"She is being so unfair! Palaging ako na lang ang pinagagalitan niyan, Ate Realm!" And before I could even say more, padabog at patakbo na siyang lumabas sa back door ng kitchen.
"Manang, ako na po rito. Pasensiya na po kay Dahlia."
"Ayos lang ako, Realm. Ako na ang gagawa nito. Umakyat ka na at kailangan ka ni Katalina. Kanina ka pa no'n pinatatawag sa amin."
Tumango ako.
Pagkatapos ng mga narinig niya kay Dahlia, nagawa niya pa ring umakto ng normal.
"S-Sigurado po kayo? H-Hindi po ba masama ang loob niyo?"
Banayad niyang ngumiti sa akin, naguluhan ako. "Dahlia is the kindest among the sisters, alam mo 'yan, Hope. Sanay na ako sa kaniya. Matagal kong inalagaan si Dahlia at masasabi kong kilalang-kilala ko siya. Madalas lamang talaga siyang nagpapadala sa emosyon niya, dala na rin siguro ng problema rito sa bahay at sa school. Hayaan mo at kakausapin ko rin siya mamaya."
"Pasensiya na, at halos araw araw ay may giyera rito sa bahay. O siya't maglalaba na ako! Akyat na." Sumabat si Nanag Telia. Iminuwestra niya ang hagdan atsaka nagmamadaling umalis ito.
Isang buntong-hininga ang pinakawalan ko, bago tuluyang nagpatuloy sa pagtahak sa hagdan patungo sa silid ni Katalina.
Sinikap kong maingat ang bawat kilos ko. Gaano man katagal na akong pabalik-balik dito ay hindi ko magawang maging komportable. Sa mga nakikita kong larawan na bubungad naman talaga sa kahit sinong aakyat sa hagdan, ay hindi ko matagalang titigan. Minsan ay sinubukan kong lapitan ang mga kuwadra roon, ngunit mariin ang pag-iwas kong tumama ang paningin ko sa nag-iisang larawan ngunit pinaka-agaw pansin sa lahat. May parang kung anong naglulumikot sa aking tiyan na hindi ko maintindihan. Napanguso ako nang may maalala sa unang pagbaling ko roon.
Mabilis ang pag-iwas ko ng tingin at hindi na muling binalingan pa ang mga kuwadra. 
"Minsan nakakainis at napakasinungaling ng batang iyan." Natigil ako sa ambang paglakad nang maaninag ang busangot na mukha ni Katalina.  Pababa na rin pala ito at dala na ang tingin ko'y printed material para sa collage na gagawin ko.
"I am so stressed out! Nakakainis at lagi niyang vini-victimize and sarili niya. So manipulative! Kaya mas lalo lamang siyang hindi pinaniniwalaan ng mommy!"
I wonder if she truly knows when Primrose lies. Or did she ever victimize herself?
Tumigil muna ulit ako sa paghakbang at tinitigan siyang nagagalit. You know, I wished, one of these days, she'll able to learn to handle Dahlia, too. At hindi lamang palaging nai-invalidate ang depensa ni Primrose.
Tingin ko naman, Primrose deserves to be heard too, kahit ganoon pa ka-agresibo ang kaniyang mga salita at kilos. Someone must see her points, how she was trying hard to show her pleas, in the midst of aggression. Minsan, kung ano iyong unang panget na ipinakita mo, iyon iyong magiging armas nila para manipulahin ang sitwasyon.
Na sa pagpapakatotoo mo'y minamasama pati ang bawat kilos mo.
Hindi na ako umimik noong sumabay na siya sa akin. I only intend to look at every corner of their house... trying to process something.
Well, hindi patas ang ganoon.
"I need to freshen up today. Gawin mo muna ito." She is in rush, as she handed me her things. Her gesture speaks for it. Hindi ko mapigilang ikunot ang noo sa kaniya, kahit wala namang katakha-takha roon. "...Anyway kumain ka na? Nanang Mina cooked something for you."
Ikinurap ko ng bahagya ang aking mata. "Uh, oo, sa bahay. Nagluto rin kasi si Tita, kasi anibersaryo nila ni Tito Simeon ngayon."
May kaunting salo salo sa bahay, ngunit hindi ako nakapagsalo ng matagal dahil sa importanteng mga gawain ko sa mga araw na ito. Hindi ko naman maaaring ipagpaliban ito, kaya minabuti kong magpaalam ng maaga sa bahay upang matapos ko rin ng maaga ang aking mga gawain.
"Si mommy, may ibibigay yata sa iyo. Parating na rin sila maya't maya, hintayin mo na lang."
Tumango na lamang roon, bagama't nabigla sa kaniyang nagmamadaling tono at kilos.
"Okay, I have to go."
"Pa-send ng file sa cellphone ko para may kopya ako ng guidelines at criteria para rito."
"Okay, I will--'"
"N-Nagmamadali ka, mayroon ka bang lakad?" Hindi ko na napigilan nang mas umusbong ang pagtataka sa akin.
Hinarap ko siya at sinubukang basahin ang ekspresyon na ipinakita niya. But she'll never be Katalina, without the talent of hiding her deep emotions. She was always certain with how she introduce herself. Na kahit ang pinakamaliit na detalye ng totoong narararamdaman niya ay nagagawan niyang pagtakpan, nang hindi pumapalya. Hindi ko makita ang kaibahan no'n, sa natural na reaksiyong ipinamamalas niya.
Ito iyong hindi ko magawang... abutin sa kaniya.
Hindi naman ganito ang mga kilos niya, kahit pa abala siya sa napakaraming bagay. Naiintindihan kong graduating na kami as Senior High Students, at kailangan ng tamang time management pero hindi ko maunawaan para saan ang pagmamadali niya. Hindi rin naman siya nagsabing may lakad siya. Ang buong akala ko nga ay hindi siya aalis dito sa bahay, lalo't weekend naman at bakante kahit papaano ang oras niya.
Am I exaggerating something? Well, I should stop then. Sa huli ay tumikhim ako at hindi na lamang nang-usisa pa. Siguro'y may lakad talaga siya. At sadyang hindi ko lamang alam ang tungkol doon, kaya ganito ang reaksiyon ko ngayon sa kaniya.
I stayed up until afternoon in Katalina's house at natapos ko rin ang pinagawa niya sa akin. Dumating ang parents niya, at may natanggap akong pasalubong galing sa kanila. Hindi na bago sa akin ang kabaitan nila ngunit hindi pa rin ako nasasanay. I found it...too much, na pakiramdam ko, lahat ng ito'y may kapalit bandang huli.
Days passed like a whirlwind. Sunud-sunod ang mga activities, requirements at reviews para sa fourth final examination. Katatapos ko lang sa documentary'ng ginawa ko, at sunod kong pagtutuunan ay ang part ko sa research paper. Tinatapos ko muna ang pag-re-review sa Philosophy ngayon dahil may long quiz kinabukasan, at mamayang hapon ay mayroong reporting sa MIL. Mabuti na lamang at handa na ang powerpoint ko para roon.