I really didn't want to complain. He was just courting me. We are not really dating. There's no an us, and that doesn't gave me the right to get mad at him... but damn! I couldn't stop feeling that extreme emotion, lalo't hindi ako magaling magtago, not unless my pride won't let me.
He stopped for a second, and tried to step forward. His breathing's heavy, and so mine. But it didn't made me lose a bit of my confidence to stand without breaking down.
Nararamdaman ko kung paano niya pigilin ang sarili. He will open his mouth, but couldn't say a word. His jaw will clench, and his eyes would pierce into me like I was some target of a gun shot he's trying to observe... iyon lang, kasama roon ang kaniyang galit.
"Hell, I have nothing to do when it's been a year and until now, you couldn't say yes to me, Realm! Paanong hindi ako maghahanap, at maghihintay kung habang sinusuyo kita ay umiiwas ka!"
E 'di lumabas din ang totoo. Hindi ko nga lang kayang magtimpi sa pagkakataon na ito ngayon.
"E 'di totoo nga ang iniisip ko! Your feelings for me are still void and shallow, Hrosim! If you truly invested genuine interest para maging kasintahan ako, whatever it takes, you will choose to wait till I am ready for you!" I think, I lost it. Fuck. It hurts a lot.
"Napapagod ang tao, Realm! Kahit sinong manliligaw mapapagod kung ikaw ang liligawan!"
Hindi ko kinaya ang mga sinabi niya. Nasampal ako. Maaaring pinatagal ko talaga. Isang taon, oo at matagal na ang panahong iyon para sa panliligaw, pero hindi ko maintindihan... why can't someone wait.
Bakit... hindi nila kayang maghintay?
Why can't they put in their minds the possibilities upon courting someone. Bakit, Hrosim.
"Gago ka!" Nanginig ang boses ko, nangangatal ang labi. Nararamdaman ang mabigat na buhos ng luha mula sa mga mata ko, pababa sa aking puso. Tila ba naging hudyat ang pagbuhos ng mga ito, sa pagpapalaya sa galit na inaalagaan ko.
At tila namanhid ang aking palad sa lakas ng pagdapo niyon sa kaniyang pisngi.
Ngumisi siya, ngunit ang ngising iyon ay nagpapakita ng pang-iinsulto at sakit na hindi ko magawang saluhin, o tagalan man lang. Hindi ko siya kayang titigan. Tumatagos ang bawat detalye ng emosyong dala dala niya, sa aking puso.
"Habang nililigawan kita, sinusuyo at binibigyan ng kung anu-ano, you were oblivious to my efforts! You always leave, that even thanking me seem so hard for you! Hell, I didn't even, once, feel you appreciate every single thing I did! While I keep myself busy entertaining you, you were keeping yourself busy too in getting away from me!"
Nagbara ang aking lalamunan. Fuck. I couldn't say a word. I am lost in the misery of his voice. The struggle that he has to pull just to make clear of his reasons... and point it out to turn tables held me tight. But... he was wrong. That's the only thing I can say, now.
He never see it. He never see how I appreciate everything he did.
But I am not gonna clear that part in him right of the moment. Masyado siyang tinatangay ng nararamdaman niya, that he misinterpreted all the things I did, those times he courted me. I cannot burst all the bubbles in times like these, kahit gaano pa ako kagalit sa kaniya at sa mga sinasabi niya ngayong nakapananakit sa akin.
At sa kaniya.
Was I really oblivious to all of his efforts? But I'd know if I didn't see it. I knew myself, I see it. I see him. Nakita ko iyon, sa kabila ng pagiging walang imik ko at tahimik. Ang akusasiyon niyang ito sa akin ngayon ay mas nagbibigay-linaw -- na sa aming dalawa, siya ang hindi nakakita kung paano ko patuloy na pinahahalagahan ang lahat ng ginawa niya.
Nagawa niyang maging masugid at mabuting manliligaw... ngunit hindi niya napangatawanan, at hindi ko alam kung bakit nagkaganoon.
Maybe, he's really that tired of waiting for me, huh.
But will it ever be enough to hurt me, this way? Na habang nanliligaw siya sa akin... O maaaring tapos na ang panliligaw niya, simula pa man no'ng naging kasintahan niya si Katalina.
Sinipat ko ang sarili, sinikap na maayos ang mga salitang bibitiwan ko sa harap ng lalaking ito.
"Kailan pa naging kayo?" I hated that I have to sound so demanding, when all I want is to ask, simply.
Whatever.
He did not answer. Hindi ko alam kung bakit sa pagiging tahimik niya ay nakuha ko agad ang mensaheng hindi niya magawang iparating sa akin. Tumaas ang kilay ko dahil ang galit sa mga mata niya'y nahalinhinan ng pangamba at pagluhod sa sarili niyang mga tuhod, na tila ba'y natatakot sa aking sumagot.
"Reason why you never showed up, the past two weeks, Hrosim." I said, full of bitterness.
Ayoko nang itago ang pait, dahil hindi ko na magagawang pigilan pa ang sarili kong hindi makaramdam ng tampo at galit. Ang makita siyang nanunumbat, ang mga mata niyang nagsusumigaw ng pagsisisi at konsensiya ay tila ikinatatatwa ng aking kalooban, puso at isipan. Hindi ko siya kayang bigyan ng pagkakataong magpaliwanag, dahil alam ko, ginusto niya ang lahat ng nangyayari sa aming tatlo.
Kagaya ng kung paano ko pakatitigan ang aking kaibigan, sinubukan kong arukin ang kung anong nakasaad sa mga mata niyang hubad man sa mga emosyon, ngunit hindi ko mahanap ang bakas ng pagmamahal... na totoo, kahit man... mahigit isang taon na siyang masugid na nililigawan ako.
Tulad ng isanasalita ng kaniyang mga labi.
He doesn't love me. That's what I am sure of.
"So, it does not give you the right to complain, Hrosim. To victimize your self, upon the mistake you have made. Tapos ka na sa akin, noong mga panahong binuksan mo ang puso mo, para sa kaibigan ko."
Kahit sa sarili mo man lang, maamin mo iyon.