NGAYON ay kasama ko na siya.
Ang taong mahal na mahal ko.
Pinagmamasdan ko ang mukha niya habang hawak niya ng mahigpit ang kamay ko habang andito kami pareho sa living area. Nakahiga siya habang ang uluhan niya ay nasa kandungan ko habang hawak ang kamay ko at pareho naming pinagmamasdan ang isa't-isa na para bang kinakabisa namin pareho ang bawat ditalye ng aming mukha.
Kami lang dalawa ang andito ngayon sa bahay,wala dito ang mga magulang ko at kapatid. Nasa trabaho si Papa at ang Mama ko at mga kapatid ay nagpunta naman sa bahay ng mga pinsan namin dahil may kaunting pag-diriwang. Hindi na ako sumama dahil nga sa araw na ito lang  pupunta si Aiden dito sa bahay matapos ang isang buwan.
Sobrang namiss ko siya.
"Namisss talaga kita,Ai. Sana lagi na lang tayong ganito.",saad ko at hindi ko na naman napigilan ang panglalabo ng aking paningin dahil sa pag-patak muli ng mga luha sa mata ko.
Agad siyang bumangon sa pag-kakahiga at niyakap ako ng mahigpit habang sinasabing,
"Sobrang namiss din kita, Ai. Sorry sa lahat. Sorry kung bakit ngayon lang ako nagpakita sayo. Tandaan mo palagi na mahal na mahal kita. " aniya sabay halik sa noo ko.
Ganyan siya ka-sweet na sobra kong namiss sa loon ng isang buwan namin na di pagkikita.
Pero kahit heto na siya kasama ko iba pa rin ang kaba na nararamdaman ko ngayon. Kakaiba talaga, na parang may hinding magandang mangyayari.
Kung ano man iyon. Hindi ko alam. At wag naman sana mangyari.
"Wag mo akong iiwan ha.Mahal na mahal din kita,Ai. Sobra..Promise me ,Ai" sabi ko na puno ng pagmamahal at pag-aalala.
"Yes,Ai, I promise. ", he said.
Hinalikan niya ko mula sa noo pababa sa labi ko ng buong pagmamahal.
Sobrang mahal ko ang taong ito.
Mabilis na lumipas ang oras at seven thirty na agad ng gabi. Dapat ay seven pm ay nakaalis na siya dito dahil byabyahe pa siya papuntang bar pero dahil saglit lang ang oras ng pagkikita namin ay nanatili pa siya ng kalahating oras.
Parang sobrang bilis ng oras ngayon. Parang kakarating niya lang kanina ay aalis na naman siya agad ngayon at hindi ko alam kung kailan ba kami ulit mag-kikita o mag-kakasama ng ganito.
Hindi ko alam pero bakit ganito?
Normal naman siyang nagpapaalam kapag papasok na siya sa trabaho.
Di namn bago ito pero bakit ang sakit sakit ng nararamdaman ko?
Pakiramdam ko habang buhay na siyang nagpapaalam sakin at hindi na magpapakita pa talaga.
Wala rin tigil sa pag-patak ang mga luha ko na hindi ko malaman kung bakit. Hindi naman ako ganito sa tuwing magpapaalam siya na papasok na sa trabaho.
Naramdaman kong muli ang labi niya sa noo ko, sa tungki ng ilong ko hanggang sa naramdaman kong bahagyang iniangat niya ang mukha ko at muling siniil ng matamis niyang halik sa labi.
Namiss ko ito ng sobra.
Kaya tinugunan ko ng buong pagmamahal ang matamis niyang halik.
Sana hindi pa ito ang huli.
"I love you so much,Aiden." sabi ko sa gitna ng halik namin. Agad naman siyang bahagyang lumayo at tinitigan ako ng buong pagmamahal na katulad pa rin ng titig niya kagaya ng kung paano niya ako tignan noong una siyang umamin sa akin ng nararamdaman niya.
Teka, tama ba itong nakikita ko.
Umiiyak siya.
"Bakit,Ai?" pinunasan ko ang mga luha niya.
"Sorry, sorry talaga,Aisha!" aniya na hindi ko alam kung bakit naihingi siya ng tawad.
"No, it's okay,Ai. Naintindihan ko naman na busy ka sa work. Para sa future natin diba.." ngumiti ako para pagaanin ang loob niya at umiling,"Hindi ako galit..okay lang." paninigurado ko sakaniya.
"Basta lagi mong tatandaan,Ai na mahal na mahal kita. Sobra kitang mahal. Mamimiss kita, Ai." aniya na puno ng pagmamahal.
Ramdam ko pa din na mahal niya ko sa kabila ng di namin pagkikita at mga pag-tatalo.
"Sobrang mamimiss din kita,Ai. Mahal na mahal kita. " at binigyan muli niya ko ng isang matamis na halik.
