I stared at her longer, for I was trying to seek for an answer.  Hindi ko pa rin malaman ang totoong ekspresyon niya. Ang hirap pa rin nitong basahin, kahit pa lumalabas naman ang katotohanan no'n sa boses niya, sa nakikita ko ngayon. She was holding tight on her shoulder bags, ang buhok niya'y marahang tinatangay ng malamyos na hangin, ang pisngi ay pula, ganoon din ang nararamdaman ko ngayon para sa kaniya.
"Boyfriend?" I echoed, composing my self hard.
"Yes. Mine." Fimrly emphasizing her possession.
I can't take my eyes off her. May gusto akong mabasa. May gusto akong makita. Alam kong tunog-demanding ako, at nararamdaman ko rin iyon sa sarili ko. But damn,
I took all the flying chance to see through her, to read how was she differ from who she is, normally, and to see her reasons behind these. I could just say that she's not change, but how can I contain it, when my heart feels something so wrong with it. Nasa harap ko na, nakahain na, ang malinaw na pagkakamali ng sitwasyong ito ngayon.
Ang unang pagkakamali niya sa pagkakaibigan namin.
I stopped the extreme urgency to raise the volume of my voice. Kahit pa, nagsisimula nang mamutawi ang ibig sabihin ng nangyayari ngayon sa akin. Hell, hindi ako tanga para hindi mapagtagpi-tagpi ang lahat!
Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng aking katawan sa halu-halong emosyong nanunuot ng walang pakundangan, ngunit pinili kong alalahanin ang kahalagahan ng relasyon ko sa kaniya. Malinaw na ang panlolokong ito ngayon ay kaakibat ng tuluyang pagsira niya sa aming samahan, ngunit naniniwala akong hindi sapat na sumbatan ko siya sa ginawa niya, at sirain siya sa paraang ginawa niya.
I'd know, walang magbabago kahit magsisigaw ako at sasaktan ko siya. Hindi mabubura no'n ang imahe ng ginawa nilang ito sa akin, ang sakit na ibinigay niya.
I barely cry, and that's the last thing I'll do now.
I entered the classroom, without throwing a fit. Kahit... ang sakit sakit, na ginagawa niya ito sa akin ngayon. Kahit gusto kong umiyak, dahil hindi ko matatanggap na siya ang mananakit ng husto sa akin.
She is my bestfriend. Someone that is so dear to me. Someone I never thought bad things. Someone I embraced lovingly. Hindi niya deserve ang mapahiya, lalo pa't hindi na rin naman siya nagkaroon ng hiya nang humarap siya ngayon dito at ipangalandakan ito sa akin ngayon. Sapat na iyong hiya na mararamdaman niya, sa oras na maisampal ng mismong pagkakamali niya kung ano ang sinira at sinayang niya.
"Hope, Hope." paulit-ulit ang pagtawag sa akin ni Muffin at Plum, ngunit wala akong pinakinggan sa kanilang dalawa. Pakiramdam ko ay naubos ang lakas ko sa nangyari. Ang sakit sakit ng puso ko. Kung bakit nagawa nila ito ay hindi ko na maintindihan.
Wala na akong maintindihan.
"Walanghiya 'yon, ha!" nagulat ako sa agresibong boses ni Plum sa likuran ko. Ngunit tulad ng sabi ko, wala na akong sapat na lakas pa para alamin o magtanong sa inasta niya.
Ayaw ko nang lumingon. Alam kong sobra sobra lamang akong masasaktan kung lilingunin ko pa sila ulit.
Naramdaman ko na lamang ang paghaplos ng kamay ni Plum sa aking likuran, na mas nagpaiyak sa akin. Ang pagpapatahan na mas nagparamdam ng awa para sa sarili at takot na maaaring sobra akong mahihirapan dito.
"Pinaalis mo na ba?"
"Umalis nang kusa. Hindi ko alam kung ano ang nangyari Hope pero bakit ganoon, kaibigan mo ba talaga 'yon? Hindi ko man lang nakitaan ng simpatya sa iyo. Tumalikod agad kasama no'ng lalaki, e. Kakausapin ko pa sana."
Nilingon ko siya ng tahimik. Hindi ko alam pero wala akong masabi. Hindi ko rin alam paano sasagutin siya ngayon dahil kahit ako iyon din ang tanong. Iyon din ang bumabagabag sa akin.
Ang totoo umaaasa ako na biro lang iyon. Na baka gimik niya lang, ngunit alam kong hindi magagawang magbiro ni Katalina. Kitang-kita ko sa mga mata niyang seryoso niya, ngunit sa kabilang dako, naghihintay din akong magpaliwanag siya kasi iyon ang kailangan ko. Natakot lamang akong komprontahin siya dahil sa nararamdaman kong parang pinagtulungan ako, sama sama silang itinulak ako sa bangin ng sakit at hindi ko alam kung paano tatayo para sa sarili sa kabila ng sakit na naramdaman ko. Pero sinikap kong maging normal iyon, hindi nagpakita ng anong mang senyales ng pagguho ng itinayo kong pundasyon ng aking puso.
Hindi ko lang maintindihan, bakit ganoon. Bakit si Hrosim. Of all people, bakit siya? Para saan?
"Sasampalin ko 'yon kapag nakita ko."
Hindi ako sumagot. Dumating na rin noon ang guro kaya pinilit kong isantabi muna ang nangyari at nararamdaman kong hindi maganda.
"Are yoy okay, Hope? Hayaan mo na iyon. Kung ganoong klase pala siyang kaibigan, mabuting huwag mo nang tanggapin. Hindi man lang siya naawa o kahit tubuan man lang sana ng hiya." Bulong ni Plum.
Hindi ako sumagot. Marahan akong tumango para ipaalam na hindi ko muna gustong pag-usapan ito.
I would never get my revenge. I would never do bad thigs, but I will never be patient forever. I so gets tired. I so gets mad.