P R O L O G U E
━━━━━⋇⊶⊰♡⊱⊷⋇━━━━━
Malalim na bumuntong hininga si Celeste habang naglalakad sa ilalim ng buwan. Tanging ilaw lamang ng buwan ang nagsisilbing liwanag sa dinadaanan niya.
Napatigil siya ng paglalakad ng may ala-ala na pumasok sa isip niya.
Celeste heard a broken glass from the distance. She stops what she's doing in her hair and glances at her room door.
"They do it again." She sighed and back to combing her hair.
"Tangina naman! D'ba sinabi ko ng wag kang sasama sa lalaking yun!" sigaw ng kaniyang Papa mula sa kabilang kwarto.
"Ilang ulit ko bang sasabihin sa'yo na magka trabaho lang kami!"
Napatigil sa pagsusuklay ng buhok si Celeste ng walang marinig na sunod na ingay mula doon. Biglang lumukob ang kaba sakaniyang dibdib kaya agad siyang lumabas sa kaniyang kwarto.
Napapikit siya ng makitang walang tao sa kwarto ng kaniyang mga magulang. Sumandal siya sa gilid ng pinto.
"Mas okay na 'to kaysa nagsasakitan sila."
Dumilat muli siya saka tinignan ang buong paligid ng bahay nila. Malaki ang bahay nila ngunit walang katao-tao.
Bumuntong hininga siya muli saka tuluyan ng pumasok sa kwarto niya upang mag-ayos ng mga kinalat.
Tumingala siya sa madilim na langit na puno ng makikinang na butuin.
"Kailan kaya matatapos ito? I'm tired." Nang maramdamang nanubig ang mata niya ay agad siyang yumuko at pinunasan ang maliit na butil na luha na pumatak sa pisngi niya.
"Miss nagiisa ka ba?" 
She immediately glances at the man. She blink many times when she saw the man. He looks drunk.
Nakangiting umiling siya saka lumingon sa paligid, nagbabakasakali na may dumaang tao.
"Mukhang wala ka namang kasama." Bumalik ang tingin niya sa matandang lalaki na ngayon ay nakangisi na sakaniya. 
She took one step backward. "Meron po talaga. 'Baka natagalan lang." Pilit siyang ngumiti sa lalaki.
The old man took one step closer. "Ihatid na lang kit-" Akmang aabutin ng matandang lalaki ang braso niya ngunit agad siyang nakatakbo palayo doon.
Panay ang tingin niya sa likuran upang tignan kung may sumusunod pa rin ito sakaniya. Halos nanlalabo na ang mata niya ngunit hindi parin siya tumitigil sa pagtakbo.
Kahit na wala ng sumusunod sakaniya ay patuloy ang takbo ng dalaga. Hanggang sa nakaramdam siya ng panghihina kaya agad siyang tumigil sa pagtakbo.
Hindi niya na napigilan, tuluyan ng bumagsak ang katawan niya sa malamig na semento.
At doon ay hindi niya inaasahan na lumimbis ang luha sa kaniyang pisngi. Imbis na punasan ang basang pisngi ay nakatitig lamang siya sa walang katao-taong daan.
This is her life, empty, full of sadness and pain. No one saves her from this loneliness.
Celeste sigh and wipes her tears.
"Don't be such a crying baby, Celeste," she whispered to herself. Dahan-dahan siyang tumayo. 
Parang zombie kung maglakad si Celeste. Sinasadya niyang bagalan ang lakad upang hindi siya maagang umuwi.
Pagod na siyang makita ang mga magulang na mag-away sa iisang dahilan. Pagod na siyang ikimkim ang pag-iisa.
Napapikit siya ng humangin ng malakas, na animo'y may yumakap sakaniya. Ito ang dahilan kung bakit gusto niya na lagi lamang siyang naglalakad sa labas.
Dahil sa tuwing hahangin ng malakas, she feel she's not lonely. She feels she's not lonely. She feels that someone hugging and cheering her.
She smiled and hugged herself. "I'm not alone."
Nang gumaan ang loob ay agad na siyang naglakad dahil lumalim na rin ang gabi. 'Baka may magtangka na naman sakaniya.
Humugot siya ng malalim na hangin bago pumasok sa malaki nilang bahay.
Naabutan niya ang mga katulong na naglilinis ng mga basag na plato at kung ano-ano pang nakakalat na babasagin sa sahig.
"What happened?" Celeste asked. The maid bow at her to show her respect.
"As usual Madame, nag-away na naman po sila."
"Bussines? Or Tito Roger?" 
The maid sighed. "Both."
Napahilot si Celeste sa sariling sentido ng biglang sumakit iyon.
"Where are they?" She asked while her eyes roaming around their house. 
Maraming furniture at mga babasagin na bagay ay nasira. Sanay na sanay na siya sa ganitong sitwasyon ngunit hindi niya parin maiwasang mamoblema.
"They have an emergency meeting, Madame." Celeste just nodded and walk to her room.
Pabagsak na hiniga niya ang katawan sa malambot na kama. Nakatulala lamang siya sa puting kisame at nag-iisip na pwedeng gawin upang maayos ang alitan ng kaniyang magulang.
