kasi kahit tapos na ang klase‚ may iniwan namang takdang aralin‚ maaaring report or performance sa araw ng bukas.
“Psst‚ uwi ka na? Daan muna tayo sa mga food stall sa labas‚ ” yaya sa akin ni French.
“Libre mo? ” tanong ko sa kaniya.
“Yaman mo na nga tapos magpapalibre ka pa‚ ” kuripot talaga nito kahit kailan haha.
“Pamilya ko‚ hindi ako. As far as I can remember‚ parehas tayong estudyante na nag-aaral pa lamang para makakuha ng stable na trabaho sa hinaharap. Saan kaya ako kumukuha ng pera para maging mayaman? ”
“Dami mong sinabi eh. Oo na‚ libre na kita. Dali dali! ” Hinila niya ang aking mga kamay at pilit na nakipagsisiksikan sa mga estudyanteng palabas ng gate. P’wede namang magdahan-dahan na lamang‚ kailangan ba talagang magapura? Akala mo ba’y mauubusan siya ng pagkain sa labas.
“Anong gusto mo? ” tanong niya sa akin.
“Matulog. Am drained already‚ ” matamlay kong sagot sa kaniya.
“Pagkain kasi‚ sis. Sige‚ matulog ka rito sa food stall ha? ” pabalang niyang sagot sa akin. Tanging ang babae lang talaga na ito ang kayang mambara sa akin eh. Napakasiraulo haha.
“Kahit ano‚ ”
“Ahh yeah. Salamat sa sagot‚ sana pala hindi ko na lang ako nagtanong. Ako lang din pala ang papapiliin mo ng iyong kakainin. ”
“Fried siomai‚ hotdog‚ gusto ko yung ihaw ha. Tapos samahan mo na rin nung yung ano baga‚ ” ano ba kasing tawag doon?
“Ng? ”
“Yung pa-zigzag na yun oh. Yung lamang loob ng chicken. ”
“Ahh isaw. Pa-zigzag ampotek. Ang funny mo talaga‚ dati ka bang clown sa past life mo? ” hindi ko alam kung natatawa ba siya or nang-aasar na siya ngayon. Pasensya naman. Nakalimutan ko tawag eh.
“Samahan mo na rin niyang coated egg. Tapos nung samalamig and then‚ yun lang. ”
“Yun lang? Seryoso? Nag-lunch ka ba? Dami niyan ahh‚ ” natatawa niyang tanong. Manlilibre na lang nga dami pang sinasabi eh.
“Hindi. Kaya sige na‚ gutom na ako‚ ” sabi ko sabay tulak sa kaniya.
“Hindi ka naman halatang gutom‚ ano? ”
Matapos ang ilang minutong paghihintay subalit tila kay tagal na sa akin‚ dumating na rin siyang bitbit ang mga hiningi ko. Sa kung paano niya naipagkasya sa kamay niya iyon‚ kayo na lang mag-isip.
“Magkano? ”
“Bakit? Babayaran mo ba? ”
“Hindi. Gusto ko lang malaman kung magkano yung price na kaya mong ibigay sa akin. ”
“Psshh. 135 lahat. ”
“Mahal naman. Ano ba iyan? ” pang-aasar ko sa kaniya.
“Kala mo naman ikaw nagbayad. Bakit nakatayo ka pa rin diyan? Hanap ka upuan doon sa loob‚ tanga. ” sabi niya sa akin at nginuso ang loob ng food stall na ito. Hindi ko ma-explain pero food stall siya sa loob ng covered court so basically‚ may section sa lugar na ito na may mga upuan at mesa para sa mga costumer. Destined na tinayo sa harap ng school para malaki ang kita kasi marami talagang bumibiling estudyante after class.
“Ayoko. Maraming tao‚ ” simangot ko sa kaniya.
“Malamang. Public place kaya ito. ”
“Basta ayaw. Dito na lang ako sa labas at tatayo. Besides‚ para mabawasan na rin yung pressure sa tiyan ko. Iwas reflux at heartburn na rin. ”
“Dami mong reason. Sabihin mo may galit ka lang sa tao. ”
“ I don’t hate humans‚ I just don't like them but it doesn’t mean I’ll treat them poor. If I’ll throw hate to an individual‚ I’ll throw more hate on myself because I’m no different to you‚ or to everyone else. ”
“If you don’t like human‚ does it mean that you don’t like yourself also? ”
