Work Of Fiction
PROLOGUE
𝗪𝗼𝗿𝗸 𝗢𝗳 𝗙𝗶𝗰𝘁𝗶𝗼𝗻
𝗔𝗟𝗟 𝗥𝗜𝗚𝗛𝗧 𝗥𝗘𝗦𝗘𝗥𝗩𝗘𝗗 2022 ©️
𝗗𝗜𝗖𝗟𝗔𝗜𝗠𝗘𝗥 : The characters and events that are part of this novel are all fictional by the author and have nothing to do with anyone. Any resemblance to the names of the persons mentioned here, as well as the places, events and dates is inadvertent and coincidental.
𝗜𝗠𝗣𝗢𝗥𝗧𝗔𝗡𝗧 𝗡𝗢𝗧𝗘 𝗢𝗙 𝗧𝗛𝗘 𝗡𝗢𝗩𝗘𝗟 : It should not be claimed or copied by anyone of this novel without the author’s permission.
𝗡𝗢𝗧𝗘 : There are events that should not be read by the age of 14 and below, especially words that should not be read, so put this type (*) for the benefit of the readers.
𝗔/𝗡 : Do not expect to much from this novel. I'm disappoint you!
𝗣𝗟𝗔𝗚𝗜𝗔𝗥𝗜𝗦𝗠 𝗜𝗦 𝗔 𝗖𝗥𝗜𝗠𝗘
Hi,this is my first story so I hope na magustuhan ninyo ang nobela na ito sana naman ay abangan ninyo rin ang iba ko pang nobela na gagawin.
So I hope you injoy to read...
***
𝗣𝗿𝗼𝗹𝘂𝗴𝘂𝗲
"Masyado ng marami,anong gagawin natin?"
"Kailangan gumawa tayo ng paraan dahil kong tatagal pa 'to, nasisiguro ko na lahat tayo ay mamatay dito."
"Dapat makaisip tayo ng paraan."
"Ano naman ang maiisip natin kong ganyan sila karami."
"Kailangan may mag-paraya."
Napatingin naman ang apat na kabataan sa nag-salita na nakatingin sa labas.
"Tumahimik ka nga d'yan,"naiinis na wika ng dalaga sa nag-salita.
"Walang mangyayari kong titigan lang,"sambit ulit nito.
"Ano bang pinagsasabi mo d'yan?" Naguguluhan na tanong ng binata sa kausap.
"Mamatay rin lang bakit kailangan pang mag-pahirap." Wika na nito na nakatingin na sa apat na kabataan. "Walang mangyayari kong walang taong mag-paparaya para mailigtas."
"Hindi kita maintindihan,'di ka namin maintindihan." Sambit naman ng isang binata.
"Hindi ninyo ako maiintindihan,"sambit nito at hinawakan ang maliit na palakol.
"Hindi! Walang mag-paparaya,ni isa sa atin."
"Ano ang gusto mong gawin ko? Maghintay na masira ang van na sinasakyan natin at hintayin na isa-isa tayong kagatin,o may isang taong mag-paparaya para mailigtas ang iba."
"Gumawa tayo ng paraan,basta hindi ganyan."
"Sige sabihin mo sa akin,ano ang naiisip mong paraan para ang mga 'yang infected na iyan ay umalis sa bawat sulok ng sasakyan?" Nagagalit na sigaw nito na siyang lalong kinagulo ng mga infected na nakapalibot sa kanila.
"Walang mag-sasakripesyo para lang maligtas ang isa't-isa dahil pumunta tayo dito ng kumpleto kaya aalis tayo ng kumpleto." Sambit ng isang binata na nasa unahan.
"Pwes,kong pumunta tayo dito ng kumpleto..."huminga muna ng malalim ito at unti-unting pinagmamasdan ang mga kasama nito na nakatingin narin sa kanya. "Uuwi kayo ng 'di na kumpleto." Sambit nito kasabay n'on ang pag-bukas mg pintuan ng sasakyan na siyang ikinagulat mg lahat.
"Hindi,hinnddiii. Please wag,wag mong gawin sa amin ito." Bakas sa boses nito ang pagkapiyok ng isang dalaga habang pinagmamasdan niya ang matalik na kaibigan na isa-isang hinahabol ng mga infected.
"Sh*t wag. Nasa likod mo." Sigaw naman ng ibang kalalakihan habang nakatanaw sa labas ng sasakyan.
Nakita ng lahat kong paano unting-unti nawalan na sila ng lakas ng makita nila ang kaibigan na dambahin ng isang malaking infected na hindi nila alam kong saan nag-sulpot at gan'on nalang ang pag-iyak ng isang dalaga at 'di maiwasan sisihin sarili dahil sa hindi manlang niya nakuhang pigilan ang matalik na kaibigan.
"Paandarin mo na,dahil mawawalan lang nang silbi ang ginawa niya kong 'di pa tayo gumawa ng hakbang para makalayo." Sambit ng isang binata habang nakatingin sa labas at pinag-mamasdan ang mga tumpok na zombie sa kanilang kaibigan.
Kahit sa labag ng loob nila na iwan ang kaibigan ay wala silang nagawa kundi ang umalis at bumalik sa kanilang pinag-mulan bago sila napadpad sa lugar na akala nila ay magiging maayos sila ngunit dahilan n'on ay ang mawalan sila ng matalik na kaibigan.
***
"Tumahimik ka na Ella, ginawa niya iyon para maligtas tayong apat." Gusto man pagaanin ng loob ng binata ang kaibigan niyang dalaga ngunit nararamdaman niya na masyado na itong malala lalo na't alam ng binata na kong paano at gaano kaimportante ang taong nawala sa kanilang bilang.
"Bakit gan'on eric,wala manlang akong lakas para pigilan siyang gumawa ng hakbang na alam niyang labis akong masasaktan." Naluluhang sambit ng dalaga kahit na nakangiti sa binata.
"Matapang siya,ginawa niya iyon para maligtas ka at maligtas kami." Sambit ng binata na nakangiti rin na nakatingin sa dalaga.
"Kamusta na kaya siya?" Bulalas nalang ng dalaga habang nakatingin sa labas ng sasakyan.
"Nasisiguro kong masaya siya sa ginawa niya at wala siyang pinagsisihan na iligtas tayo." Sambit ng isang binata sa unahan na siyang nag-dadrive ng kanilang sinasakyan.
"Nasisiguro ko naman 'yon." Nakangiting sambit ng dalaga na nakatingin sa kausap.
"She's happy now, and I hope your a happy to." Sa boses ng kausap ng dalaga nasisiguro niyang nakangiti ito kaya binalingan niya pa ang ibang kaibigan niya na nakangiti narin sa kanya kaya nakangiting binalik niya ang tingin sa labas mg kanilang sinasakyan na mag-kakaibigan.
Siguro naman ay makakapahinga na kami at wala ng ibang maibabawas pa sa amin,hanggang sa muli nating ala-alang dalawa aking matalik na kaibigan
Nakangiting pinikit ng dalaga ang mga mata niya at nilamon ng antok.