“Ma, hinahanap ka.” Ipinasa ni Tricia ang phone sa kaniyang Ina.
“Yes, this is Mrs. Villafuerte. What can i do for you?” May kaunting kaba na sa dibdib ng mag-ina dahil alam nilang galing sa ibang-bansa ang tawag.
“Uhm. Mrs. Villafuerte, i am sorry for this but your husband—Mrs. Villafuerte's already dead. His lungs are weak. He's one of our patients who died because of covid-19.”
Napaluhod ang Ina ni Tricia sa sakit habang wala pang kaalam-alam si Tricia.
“Ma, what happened? Anong sabi?” nataranta si Tricia.
“'Yong papa mo. Y-your father is dead,”
Lumumpasay si Tricia. Nihindi malaman ang kaniyang emosyon sa labis na paghinagpis.
“Hello, can we see our father's body?” Tinawagan ni Tricia ang hospital.
“No, Ma'am. It is prohibited.” The hospital refused. Mas lalong humagulgol si Tricia.
“Please? 1 min. will do. We just want to see my father,” nagmakaawa si Tricia.
“We already cremated his body. For our safety too.” Labis ang paghihinagpis nila Tricia.
Hindi man lamang nila nakita ang bangkay ng kanilang ama.
“Tricia, lumabas ka na riyan. We have to be okay for your father,” panay katok si Mama Berna sa pinto ng kwarto ni Tricia.
“Listen to me, Anak. Hindi tayo puwedeng magpakalugmok. Ilang araw ka nang hindi lumalabas at kumakain. Sa tingin mo your father's happy with what you are doing? Labas ka na, Anak.”
Ilang araw nagmukmok si Tricia. Kahit anino niya hindi mo matatanaw na bumaba galing sa kwarto.
“Anak, hindi madali 'to pero please kayanin natin. Buksan mo na para kay Mama.” Mama Berna cried.
“Karma na ba 'to, Ma? Kasi tumigil ako sa pagseserbisyo sa ibang tao?” Tricia shouted with anger.
“No, Nak. Hindi.” Pilit siyang pinapakalma ng kaniyang Ina.
“Dahil ba mas pinili kita, Ma? Mas pinili ko muna ang pamilya ko?”
“Hindi, Anak. Huminahon ka. Calm down.”
“Ma, pagod na pagod na ako. Umalis ako sa trabaho para alagaan kayo pero anong nangyari? Nawala si Papa. Nawalan ka ng asawa, nawalan ako ng tatay. Hindi madali 'yon, Ma. Hindi 'yon madali, alam mo 'yan. We have no choice kundi tanggapin ang nangyari, right? So please, hayaan mo muna akong umiyak bago ko matanggap na Papa' dead.”
Niyakap siya nang mahigpit ng kaniyang Ina. Ilang araw umiyak si Tricia and now, i think nakaaahon na siya.
“Oh, Anak, gising ka na pala. Take a sit and taste this. Wait ah? Malapit na siyang maluto.” Halatang nililift up ni Mama Berna ang kaniyang Anak.
“Ma.” Seryosong pagtawag ni Tricia.
“Why, Anak? Are you okay? Are you sick?”
“Nakapagdecide na po ako. Babalik ako sa pagiging nurse.” She said seriously.
“Anak? Why now? I mean, nawalan na tayo ng mahal sa buhay, bakit ngayon mo pa naisip? Alam mong delikado na. Don't risk your life. Kumakalat na ang virus. Hindi ako papayag.” Mama Berna did not agree with Tricia's decision.
“Ma, kaya nga po ako babalik kasi delikado. Maraming nangangailangan sa amin ngayon, sa akin. Ikaw, Ma? Kaya mo bang makitang bawat pamilya ay magaya sa atin? Na every family ay mamamatayan? Everyday kong pagsisisihan kung wala akong nagawa for them kahit i know to myself na i can help. Remember what Papa said? Save and save and save til you can. Do not waste any time. Natatandaan mo 'yon, Ma? Hindi ko kayang makitang may mamamatay na naman. Pakalat na nang pakalat kaya mas kailangang kailangan kami. Please.” Tricia's heart is so pure. Napakabait at may malasakit.
Napapayag niya ang kaniyang Ina. She packed her things at nagpaalam sa kaniyang Ina.
“Ma, i'm sorry kung iiwan na naman kita. I have to do what is right, diba? I hope you understand me. Mahal na mahal kita. Take care of yourself po ha? Hindi kita mabibisita kasi baka madala ko ang virus papunta rito. Basta be safe always.” She bid her goodbye to her Mother.
Pagpasok pa lang niya sa hospital ay nagkakagulo na.
“Itakbo niyo na sa ER 'yan.”
“Oxygen oxygen!”
Punong-puno ng pasyente ang hospital. Hindi iyon ang ine-expect niya, ang buong akala niya'y magcecelebrate pa ang mga kasamahan niya pero...
“Tricia! Nandito ka na pala. Kailangan ng tao sa ER. Pumunta ka na dali.”
Agad akong tumakbo papuntang ER. Naninibago siya sa pangyayari. Tumingin-tingin siya sa paligid. Most of them are covid patients. Iniisolate ang ibang pasyente upang hindi makahawa sa iba.
“Wala na tayong pahinga rito 'no? We have to focus kasi maraming nangangailangan.” Chinika ni Tricia ang kaibigan niyang si Krisha.
“Oo, girl. Nangangayayat na ako pero keri pa. Kailangan nila ang tulong natin kaya dapat malakas tayo. We have to do our duty.”
Laging puyat ang nurses dahil 24/7 may nagpopositive.
“Ate, kamusta na pakiramdam mo? Pagaling ka ha. Palakas ka, huwag papatalo sa virus. Para sa mga anak ko, laban lang.”
“Ikaw, Kuya. Sayang kapogian mo kung magpapatalo ka riyan sa virus.”
Pinipilit ni Tricia na pasayahin ang mga pasyente. Until..
“Miss Tricia, 'yong isang patient nating lalaki kinukumbulsyon.” Agad silang tumakbo papunta sa kinaroroonan nun.
Nag-se-seizure ba ang lalaki at natataranta ang lahat.
“Okay. Calm down, guys. Kailangan natin siyang ma-save, okay? Huwag magpanic. Let's do this.”
An hour passed, lumabas na sa ER si Tricia with a smile on her face. Another life that has been saved.
“Woy. Gising ka na pala. Kamusta pakiramdam mo?” Tricia talked to that boy.
“I'm okay now. Anw, thank you for saving my life. Utang ko sa inyo ang buhay ko. I thought last day ko na ngayon.” That deep voice.
“No need to thank us. That's our responsibility naman po. Basta, kapag may nararamdaman ka, don't hesitate to call us, sir,” Tricia smiled.
“Kalon na lang. Napaka-professional ng sir. And you are?” Labis ang ngiti ng Kalon na ito.
“I'm Tricia. Sige, alis na muna ako ah? Monitor ko rin ibang pasyente. 'Yong bilin ko ah?”