At pagkatapos ng isang mahigpit na yakap ay tuluyan na siyang umalis.
Pinagmamasdan ko siya. Parang may kakaiba ngayon . Gusto ko siyang habulin pero hindi ko alam kung bakit parang naninigas ang mga paa ko. Hanggang sa tuluyan na nga  siyang nawala sa paningin ko.
Bumalik na ko sa kwarto ko para tignan ang cellphone ko dahil baka nagtext pa siya o tumawag.
Ganun kasi siya kahit kakaalis pa lang ng bahay nag-memessage na o tumatawag na nakalabas na siya ng subdivision.
At di nga ko nagkamali dahil may message nga siya.
Agad kong nabitawan ang cellphone ko sa nabasa ko at parang nanghina ang mga tuhod ko kaya't napaupo ako sa kama ng dahil sa nabasa ko.
Muling nanlabo ang mga paningin ko habang binabasa ang mensahe mula sa kaniya.
From : My Fïancè
𝙎𝙤𝙧𝙧𝙮, 𝘼𝙞𝙨𝙝𝙖. 𝙋𝙚𝙧𝙤 𝙞𝙩𝙞𝙜𝙞𝙡 𝙣𝙖 𝙣𝙖𝙩𝙞𝙣 𝙞𝙩𝙤. 𝙎𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙩𝙖𝙡𝙖𝙜𝙖. 𝘼𝙮𝙤𝙠𝙤 𝙣𝙖.
Wala akong ibang masabi at maitanong sa sarili ko kundi....
BAKIT?
BAKIT, AIDEN?
Agad kong kinuhang muli ang cellphone ko at sinubukan tawagan siya ngunit wala.
Ayaw niyang sagutin.
Kina-cancel niya ang tawag ko.
Nanginginig ako habang tinatype ang message ko kay Aiden pero pinilit ko pa rin ang sarili ko.
To: My Fïancè❤
𝘉𝘢𝘬𝘪𝘵, 𝘈𝘪? 𝘈𝘺𝘰𝘬𝘰 𝘱𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦... 𝘈𝘺𝘰𝘬𝘰, 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯! 𝘖𝘬𝘢𝘺 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘵𝘢𝘺𝘰 𝘬𝘢𝘯𝘪𝘯𝘢 𝘥𝘪𝘣𝘢? 𝘉𝘢𝘬𝘪𝘵 𝘨𝘢𝘯𝘪𝘵𝘰, 𝘈𝘪? 𝘈𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘯𝘢𝘴𝘢𝘣𝘪 𝘮𝘰? 𝘈𝘺𝘰𝘬𝘰...𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪. 𝘈𝘺𝘰𝘬𝘰 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯!
Ang mga luha ko ay hindi ko na napigilan pa na umagos ng umagos sa mga mata ko sa sobrang sakit nang nararamdaman ko ngayon.
At agad na dumating ang message niya.
At hindi ako makapaniwala sa sinagot niya.
From : My Fïancè
𝙎𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙩𝙖𝙡𝙖𝙜𝙖, 𝘼𝙞𝙨𝙝𝙖. 𝙋𝙚𝙧𝙤 𝙣𝙖𝙩𝙖𝙩𝙖𝙠𝙤𝙩 𝙠𝙖𝙨𝙞 𝙖𝙠𝙤. 𝙎𝙤𝙧𝙧𝙮.
Muli kong sinubukan na tawagan siya ngunit agad niya iyong kina-cancel.
To: My Fïancè
𝘗𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦 𝘢𝘯𝘴𝘸𝘦𝘳 𝘮𝘺 𝘤𝘢𝘭𝘭! 𝘈𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘢𝘬𝘢𝘵𝘢𝘬𝘰𝘵, 𝘈𝘪𝘥𝘦𝘯? 𝘈𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘨𝘪𝘯𝘢𝘸𝘢 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘭𝘪 𝘴𝘢𝘺𝘰? 𝘉𝘢𝘣𝘢𝘨𝘶𝘩𝘪𝘯 𝘬𝘰 𝘢𝘵 𝘪𝘪𝘸𝘢𝘴𝘢𝘯 𝘬𝘰 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢𝘺𝘰. 𝘒𝘢𝘺𝘢 𝘱𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦! 𝘏𝘶𝘸𝘢𝘨 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘨𝘢𝘯𝘪𝘵𝘰, 𝘈𝘪.
Ano ba ang nakakatakot?
Tanong ng isip ko ngunit wala na kong natanggap na reply mula sa kanya.
Bakit mo ito ginagawa sa akin ngayon?
Anong kasalanan ko?
Ano iyon takot na sinasabi mo?
Natatakot din naman ako pero ang takot na iyon ay masyadong malayo sa takot na nararamdaman niya.
Dahil ito ang sobrang kinatatakutan ko.
Ang iwan niya.