Agonies.
Friends can never be as precious as diamond, when it's pure. It's more than that of a Jewel. It's not less than how Katalina give no justice about its beauty and essence. But I will still try to seek for the goodness of being broken, of having a lashed heart caused by a sole bestfriend.
I sighed.
Minabuti kong maging rasyonal sa lahat ng sasabihin at iisipin ko, kahit pa unti unti nang nagiging malinaw ang sakit na pilit binabalewala ng puso. Hindi ko kayang iyakan ito ngayon. It is not that worth crying, afterall.
I heard a knock in my door. Isang beses ko lamang binalingan iyon.
And until it reached three knocks.
I gasped and composed myself, bago harapin ang kung sino mang kumakatok.
I heard another knock, at narinig ko ang pagtawag ni Tita.
"For a while, please!" Huminga ako ng malalim at sinikap na itago ang ano mang dapat itago at ilihim. Ayaw mag-iwan ng kahit ano mang bakas ng pighati at pagkamuhi.
Sumigid ang pait sa aking sistema. How could they do that to me is a question that's beyond my expectations.
In the midst of the night, I was here alone, sinusubukan na lagyan ng magandang paliwanag ang nangyari sa araw na ito. Ang pagkawasak ng aking pagpapahalaga sa pagkakaibigang inalagaan ko ng sobra, ay higit na nagbigay sa akin ng bigat sa kalooban.
Why do I have to feel so guilty, when they never feel guilty upon breaking me? Bakit pakiramdam ko, mali na nasisira nang paunti-unti ang tiwala ko kay Katalina, pero hindi naman niya naisip na mali ang ginawa niya sa akin? Paano ko ba mararamdaman na valid ang nangyayari at nararamdaman ko? Bakit kailangang maramdaman kong may mali sa kung ano mang gagawin ko?
That feeling mad as I see her -- holding my suitor's hand, making my conscience surface, na para bang nagsilbing banta iyon na ang galit ay hindi ko dapat maramdaman. That it has to be okay, because everyone commits mistake.
Maybe, it's the genuine bond and friendship that stopping me from being fully mad at her, of this certain thing she lit in me up, like a flames and wildfire.
Hindi ko mawari kung bakit ganoon. Maayos ang lahat, wala namang problema. The hues of our friendship was always been polychromatic and beautiful, healthy and real. Alam ko, kasi naramdaman ko. Pinaramdam niyang may halaga ang pagkakaibigan namin. I felt how precious it is, and so Katalina is. But this... I never see it coming, because I truly trusted her, and I had that strong faith in our friendship.
I have all the means to wreck her, the way she did to me, or worse than that. I know, my feelings will always be valid, because she wrecked me first, and she had done so wrong to me! She caused me so much emotional damage, na gusto kong palayain ang tinatago kong galit at ibuhos iyon lahat sa kaniya nang walang mintis at preno.
But I still want to pay her respect in return. I still want her have the peace, until she realized what she did. Until it dawn her into immobility, knowing how much she caused me pain.
"Anong ginagawa mo rito?" pigil ang sarili kong ipadapo ang mga palad ko sa kaniyang pisngi. As much as possible, I want to be calm. Huminga ako ng marahan. Bahagyang pinaalalahanan ang sarili, at manatiling kalmado ang isip. Hindi ako iyong tipo ng tao na magpapadala sa galit ko, kaya dapat ay panindigan ko ito.
I didn't expect him to be here. Pagkatapos ng nasaksihan ko, ng eksenang ginawa nila ni Katalina, napatatanong ako kung saan pa siya kumuha ng kapal ng mukha para humarap pa sa akin ngayon, gayong kasagsagan ng galit, sakit at sama ng loob ko sa lahat ng ginawa nila, at sa kanila mismo!
They should have paid respect to my feelings, atleast. Kahit iyon na lang.
"I am asking you, anong ginagawa mo rito!" I can't lost it. I cannot uncage my losing temper. Ayokong magalit at magsisigaw dito, mag-i-iskandalo at manunulak. Gusto ko lang ng maayos na interaksiyon. Iyon lang. Ayaw na ayaw kong nakasasakit ako ng mga taong nanakit sa akin ng labis. Mas masasaktan ako... lalo't parehong mahalaga sa akin ang mga ito.
"Realm..." He was trying to reach for my hands, puno ng pagsusumamo at pagsisisi ang kaniyang boses, ngunit mariin ang pag-iling ko. Tanda ng pagbabawal sa kaniyang lapitan ako kahit pa isang pulgada lamang ito.
I will still be patient, despite the pain they inflected in me, but never be as nice as an innocent kid seeking for attention and care.
Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang pagiging kalmado ko sa panlabas.  Ang pagiging matatag ng aking pakiramdam, sa kabila ng pagkawasak ng puso, at pagkalagas ng pag-asang... magkakaroon pa ng totoong kaibigan, pagkatapos nito.