“Yes‚ and may I remind you? I doubt my existence‚ ” sagot ko na lamang sa kaniya.
“Ewan ko sa iyo haha‚ ”
“Anyway‚ masyado namang sunog itong binili mo. ” reklamo ko sa kaniya.
“Tignan mo ito‚ kakain na lang nga nagrereklamo pa. ”
“Overcooking can affect the quality of food tapos minsan nagiging matigas ito making our metabolism harder to work. ”
“Those crispy edges are heaven tho‚ ” sagot niya naman sa akin.
“Do you forgot or do you not know that burnt foods has a carcinogenic substance which is unhealthy? ”
“Hindi naman masama ang minsan. Napaka-KJ mo‚ ” nagsasabi lang naman ako ahh haha.
Tumahimik na lamang ako at inilibot ang aking tingin. Kung titignan mo‚ tila napakasaya ng mga tao sa paligid. Kaniya-kaniyang circles‚ nagtatawanan‚ walang humpay na kwentuhan. Do happy people ever get exhausted from being happy?
I somehow wonder what it feels like to be that genuinely happy. Without having doubts inside your head that one or two inside that circle is secretly stabbing you. My perception tells me that's the safest way to prevent to feel pain or share pain is to distance yourself. Ang hirap lang kasi isipin na yung kasayahan mo ngayon‚ maaring sa makalawa o pangatlo‚ masisira lamang dahil nagtiwala ka ng husto o pinagkatiwalaan ka nila higit sa inaakala mo. Betrayal causes thousand of stabs people tend to ignore as they value friendship more than peace of mind. Hayyss human.
“Kung magiging hayop ka‚ bakit aso pa? ” biglaang tanong sa akin ni French na sinabayan niya pa ng malakas na pagtawa. Parang may choice ako sa tanong niya ahh. Tinitigan ko lamang siya ng masama at pinagpatuloy ang pagkain.
“Biro lang. Kung magiging hayop ka‚ anong gusto mo maging? ” muli niyang tanong.
“Ikaw. ”
“Napakasama mo. Kaya hindi ka lumalaki eh‚ ”
“Bad deeds has not something to do with our physical growth. ”
“Ano nga? ”
“Could be a fish or a bird. Nothing in specific pero sa dalawa lamang na iyan. ”
“Hmm. To swim without drowning and see clearly underwater or to be able to fly endlessly and survive in space? ” tanong niya sa akin.
“ Underwater. Wala naman akong makikitang dinosaur sa kalawakan so huwag na lamang. ”
“Nakalilipad ba ang mga dinosaur? ” taka niyang tanong.
“Hindi. But may kamag-anak silang pterosaurs. A kind of flying prehistoric reptiles. ”
“Ahh okay. So bakit underwater? Does space not make you curious tho? ”
“No‚ not at all. Celestial bodies amazed me and lives’ underwater scares me most actually. But I gladly risk to something I’m afraid of than to go with something I love the most. Experience will always be the best. And when I say experience‚ usually it’s full of risk nonetheless having an endless possibilities. ”
“Hmm. Pwede na rin sa Miss U‚ height mo lang hindi pasado. ” Napaka-bully talaga ng bwisit na ito.
“Ako may tanong‚ ” sabi ko sa kaniya.
“Ano? ”
“If given isa kang doctor tapos may tatlo kang patient. Yung isa need ng eye surgery‚ while the other one needed a heart transplant. The last one needed a blood donor. Those three need an immediate treatment‚ or else‚ their will of living will be ruin. Tapos‚ may dumating na isa pang patient sa hospital‚ his chance of getting alive peak to a lowest point‚ sabihin natin mga 30-70‚ kung baga‚ miracle na lang na mabuhay siya. Would you rather kill him in exchange of the salvation of your other three patients‚ or would you kill that three for the life of one? ”