Kahit gustuhin man niyang pabayaan na lang ang magulang at hayaan na sila na mismo ang mag-ayos ng sarili nilang problema ay hindi niya pa rin maiwasang mag-alala at mag-isip kung anong maaring gawin upang maayos iyon.
Biglang nag alarm ang phone niya kaya kumunot ang noo niya.
"What's that?"
Umupo ang dalaga sa kama at binuksan ang phone. Natulala siya sa bumungad sakaniya.
'My Mama's Birthday tomorrow!'
Natulala siya sa kawalan. Birthday na ng mama niya bukas. Siguro ito na ang time para gumawa na ako ng paraan para pag-ayusin sila.
Agad niyang tinali ang abot bewang niyang buhok saka tinawagan ang sekretarya ng kaniyang papa upang manghingi ng tulong.
I wish I can make my parents back into the old days.
⋇⊶⊰♡⊱⊷⋇
"Ready na ba ate!?" kumkinang ang mga matang tanong ng dalaga. Agad tumango sakaniya ang sekretarya ng kaniyang papa at pinakita ang thumbs up niya.
"Hay nako Celeste, sa edad mo na 13 napaka talino mo na." Dahil sa sinabi ng sekretarya ng papa niya ay napangiti siya ng malawak.
"Syempre naman po. Mana ako kay Mama." Nakangiting tumango ang sekretarya saka ginulo ang buhok ng dalaga. Napanguso naman siya dahil doon.
"Parating na po sila," biglang sabi ng maid sakaniya. Agad umayos ang dalaga saka tinignan muli ang sarili sa salamin.
Nakasuot siya ng yellow na dress at naka puyod ang kaniyang mahaba na buhok na ngayon ay medyo magulo na dahil ginulo iyon ng sekretarya ng kaniyang papa. Hawak-hawak din nito ang paboritong cake ng kaniyang mama, ang cheesecake.
Hindi maiwasang mangamba ng dalaga kung tatanggapin ba ng Mama niya ito, matutuwa ba ang mama nito o 'di kaya magagalit ba siya?
Maraming negatibong pangyayari ang tumatakbo sa isip ng dalaga. Ngunit agad niya din iyon tinatanggal at pinapalitan ng mga positibong mga pangyayari. Na mataimtim niyang hinihiling na sana ay magkatotoo.
Naramdaman ng dalaga na para bang may kung anong kamay ang humahagod sa likod niya kaya agad niya iyon nilingon.
"Don't be nervous. Sigurado akong magugutuhan ito ng parents mo," nakangiting sabi ng sekretarya. Agad siyang tumango dito at humarap sa malaking pinto.
Ng unti-unting bumukas ang malaking pintuan ay agad niyang nilinis ang kaniyang lalamunan upang mapaghandaan ang malakas na sigaw.
Ng tuluyan ng bumukas ang pintuan ay agad sumalubong sakaniya ang mga naka-kunot noong mga magulang.
"What t-"
Naputol ang pagsasalita ng kaniyang papa ng biglang nagpaputok ng party popper ang mga katulong na nasa gilid nila.
"Happy Birthday Mama!" nakangiting sigaw ng dalaga. Kasama doon ang mga tumulong sakaniya upang maghanda sa maliit na surpresa.
Agad sinindian ng sekretarya ang kandila. Nang masindian iyon ay agad lumapit papunta sa harapan ng kaniyang magulang na ngayon ay nakakunot pa rin ang noo.
"Make a wish, Mama."
Ang kaninang maaliwalas at puno ng exciment na mga mata ni Celeste ay nawala ng biglang umakyat ang Mama niya sa hagdanan na para bang walang nakita.
Sinundan niya lamang ng tingin ang paakyat na bulto ng Mama niya. Naramdaman niya na nanubig na naman ang mata niya kaya agad siyang umiling upang maalis ang nagbabadyang luha sakaniyang mata.
Don't cry in front of your Papa, Celeste.
Pilit ang ngiting humarap siya sa Papa niya.
"Surprise Papa. Gusto niyo po kayo na lang po 'yung maghipan sa cake ni Mama?"
Bumuntong hininga ang papa niya. "Clean this shit, Celeste."
Napayuko ziya ng sabihin iyon ng papa niya. Narinig niya ang sapatos nito na naglalakad na palayo.
Muntik na niyang mabagsak ang cake na hawak, mabuti na lang at agad iyon nahawakan ng katulong.
"Umalis muna kayong lahat," utos ng sekretarya sa mga katulong. Agad namang sinunod iyon ng mga katulong.
Inilalayan niya si Celeste na makaupo sa sofa saka iniharap ito sakaniya.
Hindi na napigilan ni Celeste ang luha na lumimbis sa kaniyang mga pisngi.
"Ate, hindi lang ba nila na appreciate yung ginawa ko?" Agad umiling si Alia.
"Na appreciate ni-"
Pagak na tumawa si Celeste saka pinunasan ang basang pisngi.
"Na appreciate? My Mama turns back on me, and my Papa said that clean this-" She roamed her eyes in the sala. "-Shit."
Ngayon ay napatunayan niya na sa sarili na hinding-hindi na magkakaayos ang mga magulang niya. Never in her life she will see her parents proud of her. And never in her life she will see herself in a complete family.