“I’d resign‚ ” sabi niya at malakas na tumawa. Napakagago psshh. “Joke lang‚ but yeah‚ I think killing that one would be morally reasonable. Infact sacrificing him could maximize the benefits and minimize the harm. Well‚ depende sa kaniya kung papayag ba siya. S'yempre need ng consent. ”
“Paano kapag ayaw niyang pumayag. Will you console him? ”
“I’ll resign nga kasi‚ ” napakaewan talaga.
“Isa pang tanong. Kung mamamatay ka bukas‚ why not now? ”
“There’s so much thing in life that I could still enjoy within 24 hours so if death will permit me to adjust the time and knock on my door tomorrow‚ I’ll grab that chance to fulfill those little things I have in mind. ”
“Hmm? Ano naman ang mga iyon? ”
“Collecting letters that I could bring to heaven. ”
“How’s that possible tho? Akala ko ba immaterial soul lang ang makakapasok sa kaharian ng langit? ” tanong ko sa kaniya.
“I don’t know exactly. I just wanna read what would people say to me if ever they learned that my time is coming. ”
“Surely they would offer you tears. ”
“Ikaw‚ iiyak ka rin ba after my death? ” tanong siya sa akin at tinitigan ako ng diretso sa mata. Great‚ I hate this topic. Well‚ ako rin naman ang nagpasok sa usapan haha.
“I’ll never cry to someone’s death‚ ” mahina kong sagot sa kaniya.
“So ano lang gagawin mo? Would you not show me any condolences? ”
“I’ll cry now. ”
“Ha? ” taka niyang tanong.
“I’ll grieve first before you could even lost your consciousness. ”
“Medyo ano ha‚ ewan‚ pangit lang pakinggan. Buhay pa nga ako tapos iiyakan mo na agad. ” natatawa niyang sabi.
“Exactly! People use to cry when someone’s already dead without even knowing that the dead one can hear them no more. It became their habit to offer regrets and tears once someone is already gone but when that someone is still alive‚ it’s seldom to see people sharing tears and laugh to them‚ how awful. ”
“Ahh yeah‚ made sense. So you won't really cry for me? ”
“I won’t cry over your lifeless body. I’ll be glad even. Because that time‚ reassured that you already met the end of your nightmares here on Earth. ”
“Are you glad that I am existing too? Am I really a friend to you? ”
“If you defined friends as someone who'll be there for you through lows and highs‚ through your best and worst‚ and even your jokes are not even funny sometimes—”
“Bwisit ka. Pangit lang talaga definition ng joke sa iyo‚ ” pamumutol siya sa sinasabi ko.
“—then I am your friend. ”
“No offense but I barely see you living. But yeah‚ won’t complain na lamang. I am unluckily lucky that a ghost like you use to be with me. ” natatawa niyang sabi.
“I am not a ghost duhh. But yeah‚ you might not feel my presence besides you but I hope you could feel how I existed. How I am existing still besides you. ”
“Tama na nga iyan. Ayokong umiyak haha. Tapos ka na ba? Maybe it’s time to go home. Hapon na rin. ”
“Ahh yeah‚ we should go now. ” sabi ko at nauna nang naglakad.
I might not say it to you directly but I've love you more than my life. That apart from you‚ I would just be a lost ghost mixed in the air of sorrows.
Unnoticed. Unworthy. Unloved.

Komentar Buku (62)

  • avatar
    Ricardo Perez

    thank you 😊

    23/02/2025

      0
  • avatar
    Atim Lungsod

    312

    04/09/2024

      0
  • avatar
    Jeferson Ferrolino

    very good

    18/08/2024

      0
  • Lihat Semua

Bab-bab Terkait

Bab Terbaru